Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 Physical Activity in People with Intellectual Disability: A Narrative Review فعالیت بدنی در افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی: یک مطالعه مروری روایی 311 317 17095 10.22122/jrrs.v14i5.3355 EN Javid Mostamand Associate Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0001-9132-7305 Hamzeh Baharlouei Instructor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-3270-6046 Journal Article 2019 07 28 Introduction: The levels of physical activity and exercise are two important factors to improve health in people with intellectual disability. Several studies addressed the level of physical activity, and the benefits, cautions, and principles of exercising in this group of disabled people. The aim of the current study was to review the articles related to both topics of intellectual disability and exercise to provide a suitable framework for improving physical activity in people with intellectual disability.Materials and Methods: Databases including PubMed, PEDro, Science Direct, and Magiran were considered to search, using the keywords physical activity, exercise, intellectual disability, and Down’s syndrome to find related articles. Finally, twenty two studies which met the inclusion criteria were selected, and the related data including the level of physical activity, and the benefits and principle of exercise prescription were extracted.Results: Despite approved benefits of physical activity, the level of exercise in people with intellectual disability was lower than other peer groups. In people with intellectual disability, especially people with Down’s syndrome, medical conditions such as cardiovascular, physical, mental, and health disorders should be assessed before prescription of any exercises. Aerobic, resistance, and balance training are the most important exercises in people with intellectual disability.Conclusion: Exercise has a pivotal role for improving health in people with intellectual disability. These people have to pass some medical examinations before prescription of any exercise program. مقدمه: فعالیت بدنی و تمرین، دو عامل مهم در بهبود سلامت افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی می‌باشد. مطالعات گوناگونی به بررسی سطح فعالیت بدنی، فواید، احتیاطات و اصول تمرین در این افراد پرداخته‌اند. پژوهش حاضر با هدف مرور مقالاتی در این زمینه به منظور ارایه یک چارچوب کلی جهت ارتقای فعالیت بدنی در افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی انجام شد.مواد و روش‌ها: برای یافتن مقالات مرتبط، کلید واژه‌های «Physical activity، Exercise، Intellectual disability و Down syndrome» در پایگاه‌های اطلاعاتی مختلف شامل PubMed، PEDro، ScienceDirect و Magiran مورد جستجو قرار گرفت. 22 مقاله برای بررسی انتخاب و اطلاعات آن‌ها درباره سطوح فعالیت بدنی، فواید و اصول تجویز ورزش در افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی استخراج گردید.یافته‌ها: با وجود فواید فراوان فعالیت بدنی، سطح آن در افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی کمتر از سایر افراد گزارش گردید. در ارزیابی‌های قبل از ورزش، باید به شرایط قلبی- عروقی، جسمی، ذهنی و سلامت پزشکی افراد توجه کرد که اهمیت این معاینه‌ها در مبتلایان به سندرم داون بیشتر است. از جمله مفیدترین ورزش‌ها در افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی می‌توان به ورزش‌های هوازی، تقویتی و تعادلی اشاره نمود.نتیجه‌گیری: ورزش نقش مهمی را در سلامت افراد مبتلا به کم‌توانی ذهنی ایفا می‌کند. قبل از تجویز هرگونه فعالیت ورزشی، باید معاینه‌های لازم صورت گیرد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17095_f633469121cb1895ba8023439e8197df.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 Observational Study of Weight Distribution on the Feet and Moment Arm of the Ground Reaction Force around the Ankle in Standing Position in Women with Flatfoot بررسی نحوه توزیع وزن روی پاها و بازوی گشتاور نیروی عکس‌العمل زمین در وضعیت ایستاده در زنان مبتلا به کف ‌پای صاف 257 265 17088 10.22122/jrrs.v14i5.3358 EN Leila Ghazaleh Assistant Professor, Department of Sport Physiology, School of Sport Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran 0000-0002-2391-7618 Marzieh Behnampoor School of Sport Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran 0000-0001-6807-3220 Journal Article 2019 07 30 Introduction: By reduction or