دانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301ایندکسایندکس1693010.22122/jrrs.v11i6.2644ENایندکسمجلهJournal Article20160731لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16930_62d7cfaa9f6b9ccf1bb85607bb6e7a13.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش اول)خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش اول)4184241693710.22122/jrrs.v11i6.2558ENاعظمنقویاستادیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایراناسماعیلمحمدیکارشناس ارشد، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160310خودمردمنگاری شیوهای پژوهشی است که مفهوم «خود» را در یک بافت اجتماعی مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهد. این شیوه که به طور سنتی در پژوهشهای علوم اجتماعی مورد استفاده قرار میگیرد، به تازگی در حیطه سلامت نیز جای خود را باز کرده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، معرفی روش پژوهش خودمردمنگاری و کاربرد آن در پژوهشهای توانبخشی و سلامت بود. جهت معرفی این شیوه، مروری بر تعاریف، انواع، فرایند اجرا، مسایل اخلاقی و روش نگارش یافتههای خودمردمنگارانه با نگاهی بر مقالات چهرههای شاخص در این زمینه انجام گرفت. خودمردمنگاری نوعی پژوهش کیفی است که تجارب شخصی را به فرهنگ عمومی پیوند میزند. متخصصانی که دارای نوعی محدودیت و ناتوانی هستند، با استفاده از این شیوه میتوانند جامعه بزرگتر را از نیازهایشان آگاه سازند و از این طریق، مدافعی برای برنامههای توانبخشی مناسب با گروه خاصی که به آن تعلق دارند، باشند. مرور مقالات نشان داد که توجه به نظر تخصصی فردی که دارای نوعی از محدودیت است، ارزش بسزایی برای سایر متخصصان دخیل در امر سلامت و توانبخشی دارد. خودمردمنگاری شیوهای پژوهشی است که مفهوم «خود» را در یک بافت اجتماعی مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهد. این شیوه که به طور سنتی در پژوهشهای علوم اجتماعی مورد استفاده قرار میگیرد، به تازگی در حیطه سلامت نیز جای خود را باز کرده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، معرفی روش پژوهش خودمردمنگاری و کاربرد آن در پژوهشهای توانبخشی و سلامت بود. جهت معرفی این شیوه، مروری بر تعاریف، انواع، فرایند اجرا، مسایل اخلاقی و روش نگارش یافتههای خودمردمنگارانه با نگاهی بر مقالات چهرههای شاخص در این زمینه انجام گرفت. خودمردمنگاری نوعی پژوهش کیفی است که تجارب شخصی را به فرهنگ عمومی پیوند میزند. متخصصانی که دارای نوعی محدودیت و ناتوانی هستند، با استفاده از این شیوه میتوانند جامعه بزرگتر را از نیازهایشان آگاه سازند و از این طریق، مدافعی برای برنامههای توانبخشی مناسب با گروه خاصی که به آن تعلق دارند، باشند. مرور مقالات نشان داد که توجه به نظر تخصصی فردی که دارای نوعی از محدودیت است، ارزش بسزایی برای سایر متخصصان دخیل در امر سلامت و توانبخشی دارد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16937_9eb1a76b0030a39886609c0f99634cbc.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301کاربرد چارچوب طبقهبندی بینالمللی عملکرد، ناتوانی و سلامت (ICF) در مداخله برای اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی: یک مرور نظاممندکاربرد چارچوب طبقهبندی بینالمللی عملکرد، ناتوانی و سلامت (ICF) در مداخله برای اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی: یک مرور نظاممند4254321693810.22122/jrrs.v11i6.2420ENتهمینهملکیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانیلداکاظمیاستادیار، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-9829-7046Journal Article20150823مقدمه: با توجه به کمبود دانش مورد نیاز درباره چارچوب مفهومی ICF (International Classification of Functioning, Disability and Health) در ایران، مطالعه حاضر با مرور هدفمندی بر مقالات منتشر شده در زمینه به کارگیری ICF در حوزه اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی، سعی بر آن داشت که آسیبشناسان گفتار و زبان را با این چارچوب و سطح کیفی مطالعاتی که تاکنون در این حوزه انجام شده است، آشنا کند.مواد و روشها: عبارتهای «ICF و اختلالات ارتباطی، ICF و اختلالات زبانی، ICF و اختلالات گفتاری» به عنوان کلید واژههای جستجو در بازه زمانی سالهای 2005 تا 2015 در پایگاههای اطلاعاتی PubMed و Web of Knowledge به عنوان جامعترین پایگاههای موجود در حوزه پزشکی، توانبخشی و رشتههای وابسته در نظر گرفته شدند.