تأثیر اضافه نمودن یک وظیفه ثانویه شناختی بر متغیرهای کینماتیکی راه رفتن در بیماران مبتلا به پارکینسون

چکیدهمقدمه: بیماری پارکینسون با ضعف کنترل وضعیت بدن (Posture) و افت عملکرد حرکتی، به ویژه در راه رفتن، همراه است. شناسایی عواملی که در بهبود عملکرد حرکتی این بیماران مؤثرند از اهمیت کلینیکی برخوردار است. هدف از انجام این تحقیق، ارزیابی تأثیر یک وظیفه شناختی ثانوی بر متغیرهای کینماتیک راه رفتن در بیماران مبتلا به پارکینسون بود.مواد و روش‌ها: تعداد 10 بیمار زن مبتلا به پارکینسون تحت درمان با لوودوپا به ترتیب با میانگین سن، قد و وزن 6/3 ± 6/59 سال، 4/4 ± 2/157 سانتی‌متر و 7/6 ± 2/67 کیلوگرم به عنوان گروه تجربی و 14 زن سالم غیر ورزشکار با سن، قد و وزن مشابه به عنوان گروه شاهد در این تحقیق شرکت کردند. الگوی کینماتیک راه رفتن آزمودنی‌ها در حالت عادی و همراه با یک وظیفه شناختی ثانوی با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل حرکتی (High-Rez Motion Analysis System) مورد اندازه گیری قرار گرفت. طرح آزمایش شامل یک عامل بین گروهی و دو عامل درون گروهی (هر یک با دو سطح) بود و برای تحلیل آماری از آزمون Repeated Measure (05/0 = µ) استفاده گردید.یافته‌ها: طول گام (Stride) افراد سالم و بیمار در راه رفتن عادی به ترتیب 7/4 ± 9/121 و 1/6 ± 7/79 و در راه رفتن همراه با اجرای وظیفه ثانوی شناختی 0/5 ± 3/127 و 5/6 ± 4/86 بود. در بیماران مبتلا به پارکینسون، طول گام، سرعت گام برداری، سرعت زاویه‌ای مفاصل اندام تحتانی، و دامنه حرکتی مفاصل اندام تحتانی کوچک‌تر از افراد سالم بود. اما، زمان حمایت دوگانه در بیماران به طور معنی‌داری بیشتر از این مقدار در افراد سالم بود (001/0 = P). میزان طول گام بیماران و دامنه حرکتی مفصل ران در راه رفتن با وظیفه ثانوی شناختی به طور معنی‌داری بهبود یافت (001/0 = P).بحث: وظیفه ثانوی شناختی هنگام راه رفتن موجب بهبود متغیرهای کینماتیکی راه رفتن می‌شود. افزودن وظیفه ثانوی شناختی هنگام تمرین راه رفتن در برنامه توان‌بخشی بیماران مبتلا به پارکینسون توصیه می‌گردد.کلید واژه‌ها: بیماری پارکینسون، راه رفتن، وظیفه ثانوی شناختی، طول گام، ایستایی، نوسان.