absence of the medial longitudinal arch in flatfoot deformity, a large part of the contact forces of the body weight transmit to the upper joints. The present study investigated weight distribution on the feet and the external moment around the ankle in women with flatfoot.Materials and Methods: The statistical population included women students aged 19 to 25 years in Alzahra University, Tehran, Iran. The control group was composed of twelve healthy women, and 37 with flatfoot deformity were divided into three experimental groups. Those in the experimental group 1 had unilateral flatfoot deformity, group 2 had rigid bilateral flatfoot deformity, and group 3 had flexible bilateral flatfoot deformity. The displacement of the center of pressure in the mediolateral and anteroposterior directions was calculated for assessing weight distribution on the feet and the external moment around the ankles. Force plate and 8 motion analysis cameras were used to collect data. MATLAB and SPSS software were used to calculate the displacement of the center of pressure and statistical analysis, respectively.Results: Experimental groups 2 and 3 and the control group significantly used the right foot for carrying body weight (P < 0.01); while in the experimental group 1, there was no significant difference in weight distribution on a flat or normal foot. There was no significant difference in the mean displacement of the center of pressure between the experimental and control groups. Only in experimental groups 2 and 3, there was a significant difference between the mean displacement of the center of foot pressure under the right and left feet (P = 0.02).Conclusion: Women with bilateral flatfoot are more subjected to external moment acting on one foot, which is the same foot that bears body weight in a standing position for a longer time. مقدمه: با از بین رفتن و یا کاهش ارتفاع قوس طولی داخلی در ناهنجاری کف پای صاف، بخش زیادی از نیروهای تماسی ناشی از وزن بدن به مفاصل بالاتر منتقل می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نحوه توزیع وزن بر روی پاها و گشتاورهای خارجی عمل‌کننده بر مچ پا در افراد مبتلا به ناهنجاری کف پای صاف انجام گردید.مواد و روش‌ها: جامعه آماری تحقیق را زنان دانشجوی 19 تا 25 ساله در دانشگاه الزهرای تهران تشکیل دادند. 12 نفر فاقد ناهنجاری در گروه شاهد و 37 نفر مبتلا به ناهنجاری کف پای صاف در سه گروه تجربی قرار گرفتند. گروه تجربی اول مبتلا به کف پای صاف یک‌طرفه و گروه‌های تجربی دوم و سوم به ترتیب مبتلا به کف پای صاف دوطرفه ثابت و دوطرفه متحرک بودند. به منظور بررسی نحوه توزیع وزن بر روی پاها و گشتاورهای خارجی عمل‌کننده بر مچ پا، جابه‌جایی مرکز فشار پا در جهت داخلی- خارجی و قدامی- خلفی مورد محاسبه قرار گرفت. از فرس‌پلیت و 8 دوربین آنالیز حرکت جهت جمع‌آوری داده‌های مطالعه استفاده گردید. نرم‌افزارهای MATLAB و SPSS به ترتیب جهت محاسبه جابه‌جایی مرکز فشار پا و تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت.یافته‌ها: گروه‌های تجربی دوم و سوم و شاهد به طور معنی‌داری از پای راست خود برای تحمل وزن بدن استفاده می‌کردند (01/0 > P)؛ در حالی که در گروه تجربی اول اختلاف معنی‌داری در توزیع وزن روی پای صاف و سالم مشاهده نشد. اختلاف معنی‌داری در میانگین جابه‌جایی مرکز فشار پا در جهت قدامی- خلفی بین گروه‌های تجربی و شاهد وجود نداشت. در گروه تجربی دوم، اختلاف بین میانگین جابه‌جایی مرکز فشار پا در جهت قدامی- خلفی زیر پای راست و چپ معنی‌دار بود (02/0 = P). در گروه تجربی سوم نیز اختلاف معنی‌داری بین میانگین جابه‌جایی مرکز فشار پا در جهت قدامی- خلفی زیر پای راست و چپ مشاهده گردید (04/0 = P).نتیجه‎گیری: در زنان مبتلا به کف پای صاف دوطرفه، یکی از پاها بیشتر از پای دیگر تحت اعمال گشتاورهای خارجی قرار دارد و این پا هنگام قرارگیری در وضعیت ایستاده، مدت زمان بیشتری متحمل وزن بدن است. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17088_86d3d62e1c57e5ebed8576f74b5ebbf8.