بررسی تأثیر شش هفته تمرینات قدرتی و پلایومتریک بر تعادل پویای دانشجویان مرد ورزشکار

مقدمه:‌ تعادل از اجزاء جداناپذیر تقریباً همه فعالیت‌های روزانه و شاخصی تعیین کننده در بررسی توانایی عملکردی ورزشکاران به شمار می رود. بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تأثیر شش هفته تمرینات پلایومتریک و ترکیبی بر تعادل پویای دانشجویان مرد ورزشکار بود.مواد و روش‌ها: آزمودنی‌های تحقیق حاض را30 دانشجوی مرد ورزشکار با میانگین سنی 18/23 سال، وزن 17/72 کیلوگرم و قد 58/173 سانتی‌متر تشکیل دادند که بدون سابقه آسیب در اندام‌ها بوده و به صورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت و به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفری]گروه یک: تمرین ترکیبی(قدرتی و پلایومتریک) و گروه دو: کنترل[ تقسیم شدند. قبل از اعمال شش هفته برنامه تمرینی، تعادل پویای آزمودنی‌ها به وسیله آزمون تعادل ستاره SEBT))[1] اندازه گیری شد. در طول شش هفته که گروه تمرینی، تمرینات ویژه خود را انجام می‌دادند، گروه کنترل نیز به فعالیت‌های بدنی روزانه و تمرینات خود پرداختند. بعد از اتمام دوره تمرینی، تعادل پویای آزمودنی­ها نیز اندازه‌گیری شد. از آمار توصیفی برای محاسبه‌ی میانگین ویژگی‌های آزمودنی­ها و نیز فاصله دستیابی آنها در هشت جهت SEBT، استفاده شد. همچنین از آزمون تی مستقل برای مقایسه فاصله دستیابی آزمودنی­ها در دو گروه پس از اعمال برنامه تمرینی و از آزمون تی همبسته برای تعیین تأثیر تمرینات بر تعادل پویا، در سطح معنی داری 05/0 α< استفاده شد.یافته ها: پس از اجرای دوره تمرینی و در پس آزمون SEBT فاصله دستیابی آزمودنی­های گروه تمرینی در تمامی جهت ها افزایش معنی داری داشت. اما در فاصله دستیابی آزمودنی‌های گروه کنترل در پیش و پس آزمون SEBT هیچ تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. همچنین پس از اعمال برنامه تمرینی بین گروه تمرینی و کنترل در تمامی جهت ها تفاوت معنی داری مشاهده شد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق استفاده از تمرینات ترکیبی(پلایومتریک و قدرتی) به منظور کاهش احتمال آسیب و بهبود تعادل پویای ورزشکاران توصیه می­شود.کلیدواژه‌ها: تمرینات قدرتی و پلایومتریک، تعادل پویا.