دانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901کدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان بر اساس یک پژوهش مروری رواییکدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان بر اساس یک پژوهش مروری روایی2482561708710.22122/jrrs.v14i4.3284ENابراهیمصادقی دمنهدانشیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0590-8512سعیدفرقانیدانشیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0833-9442Journal Article20190419مقدمه: توانبخشی به افراد کمتوان، دارای ابعاد اخلاقی است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی کدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان از طریق یک مطالعه مروری روایی انجام شد.مواد و روشها: در این تحقیق، کدهای اخلاق حرفهای در کشورهای استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق موتور جستجوگر Google مورد جستجو قرار گرفت. بر این اساس، کدهای اخلاق حرفهای رشتههای توانبخشی (شامل ارتوپدی فنی، کاردرمانی و فیزیوتراپی) استخراج گردید و توسط دو نویسنده به صورت مستقل مورد بررسی قرار گرفت. جهت دستهبندی، از اصول چهارگانه اخلاق زیستی در مکتب اصولگرایان استفاده شد.یافتهها: مجموعه مسؤولیتهای حرفهای برای افراد عهدهدار خدمات توانبخشی طی تحقیق مروری روایی جمعآوری و بر اساس اصول چهارگانه اخلاق زیستی دستهبندی گردید و تحت عنوان کدهای اخلاقی برای خدمات توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان ارایه شد.نتیجهگیری: به عنوان اولین اقدام در تهیه یک چارچوب مطمئن برای اخلاق حرفهای، کدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق یک مطالعه مروری روایی بررسی گردید تا بتوان بر اساس آن مبانی اخلاق حرفهای در خدمات توانبخشی را بر اساس آموزههای ایرانی- اسلامی پیشنهاد داد.مقدمه: توانبخشی به افراد کمتوان، دارای ابعاد اخلاقی است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی کدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان از طریق یک مطالعه مروری روایی انجام شد.مواد و روشها: در این تحقیق، کدهای اخلاق حرفهای در کشورهای استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق موتور جستجوگر Google مورد جستجو قرار گرفت. بر این اساس، کدهای اخلاق حرفهای رشتههای توانبخشی (شامل ارتوپدی فنی، کاردرمانی و فیزیوتراپی) استخراج گردید و توسط دو نویسنده به صورت مستقل مورد بررسی قرار گرفت. جهت دستهبندی، از اصول چهارگانه اخلاق زیستی در مکتب اصولگرایان استفاده شد.یافتهها: مجموعه مسؤولیتهای حرفهای برای افراد عهدهدار خدمات توانبخشی طی تحقیق مروری روایی جمعآوری و بر اساس اصول چهارگانه اخلاق زیستی دستهبندی گردید و تحت عنوان کدهای اخلاقی برای خدمات توانبخشی در کشورهای انگلیسی زبان ارایه شد.نتیجهگیری: به عنوان اولین اقدام در تهیه یک چارچوب مطمئن برای اخلاق حرفهای، کدهای اخلاق حرفهای توانبخشی در کشورهای استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق یک مطالعه مروری روایی بررسی گردید تا بتوان بر اساس آن مبانی اخلاق حرفهای در خدمات توانبخشی را بر اساس آموزههای ایرانی- اسلامی پیشنهاد داد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17087_0fee63978c85715541a6a87d1d4d319a.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901مقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو: کارآزمایی بالینی تصادفی شده مقدماتیمقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو: کارآزمایی بالینی تصادفی شده مقدماتی1891981708010.22122/jrrs.v14i4.3239ENشهبازشیبانیدانشجوی کارشناسی ارشد، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، مجموعه مراکز تحقیقاتی (پژوهشکده) دانشکده علوم توانبخشی و کمیته تحقیقات دانشجویی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-6250-8032سید محسنمیربدمربی، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، مجموعه مراکز تحقیقاتی (پژوهشکده) دانشکده علوم توانبخشی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-0021-2914زهرا ساداترضائیاناستادیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی، مجموعه مراکز تحقیقاتی (پژوهشکده) دانشکده علوم توانبخشی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0002-7315-9851محمدعباسیبخش فیزیوتراپی، مرکز آموزشی- درمانی الزهرا (س)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-4729-7449حسیناکبری اقدمگروه جراحی ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6983-4458Journal Article20190128مقدمه: استئوآرتریت، شایعترین بیماری مفصلی میباشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر میزان درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 20 بیمار مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو به صورت تصادفی در دو گروه فیزیوتراپی پیوسته و متناوب تقسیم شدند. درمان مشابه شامل 10 جلسه فیزیوتراپی در گروهها انجام گردید؛ به طوری که فرکانس درمان در گروه پیوسته، 6 جلسه در هفته و در گروه متناوب، 3 جلسه در هفته بود. ارزیابی قبل، بلافاصله بعد و یک ماه بعد به وسیله پرسشنامههای Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS)، Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain (ICOAP)، آزمونهای 6 دقیقهای راه رفتن، برخاستن و راه رفتن و مقیاس دیداری درد (Visual analogue scale یا VAS) صورت گرفت. دادهها با استفاده از آزمونهای Independent t و Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: به جزء نمره فعالیت روزانه از مقیاس KOOS که در گروه پیوسته بلافاصله (048/0 = P) و یک ماه بعد (030/0 = P) به طور معنیداری کمتر از گروه متناوب بود، دو گروه تفاوت معنیداری در مراحل ارزیابی نداشتتد (050/0 < P). نمره آزمونهای 6 دقیقهای راه رفتن (046/0 = P)، برخاستن و راه رفتن (040/0 = P)، درد مداوم (006/0 = P)، علایم (020/0 = P)، درد (003/0 = P) و کیفیت زندگی (010/0 = P) مربوط به مقیاس KOOS در گروه پیوسته پس از 10 جلسه تفاوت معنیداری را نشان داد. همچنین، در این گروه اختلاف معنیداری در نمره فعالیت روزانه و درد در VAS (002/0 = P) پس از جلسه دهم و یک ماه پیگیری نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد. در گروه متناوب نیز نمره درد در مقیاس VAS (010/0 = P) و درد مداوم (030/0 = P) پس از ده جلسه و یک ماه پیگیری و نمره علایم و فعالیت روزانه (030/0= P) پس از ده جلسه نسبت به قبل از مداخله اختلاف معنیداری داشت.نتیجهگیری: به نظر میرسد، فیزیوتراپی پیوسته و متناوب در کوتاه مدت، تفاوتی در بهبود درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو ندارند و درمانگر میتواند فرکانس درمان را بر اساس ترجیح فرد و محدودیتهای زمانی شرکت در جلسات درمانی تنظیم نماید. شاید درمان روزانه پیوسته برای کاهش درد و درمان متناوب برای آثار ماندگارتر مناسبتر میباشد.مقدمه: استئوآرتریت، شایعترین بیماری مفصلی میباشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر میزان درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 20 بیمار مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو به صورت تصادفی در دو گروه فیزیوتراپی پیوسته و متناوب تقسیم شدند. درمان مشابه شامل 10 جلسه فیزیوتراپی در گروهها انجام گردید؛ به طوری که فرکانس درمان در گروه پیوسته، 6 جلسه در هفته و در گروه متناوب، 3 جلسه در هفته بود. ارزیابی قبل، بلافاصله بعد و یک ماه بعد به وسیله پرسشنامههای Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS)، Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain (ICOAP)، آزمونهای 6 دقیقهای راه رفتن، برخاستن و راه رفتن و مقیاس دیداری درد (Visual analogue scale یا VAS) صورت گرفت. دادهها با استفاده از آزمونهای Independent t و Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: به جزء نمره فعالیت روزانه از مقیاس KOOS که در