یافتهها: 6 مقاله از 96 مقاله یافت شده، واجد شرایط ورود به مطالعه تشخیص داده شد. همه مقالات تأکید داشتند که چارچوب مفهومی ICF با ارایه دید همه جانبه، مفهومی از اختلالات گفتار و زبان کودکان را فراهم میکند که میتواند تعامل منسجمی بین شواهد تجربی و مشاهدات بالینی به وجود آورد و همه موانع و تسهیل کنندههای موجود در زندگی ارتباطی کودک را مورد بررسی قرار میدهد و در نهایت، ارزیابی و درمان اختلالات گفتار و زبان کودکان به صورت مؤثرتر و هدفمندتری انجام خواهد شد. در این مقالات از میان درونمایههای (حوزه) موجود در چارچوبICF ، 735 درونمایه مورد استفاده قرار گرفت که بیشترین آنها مربوط به مجموعه فعالیت و مشارکت این چارچوب بود.نتیجهگیری: چارچوب ICF به کمک اجزای خود و تعامل بین آنها، از تمرکزی که بیشتر درمانگران به صورت سنتی و پزشکی تنها بر ساختار و عملکرد اندامهای بدن دارند، جلوگیری میکند و تمرکز همه جانبهای بر روی عملکرد، فعالیت، مشارکت و عوامل محیطی و فردی کودک، دارد. مطالعات انجام شده بر به کارگیری چنین رویکرد جامعی جهت ارزیابی و درمان دقیق اختلالات گفتار و زبان کودکان تأکید نمود. بر اساس نتایج به دست آمده از تعیین کیفیت مقالات چاپ شده در این زمینه، اکثر مقالات مربوط به این موضوع به طور کلی در دنیا، در قالب غیر تجربی و حتی غیر پژوهشی چاپ شدهاند و مطالعات تجربی بسیار کمی در این زمینه صورت گرفته است که در بهترین حالت، از سطح مطالعات توصیفی بالاتر نرفتهاند. مقدمه: با توجه به کمبود دانش مورد نیاز درباره چارچوب مفهومی ICF (International Classification of Functioning, Disability and Health) در ایران، مطالعه حاضر با مرور هدفمندی بر مقالات منتشر شده در زمینه به کارگیری ICF در حوزه اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی، سعی بر آن داشت که آسیبشناسان گفتار و زبان را با این چارچوب و سطح کیفی مطالعاتی که تاکنون در این حوزه انجام شده است، آشنا کند.مواد و روشها: عبارتهای «ICF و اختلالات ارتباطی، ICF و اختلالات زبانی، ICF و اختلالات گفتاری» به عنوان کلید واژههای جستجو در بازه زمانی سالهای 2005 تا 2015 در پایگاههای اطلاعاتی PubMed و Web of Knowledge به عنوان جامعترین پایگاههای موجود در حوزه پزشکی، توانبخشی و رشتههای وابسته در نظر گرفته شدند.یافتهها: 6 مقاله از 96 مقاله یافت شده، واجد شرایط ورود به مطالعه تشخیص داده شد. همه مقالات تأکید داشتند که چارچوب مفهومی ICF با ارایه دید همه جانبه، مفهومی از اختلالات گفتار و زبان کودکان را فراهم میکند که میتواند تعامل منسجمی بین شواهد تجربی و مشاهدات بالینی به وجود آورد و همه موانع و تسهیل کنندههای موجود در زندگی ارتباطی کودک را مورد بررسی قرار میدهد و در نهایت، ارزیابی و درمان اختلالات گفتار و زبان کودکان به صورت مؤثرتر و هدفمندتری انجام خواهد شد. در این مقالات از میان درونمایههای (حوزه) موجود در چارچوبICF ، 735 درونمایه مورد استفاده قرار گرفت که بیشترین آنها مربوط به مجموعه فعالیت و مشارکت این چارچوب بود.نتیجهگیری: چارچوب ICF به کمک اجزای خود و تعامل بین آنها، از تمرکزی که بیشتر درمانگران به صورت سنتی و پزشکی تنها بر ساختار و عملکرد اندامهای بدن دارند، جلوگیری میکند و تمرکز همه جانبهای بر روی عملکرد، فعالیت، مشارکت و عوامل محیطی و فردی کودک، دارد. مطالعات انجام شده بر به کارگیری چنین رویکرد جامعی جهت ارزیابی و درمان دقیق اختلالات گفتار و زبان کودکان تأکید نمود. بر اساس نتایج به دست آمده از تعیین کیفیت مقالات چاپ شده در این زمینه، اکثر مقالات مربوط به این موضوع به طور کلی در دنیا، در قالب غیر تجربی و حتی غیر پژوهشی چاپ شدهاند و مطالعات تجربی بسیار کمی در این زمینه صورت گرفته است که در بهترین حالت، از سطح مطالعات توصیفی بالاتر نرفتهاند. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16938_7e53526fc58a32e5452294826783a54b.