بررسی مقایسه‌ای درمان فشرده دو دستی دست- بازو و رویکرد درمانی رایج بر کارکرد یک دستی و دو دستی کودکان فلج مغزی نیمه بدن

مقدمه: بررسی روش حرکت‌درمانی با محدودیت اجباری آشکار ساخت که اگر چه این روش در بهبود کارکرد یک دستی کودکان با فلج مغزی نیمه بدن مؤثر است، اما با محدودیت‌هایی نیز مواجه است. بر این اساس روش جدیدی معرفی و «درمان فشرده دو دستی دست- بازو» نام نهاده شد. هدف این مطالعه، بررسی تأثیر این روش بر کارکرد دو دستی و یک دستی کودکان با فلج نیمه بدن بوده است.مواد و روش‌ها: این پژوهش با طرح کارآزمایی کنترل شده تصادفی یک سو کور بر روی 28 شرکت کننده فلج مغزی نیمه بدن که بنا بر ملاک‌های ورود و خروج در دو گروه درمان فشرده دو دستی دست- بازو و گروه کنترل قرار گرفتند، انجام شد. مداخله در گروه درمان فشرده دو دستی دست- بازو به صورت 6 ساعت، هر روزه در طی 10 روز متوالی انجام شد. در حالی که گروه دیگر از درمان رایج کاردرمانی استفاده می‌کردند. داده‌ها با استفاده از ابزارهای به کار رفته در این پژوهش، آزمون کفایت حرکتی Bruininks–Oseretsky، آزمون کارکرد دستی Jebsen-Taylor، مقیاس بررسی استفاده کارکردی توسط مراقب، جمع‌آوری و با استفاده از روش‌های آماری Independent t-test و Paired t-test تحلیل شد.یافته‌ها: بررسی داده‌های حاصل نشان داد که شرکت کنندگان در گروه حرکت‌درمانی با محدودیت اجباری در متغیرهای چیره دستی، هماهنگی دو طرفه، هماهنگی اندام فوقانی، فعالیت‌های دو دستی، فعالیت‌های یک دستی، ادراک والدین (فراوانی و کیفیت) عملکرد بهتری را نسبت به شرکت کنندگان گروه درمان رایج نشان دادند (05/0 > P)، در حالی که در خصوص آزمون Jebsen-Taylor تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد. همچنین در بین متغییرهای فوق از پیش‌آزمون تا پس‌آزمون در گروه درمان فشرده دو دستی دست- بازو پیشرفت ملاحظه شد، اما در گروه درمان رایج تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش، روش درمان فشرده دو دستی دست- بازو هم بر کارکرد یک دستی و هم بر کارکرد دو دستی کودکان با فلج نیمه بدن مؤثر بوده است.کلید واژه‌ها: درمان فشرده دو دستی دست- بازو، کارکرد دستی، فلج نیمه بدن، کاردرمانی