تأثیر شدت استئوآرتریت زانو بر پارامترهای زمانی- مکانی راه رفتن زنان ـ یک مطالعه مقدماتی

مقدمه: استئوآرتریت زانو یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مفصلی وابسته به سن است. شدتهای مختلف این بیماری از طریق مکانیزم‌های جبرانی مختلف منجر به تغییر در الگوی راه رفتن می‌شود. هدف مطالعه حاضر بررسی چگونگی تأثیر شدتهای مختلف استئوآرتریت زانو بر پارامترهای زمانی ـ مکانی راه رفتن است.مواد و روش‌ها: 40 زن در سه گروه استئوآرتریت خفیف٬ متوسط و شدید و یک گروه افراد بدون استئوآرتریت بر اساس معیار K-L Scale برای این مطالعه انتخاب شدند. افراد با سرعت مورد دلخواه خود در مسیر تعیین شده آزمایشگاه راه رفتند تا 5 آزمون موفق ثبت گردید. سپس پارامترهای زمانی ـ مکانی راه رفتن شامل طول گام ، سرعت، آهنگ راه رفتن، درصد فاز استانس، زمان گام و زمان استانس مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته‌ها: نتایج تستهای ANOVA و آنالیز Post hoc نشان داد که طول گام و طول گام اصلاح شده تنها پارامترهایی بودند که در گروه سالم تفاوت معنی‌داری با گروه استئوآرتریت متوسط و شدید داشتند (004/0=P و 001/0=P برای طول گام و 014/0=P و 001/0=P برای طول گام اصلاح شده). گروه استئوآرتریت شدید در تمام متغیرها با گروه‌های کنترل و استئوآرتریت خفیف دارای تفاوت معنی‌دار بود (05/0>P). به علاوه زمان گام در افراد دارای استئوآرتریت متوسط به‌طور معنی‌داری کمتر از افراد استئوآرتریت شدید بود (038/0=P).نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد متغیرهای زمانی ـ مکانی راه رفتن پارامترهای ارزشمندی برای تفکیک شدت‌های مختلف استئوآرتریت زانو باشند و می‌توانند این بیماران را از افراد سالم تفکیک کنند. از بین این پارامترها احتمالا طول گام یک پارامتر مناسب برای تشخیص افراد بدون استئوآرتریت زانو از افرادی است که از این بیماری رنج می‌برند.کلید‌واژه: استئوآرتریت زانو، شدت، راه رفتن، زمانی ـ مکانی