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301بررسی تأثیر تقارن در ابتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت اول)؛ مقیاس درد مداوم و دورهای استئوآرتریت زانوبررسی تأثیر تقارن در ابتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت اول)؛ مقیاس درد مداوم و دورهای استئوآرتریت زانو3753831693110.22122/jrrs.v11i6.2552ENبهروزملیانیاندانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا) و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانزینبنیکیدانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا) و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانزهرا ساداترضائیاناستادیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7315-9851Journal Article20160307مقدمه: استئوآرتریت زانو شایعترین نوع التهاب مفصل میباشد که به دلیل درد و آسیب ساختارهای مفصل، به تدریج باعث محدودیت عملکرد فرد میشود. هدف از انجام مطالعه حاضر، مقایسه گزارش درد در مقیاس درد متناوب و مداوم استئوآرتریت توسط افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط متقارن و نامتقارن بود.مواد و روشها: با بررسی معیارهای ورود و خروج، از میان 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، دو گروه متقارن و نامتقارن زانو به صورت هدفمند تشکیل داده شد. اطلاعات جمعیتشناسی همه شرکت کنندگان پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه جمعآوری گردید و گزارش افراد در مقیاس درد متناوب و مداوم زانو ثبت شد. پاسخ افراد به هر سؤال و نمره فرد در هر بخش پرسشنامه و در کل در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج در دو گروه با استفاده از آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: دو گروه تفاوت معنیداری در نمره درد مداوم، درد متناوب و کل نشان ندادند (05/0 < P). هر چند در مقایسه پاسخ گروهها به هر سؤال مشخص شد که در گروه نامتقارن، هر دو نوع درد مداوم (04/0 = P) و درد متناوب (دردی که میآید و میرود) (02/0 = P) تأثیر منفی بیشتری بر خواب داشت و شدت درد متناوب بیشتر بود (04/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که با وجود عدم تفاوت معنیدار در انواع درد ناشی از استئوآرتریت زانو، شکایت این بیماران از شدت درد و تأثیر آن بر کیفیت خواب متفاوت است. مقدمه: استئوآرتریت زانو شایعترین نوع التهاب مفصل میباشد که به دلیل درد و آسیب ساختارهای مفصل، به تدریج باعث محدودیت عملکرد فرد میشود. هدف از انجام مطالعه حاضر، مقایسه گزارش درد در مقیاس درد متناوب و مداوم استئوآرتریت توسط افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط متقارن و نامتقارن بود.مواد و روشها: با بررسی معیارهای ورود و خروج، از میان 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، دو گروه متقارن و نامتقارن زانو به صورت هدفمند تشکیل داده شد. اطلاعات جمعیتشناسی همه شرکت کنندگان پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه جمعآوری گردید و گزارش افراد در مقیاس درد متناوب و مداوم زانو ثبت شد. پاسخ افراد به هر سؤال و نمره فرد در هر بخش پرسشنامه و در کل در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج در دو گروه با استفاده از آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: دو گروه تفاوت معنیداری در نمره درد مداوم، درد متناوب و کل نشان ندادند (05/0 < P). هر چند در مقایسه پاسخ گروهها به هر سؤال مشخص شد که در گروه نامتقارن، هر دو نوع درد مداوم (04/0 = P) و درد متناوب (دردی که میآید و میرود) (02/0 = P) تأثیر منفی بیشتری بر خواب داشت و شدت درد متناوب بیشتر بود (04/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که با وجود عدم تفاوت معنیدار در انواع درد ناشی از استئوآرتریت زانو، شکایت این بیماران از شدت درد و تأثیر آن بر کیفیت خواب متفاوت است. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16931_2d261a6e0cf7a273f9d1ddbb31799a9c.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301بررسی تأثیر تقارن در ابتلا به اسـتئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت دوم)؛ مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانوبررسی تأثیر تقارن در ابتلا به اسـتئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت دوم)؛ مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانو3843921693210.22122/jrrs.v11i6.2550ENزینبنیکیدانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا) و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانبهروزملیانیاندانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا) و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانزهرا ساداترضائیاناستادیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7315-9851Journal Article20160305مقدمه: استئوآرتریت زانو یک بیماری شایع وابسته به سن میباشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین تأثیر تقارن در درگیری زانوهای افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش شخصی آنان از شدت علایم، میزان درد، عملکرد در فعالیتهای مختلف و کیفیت زندگی بر اساس پرسشنامه KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) بود.