Isfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301Indexایندکس1693010.22122/jrrs.v11i6.2644ENJournalIndexJournal Article20160731Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16930_62d7cfaa9f6b9ccf1bb85607bb6e7a13.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301Abstract Autoethnography: A New Research Method in Health and Rehabilitation Studies (The First Part)خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش اول)4184241693710.22122/jrrs.v11i6.2558ENAzamNaghaviAssistant Professor, Department of Counseling, School of Educational Sciences and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, IranEsmaeilMohammadiDepartment of Counseling, School of Educational Sciences and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, IranJournal Article20160310Autoethnography is a research method that analyzes the self within a social context. This method, which has beentraditionally used in sociological research, has recently found its place in health research. The aim of this researchwas to introduce autoethnography and its application in health and rehabilitation fields. In the present study, articlesof prominent researchers in autoethnography were reviewed and definitions, procedures, ethical principles, andwriting styles of this method were introduced. Autoethnography is a qualitative research method that connectsindividual experience to popular culture. Using this method, professionals with disability can make the broadercommunity aware of their needs, and thus, become an advocate for suitable rehabilitation programs for the groupthey belong to. Consideration of the first-hand experiences and views of individuals with disability has importantimplications for health and rehabilitation professional.خودمردمنگاری شیوهای پژوهشی است که مفهوم «خود» را در یک بافت اجتماعی مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهد. این شیوه که به طور سنتی در پژوهشهای علوم اجتماعی مورد استفاده قرار میگیرد، به تازگی در حیطه سلامت نیز جای خود را باز کرده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، معرفی روش پژوهش خودمردمنگاری و کاربرد آن در پژوهشهای توانبخشی و سلامت بود. جهت معرفی این شیوه، مروری بر تعاریف، انواع، فرایند اجرا، مسایل اخلاقی و روش نگارش یافتههای خودمردمنگارانه با نگاهی بر مقالات چهرههای شاخص در این زمینه انجام گرفت. خودمردمنگاری نوعی پژوهش کیفی است که تجارب شخصی را به فرهنگ عمومی پیوند میزند. متخصصانی که دارای نوعی محدودیت و ناتوانی هستند، با استفاده از این شیوه میتوانند جامعه بزرگتر را از نیازهایشان آگاه سازند و از این طریق، مدافعی برای برنامههای توانبخشی مناسب با گروه خاصی که به آن تعلق دارند، باشند. مرور مقالات نشان داد که توجه به نظر تخصصی فردی که دارای نوعی از محدودیت است، ارزش بسزایی برای سایر متخصصان دخیل در امر سلامت و توانبخشی دارد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16937_9eb1a76b0030a39886609c0f99634cbc.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301A Systematic Review of Applying International Classification of Functioning, Disability, and Health in Child Speech and Language Impairmentکاربرد چارچوب طبقهبندی بینالمللی عملکرد، ناتوانی و سلامت (ICF) در مداخله برای اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی: یک مرور نظاممند4254321693810.22122/jrrs.v11i6.2420ENTahminehMalekiMSc Student, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Student Research Committee of Rehabilitation Students (TRITA), Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranYaldaKazemiAssistant Professor, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-9829-7046Journal Article20150823Introduction: There is a lack of knowledge on the International Classification of Functioning, Disability, and Health (ICF) framework in Iran. Thus, the aim of the present study was to familiarize speech and language pathologists with this framework and the quality of previous studies in this respect through a purposive review of published studies on the application of the ICF framework regarding speech and language impairments in preschool children.Materials and Methods: The keywords used included ICF and communication disorder, ICF and language impairment, and