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 The Effect of Physical Exercise on Controlling Balance among the Visually Impaired Elderly using Auditory-Vibratory Alarming Feedback Device. تأثیر تمرین بدنی با دستگاه بازخورد هشدار دهنده لرزشی- شنیداری بر کنترل تعادل سالمندان کم‌بینا 266 273 17089 10.22122/jrrs.v14i5.3349 EN Hadi Gevorki PhD Student, Department of Behavior and Cognitive Sciences, School of Sport and Health Sciences, Shahid Beheshti University , Tehran, Iran 0000-0001-6523-6936 Alireza Farsi Associate Professor, Department of Behavior and Cognitive Sciences, School of Sport and Health Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0002-2086-6632 Behrouz Abdoli Associate Professor, Department of Behavior and Cognitive Sciences, School of Sport and Health Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0001-6772-2428 Shirko Sori Physiotherapist, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran Journal Article 2019 07 23 Introduction: The quality of stability, which refers to balance, is defined as the power to maintain center of mass in relation to base of support. Considering the fact that elderly who are visually impaired encounter problems related to keep balance and its effect on their social activities, the aim of the current research was to study the effect of physical exercise on using audio-vibratory alarming feedback device on controlling balance among the visually impaired elderly.Materials and Methods: Thirty visually impaired elderly, whose impaired was confirmed using Snellen chart and opticians devices, were randomly chosen and divided into two groups of physical exercise and physical exercise with using biological feedback device. The exercise was of two types of tasks, standing alone or walking along with kinetic and thinking tasks. The elderly chosen for this test participated in posttest and pretest balance assessment using stabilometer. The groups exercised for 12 weeks and twice a week. To analyze the data, we used independent t and repeated measures ANOVA tests.Results: Physical exercise with and without using biological feedback device had significant effect on balance in visually impaired elderly (P = 0.001). Based on the independent t test, there was a significant difference between the two groups in terms of the effect on balance at posttest test; and the group of exercise with using device showed a better performance related (P = 0.035).Conclusion: Doing exercises using alarming biological feedback device can improve balance criteria. In this regard, multi-sensory manipulations based on substitution and adapting approaches can lead to even better results, and increase the effectiveness. مقدمه: کیفیت پایداری که به تعادل ارجاع داده می‌شود، تحت عنوان توانایی نگهداری مرکز ثقل در ارتباط با نقطه اتکا تعریف می‌گردد. با توجه به مشکلات افراد سالمند کم‌بینا در حفظ و نگهداری تعادل و تأثیر این مهم بر فعالیت‌های اجتماعی آنان، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرین بدنی با دستگاه بازخورد هشدار دهنده لرزشی- شنیداری بر کنترل تعادل سالمندان کم‌بینا انجام شد.مواد و روش‌ها: 30 سالمند کم‌بینا به صورت تصادفی ساده در دو گروه تمرین بدنی و تمرین بدنی به همراه دستگاه بازخورد زیستی قرار گرفتند. کم‌بینا بودن شرکت‌کنندگان از طریق تست Snellen و دستگاه بینایی‌سنجی مشخص گردید. تمرینات شامل دو گونه تکلیف ایستادن و راه رفتن به‌ همراه تکالیف دوگانه حرکتی و ذهنی بود. سالمندان در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون در آزمون‌های تعادلی دستگاه تعادل‌سنج استابیلومتر شرکت نمودند. گروه‌ها به مدت 12 هفته و هفته‌ای دو جلسه به تمرین پرداختند. نتایج با استفاده آزمون Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: تمرین بدنی بدون دستگاه بازخورد زیستی و همراه با آن، تأثیر معنی‌داری بر تعادل سالمندان کم‌بینا داشت (001/0 = P). بر اساس نتایج آزمون Independent t، تفاوت معنی‌داری بین تعادل دو گروه در مرحله پس‌آزمون مشاهده شد؛ بدین معنی که گروه تمرین با دستگاه، عملکرد بهتری را در تعادل نشان داد (035/0 = P).نتیجه‎گیری: تمرینات بدنی به‌ همراه استفاده از دستگاه بازخورد هشدار دهنده، می‌تواند موجب بهبود شاخص‌های تعادل شود. در این میان، دستکاری‌های چند حسی مبتنی بر راهبردهای سازگاری و جایگزینی می‌تواند نتیجه بهتری را به دنبال داشته باشد و بر میزان این اثربخشی بیفزاید. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17089_d7e81e78801865d4e4c1be615e762ba4.