مواد و روشها: 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، به صورت هدفمند در دو گروه افراد مبتلا به درگیری متقارن و افراد مبتلا به درگیری نامتقارن زانو تقسیم شدند. پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه، اطلاعات جمعیتشناسی افراد در فرم مخصوص ثبت گردید. سپس از افراد درخواست شد که به مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانو پاسخ دهند. پاسخ افراد به بخشهای مختلف پرسشنامه به صورت سؤال به سؤال و نیز در قالب امتیاز هر بخش در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. پاسخ دو گروه از طریق آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: شدت درد در بالا رفتن از پله (030/0 = P)، نشستن و دراز کشیدن (040/0 = P)، بروز مشکلات در حین سوار و پیاده شدن از اتومبیل (010/0 = P)، برخواستن از رختخواب (009/0 = P) و جابهجا شدن در رختخواب (020/0 = P)، برخواستن از حالت نشسته، پوشیدن جوراب و حمام کردن (050/0 = P) در گروه متقارن بیش از گروه نامتقارن بود. همچنین، این گروه از احساس عدم اطمینان بیشتری در زانوی خود نسبت به گروه نامتقارن شکایت داشتند (030/0 = P)؛ بدین ترتیب توانایی انجام فعالیتهای روزانه و کیفیت زندگی در گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن بود (040/0 = P) و (020/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد توانایی انجام فعالیتهای روزانه و نیز کیفیت زندگی در افراد گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن باشد. انجام مطالعات بیشتر به منظور شناخت بهتر مشکلات عملکردی این افراد در زندگی روزمره توصیه میشود.مقدمه: استئوآرتریت زانو یک بیماری شایع وابسته به سن میباشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین تأثیر تقارن در درگیری زانوهای افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش شخصی آنان از شدت علایم، میزان درد، عملکرد در فعالیتهای مختلف و کیفیت زندگی بر اساس پرسشنامه KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) بود.مواد و روشها: 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، به صورت هدفمند در دو گروه افراد مبتلا به درگیری متقارن و افراد مبتلا به درگیری نامتقارن زانو تقسیم شدند. پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه، اطلاعات جمعیتشناسی افراد در فرم مخصوص ثبت گردید. سپس از افراد درخواست شد که به مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانو پاسخ دهند. پاسخ افراد به بخشهای مختلف پرسشنامه به صورت سؤال به سؤال و نیز در قالب امتیاز هر بخش در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. پاسخ دو گروه از طریق آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: شدت درد در بالا رفتن از پله (030/0 = P)، نشستن و دراز کشیدن (040/0 = P)، بروز مشکلات در حین سوار و پیاده شدن از اتومبیل (010/0 = P)، برخواستن از رختخواب (009/0 = P) و جابهجا شدن در رختخواب (020/0 = P)، برخواستن از حالت نشسته، پوشیدن جوراب و حمام کردن (050/0 = P) در گروه متقارن بیش از گروه نامتقارن بود. همچنین، این گروه از احساس عدم اطمینان بیشتری در زانوی خود نسبت به گروه نامتقارن شکایت داشتند (030/0 = P)؛ بدین ترتیب توانایی انجام فعالیتهای روزانه و کیفیت زندگی در گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن بود (040/0 = P) و (020/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد توانایی انجام فعالیتهای روزانه و نیز کیفیت زندگی در افراد گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن باشد. انجام مطالعات بیشتر به منظور شناخت بهتر مشکلات عملکردی این افراد در زندگی روزمره توصیه میشود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16932_f9cc05c31c9cdbd88efcad6d4619ace4.