ICF and speech impairment. The main data banks searched included PubMed and Web of Knowledge and the search limit consisted of studies published between the years 2005 and 2015.Results: Based on inclusion/exclusion criteria, 6 of the 96 published documents were eligible to be reviewed. All studied papers asserted that the ICF framework, through providing a comprehensive view, provides a concept of children’s speech and language impairment which can create a coherent interaction between empirical evidence and clinical observations. Therefore, it evaluates all obstacles and facilitators of communication for the child. This will result in a more effective and targeted assessment and treatment of speech and language impairments in children. Of all the themes present in the ICF framework, 735 themes were used in the reviewed articles, most of which were related to the activities and participation domains.Conclusion: Due to its components and their interaction, the ICF framework prevents the sole focusing of physicians, in a traditional and medical sense, on the structure and function of body organs. It provides a comprehensive view on the performance, function, and coordination of individual and environmental factors for the child. The review of these texts shows that they also emphasize the application of this comprehensive approach in the accurate assessment and treatment of speech and language impairments. The quality analysis of the studies showed that the majority of the studies regarding this topic were published in a non-experimental and non-research format. Moreover, very few experimental studies have been performed in this regard, which did not surpass descriptive studies in terms of quality. مقدمه: با توجه به کمبود دانش مورد نیاز درباره چارچوب مفهومی ICF (International Classification of Functioning, Disability and Health) در ایران، مطالعه حاضر با مرور هدفمندی بر مقالات منتشر شده در زمینه به کارگیری ICF در حوزه اختلالات گفتار و زبان کودکان پیشدبستانی، سعی بر آن داشت که آسیبشناسان گفتار و زبان را با این چارچوب و سطح کیفی مطالعاتی که تاکنون در این حوزه انجام شده است، آشنا کند.مواد و روشها: عبارتهای «ICF و اختلالات ارتباطی، ICF و اختلالات زبانی، ICF و اختلالات گفتاری» به عنوان کلید واژههای جستجو در بازه زمانی سالهای 2005 تا 2015 در پایگاههای اطلاعاتی PubMed و Web of Knowledge به عنوان جامعترین پایگاههای موجود در حوزه پزشکی، توانبخشی و رشتههای وابسته در نظر گرفته شدند.یافتهها: 6 مقاله از 96 مقاله یافت شده، واجد شرایط ورود به مطالعه تشخیص داده شد. همه مقالات تأکید داشتند که چارچوب مفهومی ICF با ارایه دید همه جانبه، مفهومی از اختلالات گفتار و زبان کودکان را فراهم میکند که میتواند تعامل منسجمی بین شواهد تجربی و مشاهدات بالینی به وجود آورد و همه موانع و تسهیل کنندههای موجود در زندگی ارتباطی کودک را مورد بررسی قرار میدهد و در نهایت، ارزیابی و درمان اختلالات گفتار و زبان کودکان به صورت مؤثرتر و هدفمندتری انجام خواهد شد. در این مقالات از میان درونمایههای (حوزه) موجود در چارچوبICF ، 735 درونمایه مورد استفاده قرار گرفت که بیشترین آنها مربوط به مجموعه فعالیت و مشارکت این چارچوب بود.نتیجهگیری: چارچوب ICF به کمک اجزای خود و تعامل بین آنها، از تمرکزی که بیشتر درمانگران به صورت سنتی و پزشکی تنها بر ساختار و عملکرد اندامهای بدن دارند، جلوگیری میکند و تمرکز همه جانبهای بر روی عملکرد، فعالیت، مشارکت و عوامل محیطی و فردی کودک، دارد. مطالعات انجام شده بر به کارگیری چنین رویکرد جامعی جهت ارزیابی و درمان دقیق اختلالات گفتار و زبان کودکان تأکید نمود. بر اساس نتایج به دست آمده از تعیین کیفیت مقالات چاپ شده در این زمینه، اکثر مقالات مربوط به این موضوع به طور کلی در دنیا، در قالب غیر تجربی و حتی غیر پژوهشی چاپ شدهاند و مطالعات تجربی بسیار کمی در این زمینه صورت گرفته است که در بهترین حالت، از سطح مطالعات توصیفی بالاتر نرفتهاند. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16938_7e53526fc58a32e5452294826783a54b.