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 The Role of Visual Search Behavior and the Verbal Report in Anticipation Skill of Skilled and None-Skilled Badminton Players in Smash Hits بررسی رفتار جستجوی بینایی و گزارش کلامی در مهارت پیش‌بینی بازیکنان ماهر و غیر ماهر بدمینتون در ضربات اسمش 274 281 17090 10.22122/jrrs.v14i5.3387 EN Fatemeh Shirmehenji PhD Student, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Campus Kish, University of Tehran, Kish, Iran 0000-0001-8746-7460 Mehdi Namazizadeh Associate Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-1503-468X Mahmoud Sheikh Associate Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0003-4029-3568 Saleh Rafiee Assistant Professor, Physical Education Research Institute and Sports Sciences, Tehran, Iran 0000-0003-1230-1102 Journal Article 2019 10 13 Introduction: The importance and prerequisite of anticipation in success is not overlooked in many sports skills. The purpose of this study was to investigate the role of anticipation skills, visual search behavior, and verbal reports of skilled and non-skilled badminton's players in smash hits.Materials and Methods: The participants in this study were 22 women aged 20-30 years divided into two groups of skilled (n = 10) and non-skilled (n = 12). Participants viewed 18 video clips from smash hits in different positions and anticipated the landing in less than 3 seconds. Visual Search Behavior (number, duration, and position of fixation) of skilled and non-skilled players was surveyed using the Pupil Model Vision Detector that recorded a spot of gaze at 60 HZ (60 frames per second). After completing the test, using the questionnaire, they recorded the verbal reports of the participants in order to compare them with the visual search results. To compare the data, independent t and Friedman’s tests were used.Results: There was not a significant difference in anticipation accuracy between the two groups. In the study of visual search behavior, there was a significant difference between the two groups in the number (P = 0.010) and duration (P = 0.005) of fixations in the position of rockets. However, there was no significant difference regarding the number and duration of fixations on the position of the wrists, balls, and legs, as well as the other positions. The results of the verbal report indicated that the focus of the attention of skilled players on anticipation skills was the position of the rocket.Conclusion: Generally, in the case of anticipation skills, it can be said that skilled players spent more time looking for rocket position. Using these results in the trial of non-skilled individuals can be useful in promotion of correct anticipation, and facilitating the process of learning skills. مقدمه: اهمیت و ضرورت پیش‌بینی برای رسیدن به موفقیت در بسیاری از مهارت‌های ورزشی بر کسی پوشیده نیست. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی مهارت پیش‌بینی، رفتار جستجوی بینایی و گزارش‌های کلامی بازیکنان ماهر و غیر ‌ماهر بدمینتون در ضربات اسمش (Smash) بود.مواد و روش‌ها: این مطالعه بر روی 22 زن با دامنه سنی 20 تا 30 سال که به دو گروه ماهر (10 نفر) و غیر ماهر (12 نفر) تقسیم شده بودند، انجام گردید. شرکت‌کنندگان 18 ویدئو کلیپ از ضربات اسمش در موقعیت‌های متفاوت را مشاهده و در مدت کمتر از 3 ثانیه محل فرود توپ را پیش‌بینی کردند. رفتار جستجوی بینایی (تعداد، مدت و موقعیت تثبیت‌ها) بازیکنان ماهر و غیر ماهر با استفاده از دستگاه ردیاب بینایی که نقطه خیرگی در هر لحظه را با فرکانس 60 هرتز (60 فریم در ثانیه) ثبت می‌کرد، بررسی شد. پس از اتمام آزمون، گزارش‌های کلامی شرکت‌کنندگان به منظور مقایسه با نتایج جستجوی بینایی، در پرسش‌نامه ثبت گردید. آزمون‌های Independent t و Friedman جهت مقایسه داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت.یافته‌ها: اختلاف معنی‌داری بین دو گروه در دقت پیش‌بینی وجود نداشت. در بررسی رفتارهای جستجوی بینایی، تفاوت معنی‌داری در تعداد (010/0 = P) و مدت (005/0 = P) تثبیت‌ها در موقعیت راکت بین دو گروه مشاهده گردید؛ در حالی که در ارتباط با تعداد و مدت تثبیت‌ها روی موقعیت مچ، توپ، پا و سایر موقعیت‌ها تفاوت معنی‌داری یافت نشد. نتایج گزارش کلامی نشان داد که اولویت تمرکز نگاه افراد ماهر در مهارت پیش‌بینی، موقعیت راکت بود.نتیجه‎گیری: به طور کلی، می‌توان گفت که بازیکنان ماهر زمان بیشتری را برای مهارت پیش‌بینی صرف نگاه به موقعیت راکت می‌کنند. استفاده از این نتایج در کوشش‌های تمرینی افراد غیر ماهر، می‌تواند در صحت قضاوت پیش‌بینی و تسهیل روند یادگیری مهارت‌ها مؤثر واقع شود. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17090_e5e57a5ec3e01cca309a344d26207649.