گروه پیوسته بلافاصله (048/0 = P) و یک ماه بعد (030/0 = P) به طور معنیداری کمتر از گروه متناوب بود، دو گروه تفاوت معنیداری در مراحل ارزیابی نداشتتد (050/0 < P). نمره آزمونهای 6 دقیقهای راه رفتن (046/0 = P)، برخاستن و راه رفتن (040/0 = P)، درد مداوم (006/0 = P)، علایم (020/0 = P)، درد (003/0 = P) و کیفیت زندگی (010/0 = P) مربوط به مقیاس KOOS در گروه پیوسته پس از 10 جلسه تفاوت معنیداری را نشان داد. همچنین، در این گروه اختلاف معنیداری در نمره فعالیت روزانه و درد در VAS (002/0 = P) پس از جلسه دهم و یک ماه پیگیری نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد. در گروه متناوب نیز نمره درد در مقیاس VAS (010/0 = P) و درد مداوم (030/0 = P) پس از ده جلسه و یک ماه پیگیری و نمره علایم و فعالیت روزانه (030/0= P) پس از ده جلسه نسبت به قبل از مداخله اختلاف معنیداری داشت.نتیجهگیری: به نظر میرسد، فیزیوتراپی پیوسته و متناوب در کوتاه مدت، تفاوتی در بهبود درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو ندارند و درمانگر میتواند فرکانس درمان را بر اساس ترجیح فرد و محدودیتهای زمانی شرکت در جلسات درمانی تنظیم نماید. شاید درمان روزانه پیوسته برای کاهش درد و درمان متناوب برای آثار ماندگارتر مناسبتر میباشد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17080_4ddcf81ffc4375a8ebbb7c8fe80896b8.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901افزایش دقت تکلیف هماهنگی دو دستی تحت محدودیت بینایی محیطیافزایش دقت تکلیف هماهنگی دو دستی تحت محدودیت بینایی محیطی1992051708110.22122/jrrs.v14i4.3123ENمعصومهدوستیدانشجوی دکتری تخصصی، گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-1253-1488شهزادطهماسبی بروجنیدانشیار، گروه رفتار حرکتی و روانشناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-0875-3993Journal Article20180828مقدمه: تحقیقات گذشته تأثیر انسداد بینایی مرکزی بر تکالیف هماهنگی دو دستی را مورد بررسی قرار دادهاند، اما اثر بینایی محیطی بر این تکالیف به روشنی مشخص نشده است. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر محدودیت بینایی محیطی بر تکلیف هماهنگی دو دستی بود.مواد و روشها: 7 دانشجوی دختر راست دست و راست چشم برتر با میانگین سنی 46/3 ± 0/24 سال شرکت نمودند. افراد تحت چهار شرایط آزمایشی شامل «محدودیت بینایی محیطی از موقعیت دست راست، دست چپ، هر دو دست و بدون محدودیت محیطی از موقعیت دستها» در تکلیف هماهنگی دو دستی Vienna و چهار کوشش برای هر شرایط مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA مدل 4 × 1 تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: هر سه شرایط محدودیت بینایی محیطی، خطای کمتری را در متغیر درصد زمان خطا نسبت به شرایط بدون محدودیت بینایی نشان داد (02/0 = P). با این حال، تفاوت معنیداری بین شرایط آزمایشی مختلف در زمان کل مشاهده نشد (05/0 ≤ P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که محدودیت بینایی محیطی به عنوان یک قید محیطی، میتواند موجب افزایش تمرکز و توجه افراد در تکلیف هماهنگی دو دستی شود.مقدمه: تحقیقات گذشته تأثیر انسداد بینایی مرکزی بر تکالیف هماهنگی دو دستی را مورد بررسی قرار دادهاند، اما اثر بینایی محیطی بر این تکالیف به روشنی مشخص نشده است. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر محدودیت بینایی محیطی بر تکلیف هماهنگی دو دستی بود.مواد و روشها: 7 دانشجوی دختر راست دست و راست چشم برتر با میانگین سنی 46/3 ± 0/24 سال شرکت نمودند. افراد تحت چهار شرایط آزمایشی شامل «محدودیت بینایی محیطی از موقعیت دست راست، دست چپ، هر دو دست و بدون محدودیت محیطی از موقعیت دستها» در تکلیف هماهنگی دو دستی Vienna و چهار کوشش برای هر شرایط مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA مدل 4 × 1 تجزیه و تحلیل گردید.