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301The Effect of Symmetrical Involvement of the Knee Joints in Moderate Osteoarthritis on Individuals’ Report of Pain and Function (Part One of a Preliminary Study): Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain Measureبررسی تأثیر تقارن در ابتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت اول)؛ مقیاس درد مداوم و دورهای استئوآرتریت زانو3753831693110.22122/jrrs.v11i6.2552ENBehroozMelyanianMSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee of Rehabilitation Students (TREATA) AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranZeinabNikiMSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee of Rehabilitation Students (TREATA) AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranZahra SadatRezaeianAssistant Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-7315-9851Journal Article20160307Introduction: Knee osteoarthritis is the most common type of arthritis and results in functional impairment because of pain and articular tissue degeneration. The present study compared the reports of pain among subjects with symmetric and asymmetric moderate knee osteoarthritis using the Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain (ICOAP) measure.Materials and Methods: The 20 subjects with moderate knee osteoarthritis were purposefully assigned to symmetric and asymmetric knee groups. After obtaining informed consent forms form the subjects, demographic information was collected they completed the Persian version of the ICOAP measure. Subjects’ responses to each item, score in each section, and total scores were compared between the two groups. The results were analyzed using Mann-Whitney U test.Results: There was no significant difference between the groups in terms of constant and intermittent pain scores and total score (P < 0.05). Nonetheless, the comparison of each item showed that constant (P = 0.04) and intermittent pain (pain that comes and goes) (P = 0.02) had greater negative impact on sleep in the asymmetric group. In addition, more severe intermittent pain (P = 0.04) was reported in the asymmetric group.Conclusion: It seems that despite the lack of any significant difference between the types of pain resulting from knee osteoarthritis, the subjects’ complaints of pain intensity and its impact on sleep quality differ. مقدمه: استئوآرتریت زانو شایعترین نوع التهاب مفصل میباشد که به دلیل درد و آسیب ساختارهای مفصل، به تدریج باعث محدودیت عملکرد فرد میشود. هدف از انجام مطالعه حاضر، مقایسه گزارش درد در مقیاس درد متناوب و مداوم استئوآرتریت توسط افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط متقارن و نامتقارن بود.مواد و روشها: با بررسی معیارهای ورود و خروج، از میان 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، دو گروه متقارن و نامتقارن زانو به صورت هدفمند تشکیل داده شد. اطلاعات جمعیتشناسی همه شرکت کنندگان پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه جمعآوری گردید و گزارش افراد در مقیاس درد متناوب و مداوم زانو ثبت شد. پاسخ افراد به هر سؤال و نمره فرد در هر بخش پرسشنامه و در کل در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج در دو گروه با استفاده از آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: دو گروه تفاوت معنیداری در نمره درد مداوم، درد متناوب و کل نشان ندادند (05/0 < P). هر چند در مقایسه پاسخ گروهها به هر سؤال مشخص شد که در گروه نامتقارن، هر دو نوع درد مداوم (04/0 = P) و درد متناوب (دردی که میآید و میرود) (02/0 = P) تأثیر منفی بیشتری بر خواب داشت و شدت درد متناوب بیشتر بود (04/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که با وجود عدم تفاوت معنیدار در انواع درد ناشی از استئوآرتریت زانو، شکایت این بیماران از شدت درد و تأثیر آن بر کیفیت خواب متفاوت است. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16931_2d261a6e0cf7a273f9d1ddbb31799a9c.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301The Effect of Symmetrical Involvement of the Knee Joints in Moderate Osteoarthritis on Individuals’ Report of Pain and Function (Part Two of a Preliminary Study): Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Scoreبررسی تأثیر تقارن در ابتلا به اسـتئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش بیمار از درد و عملکرد: مطالعه مقدماتی (قسمت دوم)؛ مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانو3843921693210.22122/jrrs.v11i6.2550ENZeinabNikiMSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee of Rehabilitation Students (TREATA) AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranBehroozMelyanianMSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee of Rehabilitation Students (TREATA) AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranZahra SadatRezaeianAssistant Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-7315-9851Journal Article20160305Introduction: Knee osteoarthritis is a common age-related disorder. The aim of the present study was to determine the effect of symmetrical involvement of the knee joints on subjects’ report of symptoms, pain intensity, daily activities, and quality of life (QOL) using the Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) in subjects suffering from moderate knee osteoarthritis.Materials and Methods: The 20 subjects suffering from moderate knee osteoarthritis were purposefully divided into two groups of symmetric and asymmetric knee joints involvement. After obtaining informed consent forms, demographic information was obtained and each subject completed the Persian version of KOOS. The scores were compared using Mann-Whitney U test both for each individual item and for each section.Results: The pain intensity in going up stairs (P = 0.030), sitting or lying (P = 0.040), difficulty in getting in and out of the car (P = 0.010), rising from bed (P = 0.009), turning over in bed (P = 0.020), rising from a sitting position, putting on socks/stockings, and bathing (P = 0.050) was higher in the symmetric group. In addition, the symmetric group had more complaints of lack of confidence in their knee (P = 0.030). Thus, daily function and QOL scores were significantly lower in the symmetric group (P = 0.040, P = 0.020, respectively).Conclusion: It seems that the ability to perform daily functions and QOL were significantly lower in the symmetric group than the asymmetric group. Further investigations are recommended in this respect for a better understanding of the functional limitations of these individuals in daily life. مقدمه: استئوآرتریت زانو یک بیماری شایع وابسته به سن میباشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین تأثیر تقارن در درگیری زانوهای افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو بر گزارش شخصی آنان از شدت علایم، میزان درد، عملکرد در فعالیتهای مختلف و کیفیت زندگی بر اساس پرسشنامه KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score) بود.مواد و روشها: 20 فرد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو، به صورت هدفمند در دو گروه افراد مبتلا به درگیری متقارن و افراد مبتلا به درگیری نامتقارن زانو تقسیم شدند. پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه، اطلاعات جمعیتشناسی افراد در فرم مخصوص ثبت گردید. سپس از افراد درخواست شد که به مقیاس پیامدهای ضایعات و استئوآرتریت زانو پاسخ دهند. پاسخ افراد به بخشهای مختلف پرسشنامه به صورت سؤال به سؤال و نیز در قالب امتیاز هر بخش در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. پاسخ دو گروه از طریق آزمون Mann–Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: شدت درد در بالا رفتن از پله (030/0 = P)، نشستن و دراز کشیدن (040/0 = P)، بروز مشکلات در حین سوار و پیاده شدن از اتومبیل (010/0 = P)، برخواستن از رختخواب (009/0 = P) و جابهجا شدن در رختخواب (020/0 = P)، برخواستن از حالت نشسته، پوشیدن جوراب و حمام کردن (050/0 = P) در گروه متقارن بیش از گروه نامتقارن بود. همچنین، این گروه از احساس عدم اطمینان بیشتری در زانوی خود نسبت به گروه نامتقارن شکایت داشتند (030/0 = P)؛ بدین ترتیب توانایی انجام فعالیتهای روزانه و کیفیت زندگی در گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن بود (040/0 = P) و (020/0 = P).نتیجهگیری: به نظر میرسد توانایی انجام فعالیتهای روزانه و نیز کیفیت زندگی در افراد گروه متقارن به طور معنیداری کمتر از گروه نامتقارن باشد. انجام مطالعات بیشتر به منظور شناخت بهتر مشکلات عملکردی این افراد در زندگی روزمره توصیه میشود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16932_f9cc05c31c9cdbd88efcad6d4619ace4.