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 The Effects of Three Types of Prophylactic Knee Bracing on Abduction Angle and Abduction Moment of Knee Joint in Foot Rotation Positions during Single Leg Landing in Anterior Cruciate Ligament Injury تأثیر سه نوع زانوبند پیشگیری‌کننده بر متغیرهای ابداکشن و گشتاور ابداکشن مفصل زانو و وضعیت چرخش پا طی فرود تک پا در آسیب لیگامنت متقاطع قدامی 282 288 17091 10.22122/jrrs.v14i5.3397 EN Hossein Goldashti PhD Student, Department of Sport Biomechanics, School of Sport Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran 0000-0002-0213-6628 Mansour Eslami Associate Professor, Department of Sport Biomechanics, School of Sport Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran 0000-0002-0213-6628 Mohammad Taghipour Associate Professor, Mobility Impairment Research Center, Health Research Institute, University of Babol, Babol, Iran 0000-0002-0213-6628 Journal Article 2019 10 28 landing movements. The aim of the present study was to investigate the effect of three preventive knee joints on the variables of abduction angle and abduction moment in three types of single leg landing in healthy young people.Materials and Methods: 15 healthy young people participated in this research. These participants were asked to descend from a platform with height of 30 cm on a force plate in three directions of forward, inward, and outward. Data were recorded during synchronization of camera and force plate, and maximum abduction angle and abduction moment were calculated using MATLAB software. To test research hypotheses, repeated measures ANOVA with a significance level of more than 0.05 was used to evaluate the interactive effect of different types of knee-braces on different landing.Results: The interactive effect of different types of knee-braces on abduction (P = 0.416) and abduction moment (P = 0.442) did not depend on the type of landing. There was no significant difference between different knee braces in knee abduction (P = 0.759) and knee joint abduction moment (P = 0.657). There was significant difference between types of landing in knee abduction angle (P = 0.007) and abduction moment (P = 0.001).Conclusion: Regarding the findings of this research, it seems that between the two variables of landing and knee brace, the first one is more important, and athletes should avoid landing with external leg rotation as far as possible. مقدمه: آسیب لیگامنت متقاطع قدامی زانو (Anterior cruciate ligament یا ACL)، یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ورزشی به شمار می‌رود که طی حرکات مکرر فرود اتفاق می‌افتد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سه نوع زانوبند پیشگیری‌کننده بر متغیرهای زاویه ابداکشن و گشتاور ابداکشن مفصل زانو در سه نوع فرود تک پای افراد جوان سالم انجام شد.مواد و روش: این مطالعه، کاربردی و از نوع نیمه تجربی بود و 15 مرد جوان سالم در آن شرکت نمودند. از آزمودنی‌ها درخواست شد از روی یک سکو به ارتفاع ۳۰ سانتی‌متر، بر روی یک صفحه نیرو در سه جهت جلو، داخل و خارج فرود آیند. داده‌ها طی هم‌زمان سازی دستگاه دوربین و صفحه نیرو ثبت و حداکثر زاویه ابداکشن و گشتاور ابداکشن مفصل زانو از طریق دینامیک معکوس در نرم‌افزار MATLAB محاسبه شد. به منظور ارزیابی اثر تعاملی انواع زانوبند بر فرودهای مختلف، از آزمون Repeated measures ANOVA در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده گردید.یافته‌ها: اثر تعاملی انواع زانوبندها بر متغیرهای زاویه ابداکشن (416/0 = P) و گشتاور ابداکشن مفصل زانو (442/0 = P) به نوع فرود بستگی نداشت. تفاوت معنی‌داری بین انواع زانوبند و بدون زانوبند در متغیر ابداکشن زانو (759/0 = P) و گشتاور ابداکشن مفصل زانو (657/0 = P) مشاهده نشد. همچنین، اختلاف معنی‌داری بین سه نوع فرود در متغیرهای ابداکشن زانو (007/0 = P) و گشتاور ابداکشن مفصل زانو (001/0 = P) وجود داشت.نتیجه‌گیری: اثر تعاملی زانوبند بر متغیرهای دینامیکی مفصل زانو به نوع فرود بستگی ندارد و بین متغیر فرود و زانوبند، متغیر فرود مهم‌تر است و ورزشکاران تا حد امکان باید از فرود با چرخش خارجی پا اجتناب نمایند. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17091_c4aee399fbe5893f9bc44fa160ee3107.