یافتهها: هر سه شرایط محدودیت بینایی محیطی، خطای کمتری را در متغیر درصد زمان خطا نسبت به شرایط بدون محدودیت بینایی نشان داد (02/0 = P). با این حال، تفاوت معنیداری بین شرایط آزمایشی مختلف در زمان کل مشاهده نشد (05/0 ≤ P).نتیجهگیری: به نظر میرسد که محدودیت بینایی محیطی به عنوان یک قید محیطی، میتواند موجب افزایش تمرکز و توجه افراد در تکلیف هماهنگی دو دستی شود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17081_35386b93dbcec730f8740ce4b6885216.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901بررسی ارتباط بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی دانشآموزان دختر و پسربررسی ارتباط بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی دانشآموزان دختر و پسر2062131708210.22122/jrrs.v14i4.3250ENخدایارقاسمپوردانشجوی دکتری تخصصی، گروه علوم ورزشی، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، کیش، ایران0000-0002-9151-8379محمد حسینعلیزادهگروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-1507-6502هومنمینونژاددانشیار، گروه آسیبشناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-5983-8102مهدیهآکوچکیاناستادیار، گروه علوم ورزشی، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، کیش، ایران0000-0003-3214-5135Journal Article20190214مقدمه: طی دوران رشد و قبل از بلوغ و پس از آن، افراد دچار تغییرات زیادی در عوامل مختلف زیستی و بدنی میشوند. چنین به نظر میرسد که این تغییرات با الگوهای عصبی- عضلانی در ارتباط است و در اجرای حرکات عملکردی پسران و دختران جوان در زمان بلوغ تفاوتهای اساسی وجود دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، ارتباطسنجی بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی (Functional Movement Screen یا FMS) دانشآموزان دختر و پسر بود.مواد و روشها: این تحقیق بر روی ۷۰۰ نفر از دانشآموزان دختر و پسر ۹ تا ۱۸ ساله مدارس شهرکرد انجام شد. نمونهها در ۱۰ گروه ۳۵ نفره پسر و ۱۰ گروه ۳۵ نفره دختر قرار گرفتند. جهت ارزیابی بلوغ و عملکرد حرکتی به ترتیب از فرمول شاخص پیشبینی بلوغ (Predicted maturity offset) و مجموعه آزمونهای FMS استفاده شد. آزمون همبستگی Spearman به منظور بررسی رابطه بین بلوغ با امتیازات آزمونهای FMS مورد استفاده قرار گرفت (050/0 ≥ P).یافتهها: بر اساس نتایج آزمون Spearman، همبستگی معنیداری بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS وجود داشت (۰01/۰ > P، 154/۰ = r). همچنین، بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS در پسران همبستگی معنیداری مشاهده گردید (۰01/۰ > P، ۳۳۴/۰ = r)، اما این همبستگی برای دختران معنیدار نبود (050/0 < P، ۰۸۲/۰- = r).نتیجهگیری: همبستگی معنیداری بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS دانشآموزان وجود دارد، اما این همبستگی برای دختران معنیدار نمیباشد. بنابراین، شناخت در مورد این که اجرای آزمونهای FMS با بلوغ چه تغییراتی خواهد داشت، میتواند به عنوان هدف برای برنامهریزی تمرینات در نظر گرفته شود. بهتر است تحقیقاتی نیز با هدف بررسی و شناسایی علل این تفاوتها انجام گیرد. همچنین، با توجه به این که ممکن است آزمونهای FMS تحت تأثیر بلوغ قرار گیرد، هنگام تفسیر نتایج این آزمونها پیشنهاد میشود که سن بیولوژیکی به جای سن تقویمی در نظر گرفته شود.مقدمه: طی دوران رشد و قبل از بلوغ و پس از آن، افراد دچار تغییرات زیادی در عوامل مختلف زیستی و بدنی میشوند. چنین به نظر میرسد که این تغییرات با الگوهای عصبی- عضلانی در ارتباط است و در اجرای حرکات عملکردی پسران و دختران جوان در زمان بلوغ تفاوتهای اساسی وجود دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، ارتباطسنجی بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی (Functional Movement Screen یا FMS) دانشآموزان دختر و پسر بود.