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301The Influence of Visual Context on the Emergence of the Especial Skill of Free Throw in Basketball among Experienced and Low Experienced Playersاثر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال بازیکنان ماهر و کمتجربه3934001693310.22122/jrrs.v11i6.2546ENAkramKavyaniPhD Student, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, IranBehrouzAbdoliAssociate Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran0000-0001-6772-2428AlirezaFarsiAssociate Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran0000-0002-9669-614XJournal Article20160222Introduction: When, as a result of a great amount of practice, a skill is performed significantly better than similar skills within the same class, it is called an especial skill. The goal of this study was the examination of the influence of visual context on the emergence of the especial skill of free throws in basketball among experienced and low experienced players.Materials and Methods: In the present study, 10 experienced and 10 low experienced basketball players took 150 shots from 5 different distances from the basket including the free throw line. The players took their shots in 3 different visual contextual conditions (light, one point lighting, and dark). The linear regression, one-sample t-test, and the curve linear regression were used to analyze the data.Results: The results of the linear regression analysis of the data of the 4 distances showed a significant negative relation between distance and performance accuracy in the experienced group (P < 0.05, r = -0.68). In addition, the result of dependent t-test showed that the experienced group only illustrated a superior performance from the free throw line when the visual context was light and one point lighting (P < 0.05), but their performance was not superior when the visual context was dark. In low experienced players, a negative linear relationship was observed between the different distances and their performance scores (P < 0.05, r = -0.41). Moreover, the results showed that the curve linear regression analysis fit the data of the experienced group better (P < 0.05, r = -0.70).Conclusion: These findings showed the role of visual information in the emergence of the especial skill effect in experienced individuals. مقدمه: هنگامی که مهارتی بر اثر تمرین بسیار زیاد، به طور چشمگیری بهتر از مهارتهای مشابه همان طبقه اجرا گردد، آن را مهارت ویژه مینامند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر زمینه بینایی بر ظهور مهارت ویژه در پرتاب آزاد بسکتبال میان بازیکنان ماهر و کمتجربه بود.مواد و روشها: 10 نفر از بازیکنان ماهر و 10 نفر از بازیکنان کمتجربه بسکتبال، ۱۵۰ شوت ثابت را از ۵ فاصله مختلف نسبت به حلقه پرتاب کردند. بازیکنان پرتابهای خود را در سه شرایط بینایی (روشن، یک نقطهای و تاریک) انجام دادند. دادهها با استفاده از آزمونهای تحلیل رگرسیون خطی، Paired t و تحلیل رگرسیون منحنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: بررسی تحلیل رگرسیون خطی با استفاده از دادههای چهار فاصله، ارتباط منفی معنیداری را بین فاصله و صحت اجرا در گروه ماهر نشان داد (68/0- = r، 050/0 > P). یافتههای حاصل از آزمون Paired t حاکی از آن بود که بازیکنان ماهر، دارای عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد در شرایط روشن و یک نقطهای بودند (050/0 > P)؛ در حالی که بازیکنان ماهر در شرایط تاریک، عملکرد بهتری در خط پرتاب آزاد نداشتند. بازیکنان کمتجربه تنها رابطه خطی با شیب منفی بین فواصل مختلف و امتیازات عملکرد را نشان دادند (41/0- = r، 050/0 > P). همچنین، یافتهها تحلیل رگرسیون منحنی دادههای گروه ماهر را بهتر تبیین نمود (70/0- = r، 050/0 > P).نتیجهگیری: نتایج مطالعه نقش اطلاعات بینایی را در ظهور اثر مهارت ویژه در افراد ماهر نشان داد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16933_afac0bdcb0139e69de4ce27f1c6d352b.