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 The Relationship of Daily Spiritual Experience with Self-Care among the Elderly in Gonbad-e-Kavos City, Iran, in 2017 ارتباط تجارب معنوی روزانه با خودمراقبتی سالمندان شهر گنبد کاووس 289 295 17092 10.22122/jrrs.v14i5.3279 EN Golbahar Akhoundzadeh 0000-0002-5626-019X Faezeh Pagheh 0000-0002-8166-6378 Razieh Safaei 0000-0003-0649-4980 Journal Article 2019 04 07 Introduction: With the aging, changes will occur in the health dimensions of elderly. Due to these changes, the elderly is prone to damage and decreased quality of life. As a result, health promotion behaviors become more important. Religion and spirituality can have a positive impact on mental and physical health. As age grows, religious beliefs and spiritual health also increase. Similarly, the adherence to religious beliefs and instructions increases the motivation of the individual to create and strengthen self-care behaviors. This study aimed to investigate the relationship between daily spiritual experiences and self-care among the elderly.Materials and Methods: This descriptive correlational study was conducted on 200 elderly people in Gonbad-e-Kavos City, Iran, in year 2017, using non-random sampling method. The data gathering tool was a questionnaire of daily spiritual experiences and a self-care questionnaire for the elderly. The data were analyzed using Pearson correlation coefficient, ANOVA, and independent t tests.Results: The mean scores of spiritual experiences and self-care among the elderly were 81.31 ± 9.63 and 51.97 ± 5.22, respectively. There was not any significant relationship between the two variables based on the Pearson correlation coefficient (P = 0.91). There was a significant difference between the daily spiritual experiences and job (P = 0.007), as well as between the self-care and marital status (P = 0.020).Conclusion: The level of spiritual well-being was high among the elderly; and considering their religious culture and beliefs, we can help them to improve their quality of life by identifying and strengthening their spiritual needs. مقدمه: با افزایش سن، تغییراتی در ابعاد سلامتی سالمندان به وجود می‌آید. با توجه به تغییرات ایجاد شده، سالمندان مستعد آسیب و کاهش کیفیت زندگی می‌باشند. در نتیجه، رفتارهای ارتقا دهنده سلامت، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. مذهب و معنویت می‌تواند تأثیر مثبتی بر روی سلامت روانی و جسمی داشته باشد. با افزایش سن، باورهای مذهبی و سلامت معنوی هم افزایش می‌یابد. همچنین، پایبندی به اعتقادات و دستورالعمل‌های دینی انگیزه فرد را برای ایجاد و تقویت رفتارهای خودمراقبتی افزایش می‌دهد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی ارتباط تجارب معنوی روزانه با خودمراقبتی سالمندان بود.مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی- همبستگی بر روی 200 نفر از سالمندان شهر گنبد کاووس در سال 1396 انجام گردید. نمونه‌ها به روش نمونه‌گیری غیر تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات، پرسش‌نامه تجارب معنوی روزانه (Daily Spiritual Experience Scale یا DSES) و پرسش‌نامه توانایی خودمراقبتی افراد سالمند (Self-care Ability Scale for the Elderly یا SASE) بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی Pearson و آزمون‌های ANOVA و Independent t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: میانگین تجارب معنوی سالمندان و خودمراقبتی آنان به ترتیب 63/9 ± 31/81 و 22/5 ± 97/51 گزارش گردید و بر اساس ضریب همبستگی Pearson، ارتباط معنی‌داری بین این دو متغیر وجود نداشت (910/0 = P). اختلاف معنی‌داری بین تجارب معنوی روزانه با شغل مشاهده شد (007/0 = P). همچنین، یافته‌‌های به دست آمده، تفاوت معنی‌داری را بین خودمراقبتی و وضعیت تأهل نشان داد (020/0 = P).نتیجه‎گیری: میزان تجارب معنوی در سالمندان بالا می‌باشد که با توجه به فرهنگ و باورهای دینی در آنان، می‌توان با شناسایی نیازهای معنوی و تقویت آن‌ها، به بهبود کیفیت زندگی سالمندان کمک نمود. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17092_b777ce76ec5633eacf713f4f8e08caf6.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 Description of Paralympic Athletic Talent Development Environment توصیف محیط پرورش استعداد ورزشکاران پارالمپیک 296 302 17093 10.22122/jrrs.v14i5.3359 EN Sahar Mahmodi PhD Student, Department of Physical Education and Sport Science, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0001-8241-6541 Rokhsareh Badami PhD Student, Department of Physical Education and Sport Science, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-4507-0382 Zohreh Meshkati Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Science, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-7328-9357 Rasol Nazari Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Science, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-7328-9357 Journal Article 2019 08 01 Introduction: The contemporary studies seek to describe the appropriate environments for athletic talent development by changing