مواد و روشها: این تحقیق بر روی ۷۰۰ نفر از دانشآموزان دختر و پسر ۹ تا ۱۸ ساله مدارس شهرکرد انجام شد. نمونهها در ۱۰ گروه ۳۵ نفره پسر و ۱۰ گروه ۳۵ نفره دختر قرار گرفتند. جهت ارزیابی بلوغ و عملکرد حرکتی به ترتیب از فرمول شاخص پیشبینی بلوغ (Predicted maturity offset) و مجموعه آزمونهای FMS استفاده شد. آزمون همبستگی Spearman به منظور بررسی رابطه بین بلوغ با امتیازات آزمونهای FMS مورد استفاده قرار گرفت (050/0 ≥ P).یافتهها: بر اساس نتایج آزمون Spearman، همبستگی معنیداری بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS وجود داشت (۰01/۰ > P، 154/۰ = r). همچنین، بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS در پسران همبستگی معنیداری مشاهده گردید (۰01/۰ > P، ۳۳۴/۰ = r)، اما این همبستگی برای دختران معنیدار نبود (050/0 < P، ۰۸۲/۰- = r).نتیجهگیری: همبستگی معنیداری بین شاخص پیشبینی بلوغ و امتیازات آزمونهای FMS دانشآموزان وجود دارد، اما این همبستگی برای دختران معنیدار نمیباشد. بنابراین، شناخت در مورد این که اجرای آزمونهای FMS با بلوغ چه تغییراتی خواهد داشت، میتواند به عنوان هدف برای برنامهریزی تمرینات در نظر گرفته شود. بهتر است تحقیقاتی نیز با هدف بررسی و شناسایی علل این تفاوتها انجام گیرد. همچنین، با توجه به این که ممکن است آزمونهای FMS تحت تأثیر بلوغ قرار گیرد، هنگام تفسیر نتایج این آزمونها پیشنهاد میشود که سن بیولوژیکی به جای سن تقویمی در نظر گرفته شود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17082_73d9af291fe22cb9f226bbd9a6df781b.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901تأثیر خستگی ذهنی بر برنامهریزی و آمادهسازی شبکههای توجه هشدار و جهتیابی دانشجویان ورزشکار: یک کارآزمایی بالینی کنترل نشدهتأثیر خستگی ذهنی بر برنامهریزی و آمادهسازی شبکههای توجه هشدار و جهتیابی دانشجویان ورزشکار: یک کارآزمایی بالینی کنترل نشده2142221708310.22122/jrrs.v14i4.3252ENسحرمحمدزادهدانشجوی دکتری تخصصی، گروه علوم رفتاری و شناختی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0001-7917-3518علیرضافارسیدانشیار، گروه علوم رفتاری و شناختی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0002-9669-614Xرضاخسروآبادیاستادیار، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0002-6282-9389Journal Article20190218مقدمه: خستگی ذهنی، از جمله دلایل افت عملکرد در میدانهای ورزشی است که با فعالیت ذهنی طولانی مدت شکل میگیرد. با توجه به اهمیت تأثیر خستگی ذهنی بر توجه انتخابی و عملکرد ورزشکاران، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر کارایی شبکههای توجهی هشدار و جهتیابی در دانشجویان ورزشکار انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی کنترل نشده بود که در آن 22 دانشجوی ورزشکار به طور در دسترس انتخاب شدند و داوطلبانه در تحقیق شرکت نمودند. به منظور بررسی کارایی شبکههای هشدار و جهتیابی، شرکتکنندگان آزمون شبکههای توجه را قبل و بعد از خستگی ذهنی اجرا کردند و برای ایجاد خستگی ذهنی، آزمون Stroop را به مدت 60 دقیقه انجام دادند. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA (3 × 2) در سطح معنیداری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: افزایش معنیداری در زمان عکسالعمل سرعت پردازش شبکه جهتیابی در شرایط خستگی ذهنی مشاهده گردید (016/0 = P)، اما در شبکه هشدار، خستگی ذهنی باعث کاهش سرعت واکنش شد (280/0 = P). میزان درصد خطا در هر دو شبکه هشدار (870/0 = P) و جهتیابی (600/0 = P) کاهش یافت، اما این کاهش معنیدار نبود.نتیجهگیری: بر اساس نتایج به دست آمده، خستگی ذهنی میتواند عملکرد شناختی را تغییر دهد و شاید به دلیل هدفمحور بودن و فرایند کنترلی Top-down، تأثیری منفی بر دقت و سرعت واکنش شبکه هشدار و جهتیابی داشته باشد. بنابراین، به نظر میرسد که دانشجویان ورزشکار برای حفظ دقت، سرعت را در شبکه جهتیابی فدا میکنند و در شبکه هشدار نیز دقت را برای حفظ سرعت کاهش میدهند.