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301The Relationship between Behavioral Problems in 7 to 13 Year Old Children with Cerebral Palsy and Maternal Depression: A Cross-Sectional Studyبررسی ارتباط مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله با افسردگی مادران: مطالعه مقطعی4014061693410.22122/jrrs.v11i6.2556ENMeysamRoostaeiBSc Student, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Student Research Committee of Rehabilitation Students (TRITA), Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranShivaAbediBSc Student, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Student Research Committee of Rehabilitation Students (TRITA), Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranKhadijehKhazaeliMusculoskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-3362-6160Journal Article20160308Introduction: In addition to numerous physical disabilities, children with cerebral palsy suffer from sociopsychological problems such as behavioral problems. The risk of depression in mothers of children with cerebral palsy is increased, while mothers have the most important role in the development of the children. Thus, this study has investigated the relationship between behavioral problems in children with cerebral palsy and depression in mothers.Materials and Methods: In this study, 76 children with cerebral palsy and their mothers were evaluated. Children’s behavioral problems and maternal depression were evaluated using Rutter's Teacher Questionnaire and the Beck Depression Inventory, respectively. Data were analyzed using SPSS software.Results: Among the study subjects, 67.7% of children had behavioral problems. No significant correlation was observed between the behavioral problems of children with cerebral palsy and maternal depression (r = -0.08, P = 0.49).Conclusion: According to the results of the present study, it seems that behavioral problems in children with cerebral palsy may not be the cause of depression in mothers. مقدمه: کودکان مبتلا به فلج مغزی در کنار مشکلات جسمی متعدد، دارای مشکلات روانی- اجتماعی همچون مشکلات رفتاری میباشند. داشتن کودک مبتلا به فلج مغزی خطر ایجاد افسردگی را در مادران افزایش میدهد. این در حالی است که مادر، مهمترین نقش را در پرورش کودک ایفا مینماید. از اینرو، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی و میزان افسردگی مادران بود.مواد و روشها: در این مطالعه، 76 کودک مبتلا به فلج مغزی 7 تا 13 ساله و مادران آنها مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی ارتباط مشکلات رفتاری در کودکان و سطح افسردگی مادران به ترتیب از پرسشنامههای ارزشیابی معلم Rutter و افسردگی Beck استفاده گردید. دادهها در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: 7/67 درصد از کودکان مبتلا به فلج مغزی دارای مشکلات رفتاری بودند و بین مشکلات رفتاری این کودکان و میزان افسردگی مادران ارتباط معنیداری وجود نداشت (49/0 = P، 08/0- = r).نتیجهگیری: از نتایج پژوهش حاضر چنین نتیجهگیری میشود که مشکلات رفتاری کودکان مبتلا به فلج مغزی نمیتواند عاملی برای ایجاد افسردگی در مادران تلقی گردد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16934_f861aa27e08ead5195342b2412f525f4.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301The Effects of Metatarsal Pad on Plantar Pressure of the Forefoot in Individuals with Diabetic Peripheral Neuropathy: A Randomized Crossover Studyتأثیر پد متاتارسال بر فشار کف پایی ناحیه سرپنجه افراد مبتلا بهت نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت: کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی4074121693510.22122/jrrs.v11i6.2561ENMohammadJafarpishehMSc Student, Department of Prosthetics and Orthotics, School of Rehabilitation Sciences, Student Research Committee of Rehabilitation Students (TREATA), Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranEbrahimSadeghi-DemnehAssistant Professor, Musculoskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0003-0590-8512NiloufarFereshtenejadMusculoskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranJournal Article20160316Introduction: Foot insoles are widely used to reduce excessive pressure exerted on the plantar surface of the foot and prevent diabetic foot ulceration. The objective of this study was to investigate the effects of the metatarsal pad on pressure on the forefoot area.Materials and Methods: This randomized crossover clinical trial was conducted on 18 volunteers (5 women and 13 men) with diabetic peripheral neuropathy. Plantar pressure was recorded while participants walked over a plantar pressure platform in three random conditions of barefoot, with a placebo intervention, and with a metatarsal pad. The processed variables were statistically analyzed using repeated measure one-way ANOVA.Results: The metatarsal pad caused a significant