procedure instead of talent identification, which is a tedious process that sometimes does not yield the desirable result. Accordingly, some studies have described the athletic talent development environment, but only a few studies have described Paralympic athletic talent development environment. Therefore, the aim of the present study was to describe Para-Asian and Paralympic athletic talent development environment.Materials and Methods: The current research was a descriptive-correlational study. The study participants consisted of 150 athletes (46 women and 104 men) who participated in the teenage and youth Para-Asian and Paralympic games between the years 2014-2018. The participants were selected using convenience sampling method. In this study, Talent Development Environment Questionnaire for Sport was used. This questionnaire comprises seven subscales: “long-term development focus”, “quality preparation”, “communication”, “understanding the athlete”, “support network”, “challenging and supportive environment”, and “long-term development fundamentals”. The obtained data were analyzed using one-sample t test.Results: The means of the four subscales of “long-term development focus” (P = 0.001), “communication” (P = 0.001), “challenging and supportive environment” (P = 0.001), and “long-term development fundamentals” (P = 0.001), were higher than average. The means of the two subscales of “support network” (P = 0.450) and “understanding the athlete” (P = 0.360) were at a moderate level. The mean of “quality preparation” (P = 0.035) was less than average.Conclusion: In talent development environment for athletes with disability, more attention should be paid to providing the athletes with continuous and always-available support of coaching staff as well as services and facilities. Additionally, the coaches should pay more attention to the athlete’s physical and mental health; so that the athlete feels his/her health is important to the coach. مقدمه: پژوهش‌های امروزی با تغییر رویه به جای شناسایی استعداد که فرایندی نفس‌گیر و گاهی بدون نتیجه مطلوب است، به دنبال توصیف محیط مناسب برای پرورش استعدادهای ورزشی می‌باشند. بر همین اساس، برخی تحقیقات به توصیف محیط پرورش استعدادهای ورزشی پرداخته‌اند، اما کمتر مطالعه‌ای به توصیف محیط پرورش استعداد ورزشکاران معلول پرداخته است. پژوهش حاضر با هدف توصیف محیط پرورش استعداد ورزشکاران پاراآسیایی و پارالمپیک انجام شد.مواد و روش‌ها: این تحقیق از نوع توصیفی- همبستگی بود و شرکت‌کنندگان آن را 150 ورزشکار (48 دختر و 102 پسر) که بین سال‌های 2014 تا 2018 در مسابقات پاراآسیایی و پارالمپیک در رده سنی نوجوانان و جوانان شرکت کرده‌ بودند، تشکیل داد. نمونه‌ها به‌ صورت در دسترس انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری اطلاعات، از پرسش‌نامه محیط پرورش استعداد (Talent Development Environment Questionnaire یا TDEQ) استفاده گردید. این پرسش‌نامه دارای هفت خرده مقیاس «تمرکز بر رشد بلندمدت، آماده‌سازی کیفی، ارتباطات، درک ورزشکار، شبکه حمایتی، محیط چالشی و رقابتی و اصول رشد بلندمدت» می‌باشد. داده‌ها با استفاده از آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: میانگین چهار خرده مقیاس «تمرکز بر رشد بلندمدت (001/0 = P)»، «ارتباطات (001/0 = P)»، «محیط چالشی و رقابتی (001/0 = P)» و «اصول رشد بلندمدت (001/0 = P)» بالاتر از سطح متوسط و میانگین دو خرده مقیاس «شبکه حمایتی (450/0 = P)» و «درک ورزشکار (360/0 = P)» در سطح متوسط ارزیابی گردید. میانگین خرده مقیاس «آماده‌سازی کیفی (035/0 = P)» نیز مقداری پایین‌تر از سطح متوسط را نشان داد.نتیجه‎گیری: در محیط پرورش استعداد معلولان، باید توجه بیشتری به حمایت پیوسته، در دسترس و همیشگی کادر مربیان و فراهم آوردن امکانات و تسهیلات شود. همچنین، مربیان باید اهمیت بیشتری برای سلامتی جسمی و روانی ورزشکار قایل شوند تا ورزشکار احساس کند که سلامتی‌اش برای مربی مهم است https://jrrs.mui.ac.ir/article_17093_d0e5dfb52f4a6325738b1042cce523d7.