مقدمه: خستگی ذهنی، از جمله دلایل افت عملکرد در میدانهای ورزشی است که با فعالیت ذهنی طولانی مدت شکل میگیرد. با توجه به اهمیت تأثیر خستگی ذهنی بر توجه انتخابی و عملکرد ورزشکاران، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر کارایی شبکههای توجهی هشدار و جهتیابی در دانشجویان ورزشکار انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی کنترل نشده بود که در آن 22 دانشجوی ورزشکار به طور در دسترس انتخاب شدند و داوطلبانه در تحقیق شرکت نمودند. به منظور بررسی کارایی شبکههای هشدار و جهتیابی، شرکتکنندگان آزمون شبکههای توجه را قبل و بعد از خستگی ذهنی اجرا کردند و برای ایجاد خستگی ذهنی، آزمون Stroop را به مدت 60 دقیقه انجام دادند. دادهها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA (3 × 2) در سطح معنیداری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافتهها: افزایش معنیداری در زمان عکسالعمل سرعت پردازش شبکه جهتیابی در شرایط خستگی ذهنی مشاهده گردید (016/0 = P)، اما در شبکه هشدار، خستگی ذهنی باعث کاهش سرعت واکنش شد (280/0 = P). میزان درصد خطا در هر دو شبکه هشدار (870/0 = P) و جهتیابی (600/0 = P) کاهش یافت، اما این کاهش معنیدار نبود.نتیجهگیری: بر اساس نتایج به دست آمده، خستگی ذهنی میتواند عملکرد شناختی را تغییر دهد و شاید به دلیل هدفمحور بودن و فرایند کنترلی Top-down، تأثیری منفی بر دقت و سرعت واکنش شبکه هشدار و جهتیابی داشته باشد. بنابراین، به نظر میرسد که دانشجویان ورزشکار برای حفظ دقت، سرعت را در شبکه جهتیابی فدا میکنند و در شبکه هشدار نیز دقت را برای حفظ سرعت کاهش میدهند.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17083_9ca90a44a71f38e32bc76ac9117f724a.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901ترجمه، روایی محتوایی و پایایی نسخه فارسی شده مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران: مطالعه روانسنجیترجمه، روایی محتوایی و پایایی نسخه فارسی شده مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران: مطالعه روانسنجی2232291708410.22122/jrrs.v14i4.3255ENمرضیهمرادی عباسآبادیمربی، گروه کاردرمانی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران0000-0001-6374-9623Journal Article20190221مقدمه: نظام سلامت موظف به ارایه خدمات سلامت با کیفیت استاندارد به افراد دارای کمتوانی به طور برابر با دیگران است. نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کمتوانی، تأثیر چشمگیری در ارایه خدمات با کیفیت استاندارد به آنها دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، فارسیسازی و بررسی روایی محتوایی و پایایی مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی بود.مواد و روشها: ابتدا مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی (Scale of Attitudes towards Disabled Persons یا SADP) بر اساس پروژه بینالمللی ارزیابی کیفیت زندگی، با کمک 6 مترجم ترجمه و معادلسازی شد. سپس ضرایب نسبت روایی محتوا (Content validity ratio یا CVR) و شاخص روایی محتوا (Content validity index یا CVI) با کمک 8 کاردرمانگر محاسبه گردید. به منظور بررسی همخوانی درونی و پایایی آزمون- بازآزمون، پرسشنامه توسط 52 نفر از شرکتکنندگان به فاصله 10 روز تکمیل شد. همخوانی درونی با محاسبه ضریب Cronbach's alpha و پایایی آزمون- بازآزمون با محاسبه ضریب همبستگی درون ردهای (Intraclass Correlation Coefficient یا ICC) به دست آمد.یافتهها: پس از محاسبه ضرایب CVR و CVI، با ضرورت وجود 22 گویه از 24 گویه موافقت گردید. در بررسی همخوانی درونی برای دو خرده مقیاس خوشبینی- حقوق انسانی و بدبینی- تصورات غلط، ضریب Cronbach's alpha به ترتیب 70/0 و 65/0 به دست آمد. ICC نیز برای دو زیرمقیاس به ترتیب 71/0 و 69/0 محاسبه شد.نتیجهگیری: نسخه فارسی SADP به منظور بررسی نگرش به افراد دارای کمتوانی از روایی محتوایی و همخوانی درونی خوبی برخوردار است. تکرارپذیری این پرسشنامه به دلیل ماهیت اندازهگیری نگرش، متوسط میباشد. مقیاس مذکور در کنار ابزارهای دیگر میتواند ابزار مناسبی برای اندازهگیری نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کمتوانی باشد.