reduction in mean pressure on the forefoot compared to the barefoot and placebo conditions (P < 0.001). The metatarsal pad also significantly reduced the time-pressure integral in the forefoot compared to the barefoot and placebo conditions (P < 0.001). There was no significant difference in the time-pressure integral of the total plantar surface between the three conditions.Conclusion: The metatarsal pad transfers the forefoot load to the midfoot area, thereby, reducing the pressure exerted on the forefoot. This finding implies that using a metatarsal pad can be an effective intervention to prevent diabetic foot ulceration. مقدمه: یکی از روشهای کاهش فشار بر سطح کف پا جهت جلوگیری از زخم ناشی از دیابت، استفاده از کفی طبی است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات استفاده از ساپورت قوس عرضی پا (پد متاتارسال) بر فشارهای وارد بر ناحیه پنجه پا بود.مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی متقاطع تصادفی، 18 داوطلب (5 زن و 13 مرد) دچار نوروپاتی محیطی ناشی از دیابت شرکت کردند. فشار وارد آمده بر کف پای افراد در حین راه رفتن، با استفاده از یک صفحه ثبت فشار در سه حالت تصادفی پای برهنه، دارونما و پد متاتارسال اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای مکرر تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، باعث کاهش معنیدار میانگین فشار وارد آمده بر پنجه در فاز استانس راه رفتن شد (001/0 > P). همچنین، پد متاتارس در مقایسه با پای برهنه و دارونما، میزان انتگرال نیرو- زمان را در ناحیه پنجه به طور معنیداری کاهش داد (001/0 > P). اختلاف معنیداری در اندازه انتگرال فشار- زمان کل سطح کف پا بین حالات مختلف مشاهده نشد.نتیجهگیری: پد متاتارس میتواند از طریق انتقال فشار به نواحی دیگر (میدفوت)، میزان فشار وارد آمده بر پنجه را کاهش دهد. به نظر میرسد که استفاده از برجستگی پد متاتارسال بتواند در پیشگیری از زخم پنجه پای افراد مبتلا به دیابت مؤثر باشد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16935_41c8606b0574441a259b1e14538ec466.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751911620160301Autoethnography: A New Research Method in Health and Rehabilitation Studies (The Second Part)خودمردمنگاری، شیوه پژوهشی نوین در توانبخشی و سلامت (بخش دوم)4134171693610.22122/jrrs.v11i6.2402ENAzamNaghaviAssistant Professor, Department of Counseling, School of Educational Sciences and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, IranEsmaeilMohammadiDepartment of Counseling. School of Educational Sciences and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, IranJournal Article20150730Introduction: The aim of this research was to analyze the researcher’s experiences of living with visual impairment through the autoethnography approach.Materials and Methods: The autoethnography approach was employed in the present research. Data were collected through narratives of the second researcher that were audio-recorded through interviews. The first author analyzed the data using a thematic analysis approach.Results: The 64 codes that were identified during analysis were categorized under the two major themes of barriers and sources of resilience.Conclusion: Individuals with visual impairment can show a high level of resilience and achieve academic, occupational, and social success, but they need to overcome the barriers to and enhance their sources of resilience. مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، تجزیه و تحلیل تجارب زندگی پژوهشگر از زندگی خود با محدودیت بینایی به شیوه خودمردمنگاری بود.مواد و روشها: دادههای مطالعه بر اساس روایتهای زندگی نویسنده دوم جمعآوری شد و طی مصاحبه و یا در فرصت شخصی روایتگر، بر روی فایلهای صوتی بازگو گردید. این دادهها توسط نویسنده اول با روش تحلیل درونمایه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: دادهها به صورت دو درونمایه اصلی «موانع و منابع تابآوری» به همراه 64 کد دستهبندی گردید.نتیجهگیری: فرد دارای محدودیت نابینایی، ممکن است در مسیر زندگی خود تابآوری سطح بالایی را نشان دهد و مانند سایر افراد به موفقیتهای تحصیلی، شغلی و اجتماعی دست پیدا کند، اما برای قرار گرفتن در مسیر تابآوری، لازم است بر موانع ممکن غلبه کند و منابعش را تقویت نماید. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16936_7c09c2a7d351667d881c5341239f8d8f.pdf