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 5 2018 11 01 Design of a Clinical Trial to Determine the Effects of Low Level Laser on Pain and Function in Patellofemoral Pain Syndrome: Protocol for a Triple-Blinded Randomized Clinical Trial طراحی کارآزمایی بالینی به منظور تعیین تأثیر لیزر کم‌توان بر درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال: پروتکل کارآزمایی بالینی تصادفی سه سویه کور 303 310 17094 10.22122/jrrs.v14i5.3414 EN Mohammad Sedighi-Pashaki MSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee of Rehabilitation Students (Treata), Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-7315-9851 Hossein Akbari-Aghdam Department of Orthopedic Surgery, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0001-6983-4458 Mehran Radi Assistant Professor, Department of Orthopaedic Surgery, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-4542-8022 Michael J. Callaghan Professor, Department of Health Professions, Manchester Metropolitan University AND Clinical Physiotherapy Specialist, Manchester Royal Infirmary AND Honorary Senior Lecturer, University of Manchester AND Honorary Senior Lecturer, University of Salford, Manchester, United Kingdom 0000-0003-3540-2838 Zahra Sadat Rezaeian Assistant Professor, Musculoskeletal Research Center, Rehabilitation Sciences Research Institute AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-7315-9851 Journal Article 2019 12 09 Introduction: We aimed to design a triple-blinded randomized clinical trial study to asssess the effect of low-level laser (LLL) on pain and function in patients with patellofemoral pain syndrome (PFPS).Materials and Methods: This designed study will involve 60 patientswith PFP syndrome. Eligible subjects will be divided randomly into control (physical therapy), physical therapy plus active LLL, and physical therapy plus placebo laser. The physical therapy program will be exactly the same for all groups including exercise and education for ten sessions, every other day. The LLL group will receive 808 nm, 200 mW, 4 J Ga-Al-As laser over 5 points for 20 seconds per point. The laser will be deactivated in placebo group, and for the control group, the laser will not be used. The outcomes include pain and function, which will be measured using visual analogue scale (VAS), the Persian version of the Kujala patellofemoral questionnaire, and the step down test. Following Shapiro-Wilk test, the paired t and one-way ANOVA tests, if data distribution followed normal distribution, or the Kruskal-Wallis and Mann Whitney tests, if data distribution did not follow normal distribution, will be administered at the significance level of less than 0.05.Conclusion: Therapeutic exercises is the treatment of choice for PFP syndrome. LLL is a commonly favorable modality prescribed as a part of physical therapy program for musculoskeletal disorders. However, the effect of laser in subjects with PFPS has not been thoroughly investigated. In designed study, it will be examined whether adding LLL to standard physical therapy has a clinical benefit in subjects with PFPS. مقدمه: این مطالعه طراحی یک کارآزمایی بالینی به صورت تصادفی سه سویه کور و با هدف تعیین تأثیر لیزر کم‌توان بر درد و عملکرد بیماران مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) می‌باشد.مواد و روش‌ها: در کارآزمایی بالینی طراحی شده، 60 بیمار مبتلا به PFPS به صورت تصادفی به سه گروه شاهد (فیزیوتراپی)، فیزیوتراپی و لیزر کم‌توان، فیزیوتراپی و لیزر دارونما تقسیم خواهند شد. برنامه فیزیوتراپی در هر سه گروه مشترک و شامل آموزش و تمرینات به مدت 10 جلسه و یک روز در میان است. افراد با برنامه لیزر به طول موج 808 نانومتر، توان خروجی 200 میلی‌وات و انرژی 4 ژول به مدت 20 ثانیه روی پنج نقطه در اطراف کشکک تحت درمان قرار می‌گیرند. در گروه لیزر دارونما، دستگاه خاموش است و پروب به مدت مشابه روی نقاط ذکر شده قرار داده می‌شود. در گروه شاهد، لیزر استفاده نمی‌شود. پیامدها شامل درد و عملکرد می‌باشد که به وسیله مقیاس دیداری درد (Visual analogue scale یا VAS)، پرسش‌نامه پاتلوفمورال Kujala و آزمون Step Down اندازه‌گیری خواهد شد. توزیع نرمال داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk تعیین می‌گردد. آزمون‌های Paired t و ANOVA در صورت توزیع نرمال داده‌ها و آزمون‌های Kruskal-Wallis و Mann-Whitney در صورت توزیع غیر نرمال در سطح معنی‌داری کمتر از 05/0 به کار برده می‌شود.نتیجه‎گیری: تمرین درمانی، برترین درمان انتخابی برای افراد مبتلا به PFPS می‌باشد؛ در حالی که لیزر کم‌توان، یکی از مدالیته‌های پرکاربرد در مشکلات اسکلتی- عضلانی در کلینیک‌های فیزیوتراپی است. اثر لیزر در افراد مبتلا به PFPS به طور کامل بررسی نشده است. در مطالعه طراحی شده، مشخص خواهد شد که آیا اضافه کردن لیزر کم‌توان به فیزیوتراپی استاندارد، دارای مزایای بالینی در افراد مبتلا به PFPS می‌باشد یا خیر. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17094_08ed87bd895f5562aacffd47d4c086eb.pdf