مقدمه: نظام سلامت موظف به ارایه خدمات سلامت با کیفیت استاندارد به افراد دارای کمتوانی به طور برابر با دیگران است. نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کمتوانی، تأثیر چشمگیری در ارایه خدمات با کیفیت استاندارد به آنها دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، فارسیسازی و بررسی روایی محتوایی و پایایی مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی بود.مواد و روشها: ابتدا مقیاس نگرش به افراد دارای کمتوانی (Scale of Attitudes towards Disabled Persons یا SADP) بر اساس پروژه بینالمللی ارزیابی کیفیت زندگی، با کمک 6 مترجم ترجمه و معادلسازی شد. سپس ضرایب نسبت روایی محتوا (Content validity ratio یا CVR) و شاخص روایی محتوا (Content validity index یا CVI) با کمک 8 کاردرمانگر محاسبه گردید. به منظور بررسی همخوانی درونی و پایایی آزمون- بازآزمون، پرسشنامه توسط 52 نفر از شرکتکنندگان به فاصله 10 روز تکمیل شد. همخوانی درونی با محاسبه ضریب Cronbach's alpha و پایایی آزمون- بازآزمون با محاسبه ضریب همبستگی درون ردهای (Intraclass Correlation Coefficient یا ICC) به دست آمد.یافتهها: پس از محاسبه ضرایب CVR و CVI، با ضرورت وجود 22 گویه از 24 گویه موافقت گردید. در بررسی همخوانی درونی برای دو خرده مقیاس خوشبینی- حقوق انسانی و بدبینی- تصورات غلط، ضریب Cronbach's alpha به ترتیب 70/0 و 65/0 به دست آمد. ICC نیز برای دو زیرمقیاس به ترتیب 71/0 و 69/0 محاسبه شد.نتیجهگیری: نسخه فارسی SADP به منظور بررسی نگرش به افراد دارای کمتوانی از روایی محتوایی و همخوانی درونی خوبی برخوردار است. تکرارپذیری این پرسشنامه به دلیل ماهیت اندازهگیری نگرش، متوسط میباشد. مقیاس مذکور در کنار ابزارهای دیگر میتواند ابزار مناسبی برای اندازهگیری نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کمتوانی باشد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17084_9cadffd77e30ae4576bdeb904445458a.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901تأثیر ورزشهای ترکیبی هوازی و مقاومتی بر شاخصهای بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دوتأثیر ورزشهای ترکیبی هوازی و مقاومتی بر شاخصهای بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو2302381708510.22122/jrrs.v14i4.3356ENسولمازرهبراستادیار، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایرانصدیقه ساداتنعیمیدانشیار، مرکز تحقیقات فیزیوتراپی و گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0001-7772-5737Journal Article20190728مقدمه: بیماری دیابت یکی از مهمترین مشکلات سلامت در نواحی آسیایی است. فعالیت فیزیکی نقش مهمی در کنترل متغیرهای متأثر از دیابت ایفا میکند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثرات ورزش در متغیرهای بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود.مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 بیمار از میان 702 فرد داوطلب مبتلا به دیابت انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ورزشهای ترکیبی (هوازی و مقاومتی) و شاهد تقسیم شدند. برنامه مداخله گروه ترکیبی شامل 24 جلسه ورزش هوازی روی تردمیل با شیب صفر درجه، به صورت 3 روز در هفته و هر جلسه به مدت 30 دقیقه با شدت 70-50 درصد حداکثر ضربان قلب بود و افراد از جلیقه حاوی وزنه حین انجام برنامه ورزشی استفاده نمودند. گروه شاهد به مدت دو ماه در هیچ نوع فعالیت ورزشی شرکت نداشت. متغیرها قبل و بعد از 24 جلسه مداخله درمانی اندازهگیری گردید.