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301اثر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال بازیکنان ماهر و کمتجربهاثر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال بازیکنان ماهر و کمتجربه3934001693310.22122/jrrs.v11i6.2546ENاکرمکاویانیدانشجوی دکتری، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانبهروزعبدلیدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0001-6772-2428علیرضافارسیدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0002-9669-614XJournal Article20160222مقدمه: هنگامی که مهارتی بر اثر تمرین بسیار زیاد، به طور چشمگیری بهتر از مهارتهای مشابه همان طبقه اجرا گردد، آن را مهارت ویژه مینامند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال میان بازیکنان ماهر و کمتجربه بود.مواد و روشها: 10 نفر از بازیکنان ماهر و 10 نفر از بازیکنان کمتجربه بسکتبال، ۱۵۰ شوت ثابت را از ۵ فاصله مختلف نسبت به حلقه پرتاب کردند. بازیکنان پرتابهای خود را در سه شرایط بینایی (روشن، یک نقطهای و تاریک) انجام دادند. دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل رگرسیون خطی، Paired t و تحلیل رگرسیون منحنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: بررسی تحلیل رگرسیون خطی با استفاده از دادههای چهار فاصله، ارتباط منفی معنیداری را بین فاصله و صحت اجرا در گروه ماهر نشان داد (68/0- = r، 050/0 > P). یافتههای حاصل از آزمون Paired t حاکی از آن بود که بازیکنان ماهر، دارای عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد در شرایط روشن و یک نقطهای بودند (050/0 > P)؛ در حالی که بازیکنان ماهر در شرایط تاریک، عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد نداشتند. بازیکنان کمتجربه تنها رابطه خطی با شیب منفی بین فواصل مختلف و امتیازات عملکرد را نشان دادند (41/0- = r، 050/0 > P). همچنین، یافتهها تحلیل رگرسیون منحنی دادههای گروه ماهر را بهتر تبیین نمود (70/0- = r، 050/0 > P).نتیجهگیری: نتایج مطالعه نقش اطلاعات بینایی را در ظهور اثر مهارت ویژه در افراد ماهر نشان داد. مقدمه: هنگامی که مهارتی بر اثر تمرین بسیار زیاد، به طور چشمگیری بهتر از مهارتهای مشابه همان طبقه اجرا گردد، آن را مهارت ویژه مینامند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال میان بازیکنان ماهر و کمتجربه بود.مواد و روشها: 10 نفر از بازیکنان ماهر و 10 نفر از بازیکنان کمتجربه بسکتبال، ۱۵۰ شوت ثابت را از ۵ فاصله مختلف نسبت به حلقه پرتاب کردند. بازیکنان پرتابهای خود را در سه شرایط بینایی (روشن، یک نقطهای و تاریک) انجام دادند. دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل رگرسیون خطی، Paired t و تحلیل رگرسیون منحنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: بررسی تحلیل رگرسیون خطی با استفاده از دادههای چهار فاصله، ارتباط منفی معنیداری را بین فاصله و صحت اجرا در گروه ماهر نشان داد (68/0- = r، 050/0 > P). یافتههای حاصل از آزمون Paired t حاکی از آن بود که بازیکنان ماهر، دارای عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد در شرایط روشن و یک نقطهای بودند (050/0 > P)؛ در حالی که بازیکنان ماهر در شرایط تاریک، عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد نداشتند. بازیکنان کمتجربه تنها رابطه خطی با شیب منفی بین فواصل مختلف و امتیازات عملکرد را نشان دادند (41/0- = r، 050/0 > P). همچنین، یافتهها تحلیل رگرسیون منحنی دادههای گروه ماهر را بهتر تبیین نمود (70/0- = r، 050/0 > P).نتیجهگیری: نتایج مطالعه نقش اطلاعات بینایی را در ظهور اثر مهارت ویژه در افراد ماهر نشان داد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16933_afac0bdcb0139e69de4ce27f1c6d352b.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301بررسی ارتباط مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله با افسردگی مادران: مطالعه مقطعیبررسی ارتباط مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله با افسردگی مادران: مطالعه مقطعی4014061693410.22122/jrrs.v11i6.2556ENمیثمروستاییدانشجوی کارشناسی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانشیواعابدیدانشجوی کارشناسی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی (تریتا)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانخدیجهخزاعلیمرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-3362-6160Journal Article20160308مقدمه: کودکان مبتلا به فلج مغزی در کنار مشکلات جسمی متعدد، دارای مشکلات روانی- اجتماعی همچون مشکلات رفتاری میباشند. داشتن کودک مبتلا به فلج مغزی خطر ایجاد افسردگی را در مادران افزایش میدهد. این در حالی است که مادر، مهمترین نقش را در پرورش کودک ایفا مینماید. از اینرو، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی و میزان افسردگی مادران بود.مواد و روشها: در این مطالعه، 76 کودک مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله و مادران آنها مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی ارتباط مشکلات رفتاری در کودکان و سطح افسردگی مادران به ترتیب از پرسشنامههای ارزشیابی معلم Rutter و افسردگی Beck استفاده گردید. دادهها در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: 7/67 درصد از کودکان مبتلا به فلج مغزی دارای مشکلات رفتاری بودند و بین مشکلات رفتاری این کودکان و میزان افسردگی مادران ارتباط معنیداری وجود نداشت (49/0 = P، 08/0- = r).نتیجهگیری: از نتایج پژوهش حاضر چنین نتیجهگیری میشود که مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی نمیتواند عاملی برای ایجاد افسردگی در مادران تلقی گردد. مقدمه: کودکان مبتلا به فلج مغزی در کنار مشکلات جسمی متعدد، دارای مشکلات روانی- اجتماعی همچون مشکلات رفتاری میباشند. داشتن کودک مبتلا به فلج مغزی خطر ایجاد افسردگی را در مادران افزایش میدهد. این در حالی است که مادر، مهمترین نقش را در پرورش کودک ایفا مینماید. از اینرو، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی و میزان افسردگی مادران بود.مواد و روشها: در این مطالعه، 76 کودک مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله و مادران آنها مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی ارتباط مشکلات رفتاری در کودکان و سطح افسردگی مادران به ترتیب از پرسشنامههای ارزشیابی معلم Rutter و افسردگی Beck استفاده گردید. دادهها در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: 7/67 درصد از کودکان مبتلا به فلج مغزی دارای مشکلات رفتاری بودند و بین مشکلات رفتاری این کودکان و میزان افسردگی مادران ارتباط معنیداری وجود نداشت (49/0 = P، 08/0- = r).نتیجهگیری: از نتایج پژوهش حاضر چنین نتیجهگیری میشود که مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی نمیتواند عاملی برای ایجاد افسردگی در مادران تلقی گردد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16934_f861aa27e08ead5195342b2412f525f4.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301تأثیر پد متاتارسال بر فشار کف پایی ناحیه سرپنجه افراد مبتلا بهت نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت: کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفیتأثیر پد متاتارسال بر فشار کف پایی ناحیه سرپنجه افراد مبتلا بهت نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت: کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی4074121693510.22122/jrrs.v11i6.2561ENمحمدجعفرپیشهدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ارتوپدی فنی، دانشکده علوم توانبخشی، کمیته تحقیقات دانشجویی توانبخشی (تریتا)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانابراهیمصادقی دمنهاستادیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0590-8512نیلوفرفرشتهنژادکارشناس ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160316مقدمه: یکی از روشهای کاهش فشار بر سطح کف پا جهت جلوگیری از زخم ناشی از دیابت، استفاده از کفی طبی است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات استفاده از ساپورت قوس عرضی پا (پد متاتارسال) بر فشارهای وارد بر ناحیه پنجه پا بود.مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی، 18 داوطلب (5 زن و 13 مرد) دچار نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت شرکت کردند. فشار وارد آمده بر کف پای افراد در حین راه رفتن، با استفاده از یک صفحه ثبت فشار در سه حالت تصادفی پای برهنه، دارونما و پد متاتارسال اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای مکرر تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، باعث کاهش معنیدار میانگین فشار وارد آمده بر پنجه در فاز استانس راه رفتن شد (001/0 > P). همچنین، پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، میزان انتگرال نیرو- زمان را در ناحیه پنجه به طور معنیداری کاهش داد (001/0 > P). اختلاف معنیداری در اندازه انتگرال فشار- زمان کل سطح کف پا بین حالات مختلف مشاهده نشد.نتیجهگیری: پد متاتارس میتواند از طریق انتقال فشار به نواحی دیگر (میدفوت)، میزان فشار وارد آمده بر پنجه را کاهش دهد. به نظر میرسد که استفاده از برجستگی پد متاتارسال بتواند در پیشگیری از زخم پنجه پای افراد مبتلا به دیابت مؤثر باشد. مقدمه: یکی از روشهای کاهش فشار بر سطح کف پا جهت جلوگیری از زخم ناشی از دیابت، استفاده از کفی طبی است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات استفاده از ساپورت قوس عرضی پا (پد متاتارسال) بر فشارهای وارد بر ناحیه پنجه پا بود.مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی، 18 داوطلب (5 زن و 13 مرد) دچار نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت شرکت کردند. فشار وارد آمده بر کف پای افراد در حین راه رفتن، با استفاده از یک صفحه ثبت فشار در سه حالت تصادفی پای برهنه، دارونما و پد متاتارسال اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای مکرر تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، باعث کاهش معنیدار میانگین فشار وارد آمده بر پنجه در فاز استانس راه رفتن شد (001/0 > P). همچنین، پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، میزان انتگرال نیرو- زمان را در ناحیه پنجه به طور معنیداری کاهش داد (001/0 > P). اختلاف معنیداری در اندازه انتگرال فشار- زمان کل سطح کف پا بین حالات مختلف مشاهده نشد.نتیجهگیری: پد متاتارس میتواند از طریق انتقال فشار به نواحی دیگر (میدفوت)، میزان فشار وارد آمده بر پنجه را کاهش دهد. به نظر میرسد که استفاده از برجستگی پد متاتارسال بتواند در پیشگیری از زخم پنجه پای افراد مبتلا به دیابت مؤثر باشد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16935_41c8606b0574441a259b1e14538ec466.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751911620160301خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش دوم)خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش دوم)4134171693610.22122/jrrs.v11i6.2402ENاعظمنقویاستادیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایراناسماعیلمحمدیکارشناس ارشد، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20150730مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، تجزیه و تحلیل تجارب زندگی پژوهشگر از زندگی خود با محدودیت بینایی به شیوه خودمردمنگاری بود.مواد و روشها: دادههای مطالعه بر اساس روایتهای زندگی نویسنده دوم جمعآوری شد و طی مصاحبه و یا در فرصت شخصی روایتگر، بر روی فایلهای صوتی بازگو گردید. این دادهها توسط نویسنده اول با روش تحلیل درونمایه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: دادهها به صورت دو درونمایه اصلی «موانع و منابع تابآوری» به همراه 64 کد دستهبندی گردید.نتیجهگیری: فرد دارای محدودیت نابینایی، ممکن است در مسیر زندگی خود تابآوری سطح بالایی را نشان دهد و مانند سایر افراد به موفقیتهای تحصیلی، شغلی و اجتماعی دست پیدا کند، اما برای قرار گرفتن در مسیر تابآوری، لازم است بر موانع ممکن غلبه کند و منابعش را تقویت نماید. مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، تجزیه و تحلیل تجارب زندگی پژوهشگر از زندگی خود با محدودیت بینایی به شیوه خودمردمنگاری بود.مواد و روشها: دادههای مطالعه بر اساس روایتهای زندگی نویسنده دوم جمعآوری شد و طی مصاحبه و یا در فرصت شخصی روایتگر، بر روی فایلهای صوتی بازگو گردید. این دادهها توسط نویسنده اول با روش تحلیل درونمایه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: دادهها به صورت دو درونمایه اصلی «موانع و منابع تابآوری» به همراه 64 کد دستهبندی گردید.نتیجهگیری: فرد دارای محدودیت نابینایی، ممکن است در مسیر زندگی خود تابآوری سطح بالایی را نشان دهد و مانند سایر افراد به موفقیتهای تحصیلی، شغلی و اجتماعی دست پیدا کند، اما برای قرار گرفتن در مسیر تابآوری، لازم است بر موانع ممکن غلبه کند و منابعش را تقویت نماید. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16936_7c09c2a7d351667d881c5341239f8d8f.pdf