یافتهها: در ابتدای مداخله، تفاوت معنیداری بین دو گروه از نظر قد، وزن، شاخص توده بدنی (Body mass index یا BMI) و سابقه ابتلا به دیابت وجود نداشت. پس از هشت هفته، میزان قند خون ناشتا (Fasting blood sugar یا FBS) و مقدار Glycosylated hemoglobin (HbA1c) در گروه ترکیبی کاهش معنیداری را نشان داد (به ترتیب 001/0 = P و 002/0 = P)، اما در متغیرهای Very low-density lipoprotein (VLDL)، Low-density lipoprotein (LDL)، تریگلیسرید، کلسترول و High-sensitivity C-reactive protein (HS-CRP) گروه ترکیبی تغییری مشاهده نشد (050/0 < P). میزان High-density lipoprotein (HDL) در گروه ترکیبی بدون تغییر و در گروه شاهد با افزایش گزارش گردید (001/0 = P).نتیجهگیری: 24 جلسه ورزش باعث کاهش FBS و HbA1c شرکتکنندگان گروه ترکیبی هوازی و مقاومتی در بیماران مبتلا به دیابت گردید. کاهش شاخص HDL در گروه شاهد و عدم تغییر آن در گروه ترکیبی، زنگ خطری برای افراد بیتحرک میباشد. به منظور مشاهده اثرات بیشتر در متغیرهای دیگر، انجام مداخله با شدتهای بالاتر و تعداد جلسات بیشتر ضروری به نظر میرسد.مقدمه: بیماری دیابت یکی از مهمترین مشکلات سلامت در نواحی آسیایی است. فعالیت فیزیکی نقش مهمی در کنترل متغیرهای متأثر از دیابت ایفا میکند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثرات ورزش در متغیرهای بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود.مواد و روشها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 بیمار از میان 702 فرد داوطلب مبتلا به دیابت انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ورزشهای ترکیبی (هوازی و مقاومتی) و شاهد تقسیم شدند. برنامه مداخله گروه ترکیبی شامل 24 جلسه ورزش هوازی روی تردمیل با شیب صفر درجه، به صورت 3 روز در هفته و هر جلسه به مدت 30 دقیقه با شدت 70-50 درصد حداکثر ضربان قلب بود و افراد از جلیقه حاوی وزنه حین انجام برنامه ورزشی استفاده نمودند. گروه شاهد به مدت دو ماه در هیچ نوع فعالیت ورزشی شرکت نداشت. متغیرها قبل و بعد از 24 جلسه مداخله درمانی اندازهگیری گردید.یافتهها: در ابتدای مداخله، تفاوت معنیداری بین دو گروه از نظر قد، وزن، شاخص توده بدنی (Body mass index یا BMI) و سابقه ابتلا به دیابت وجود نداشت. پس از هشت هفته، میزان قند خون ناشتا (Fasting blood sugar یا FBS) و مقدار Glycosylated hemoglobin (HbA1c) در گروه ترکیبی کاهش معنیداری را نشان داد (به ترتیب 001/0 = P و 002/0 = P)، اما در متغیرهای Very low-density lipoprotein (VLDL)، Low-density lipoprotein (LDL)، تریگلیسرید، کلسترول و High-sensitivity C-reactive protein (HS-CRP) گروه ترکیبی تغییری مشاهده نشد (050/0 < P). میزان High-density lipoprotein (HDL) در گروه ترکیبی بدون تغییر و در گروه شاهد با افزایش گزارش گردید (001/0 = P).نتیجهگیری: 24 جلسه ورزش باعث کاهش FBS و HbA1c شرکتکنندگان گروه ترکیبی هوازی و مقاومتی در بیماران مبتلا به دیابت گردید. کاهش شاخص HDL در گروه شاهد و عدم تغییر آن در گروه ترکیبی، زنگ خطری برای افراد بیتحرک میباشد. به منظور مشاهده اثرات بیشتر در متغیرهای دیگر، انجام مداخله با شدتهای بالاتر و تعداد جلسات بیشتر ضروری به نظر میرسد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17085_9a1d39510aeba78469e4c2c1fbceb8dd.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751914420180901تأثیر دو نوع تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن بر عملکرد، تعادل و قدرت زنان ورزشکار دارای پیچخوردگی مچ پا: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفیتأثیر دو نوع تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن بر عملکرد، تعادل و قدرت زنان ورزشکار دارای پیچخوردگی مچ پا: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی2392471708610.22122/jrrs.v14i4.3121ENفاطمههژبرپور فریدنیکارشناس ارشد، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران0000-0001-5619-3874فرزانهتقیاندانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران0000-0001-9531-2952محمدسالکیاستادیار، طب ورزشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-1366-6939Journal Article20180825مقدمه: پیچخوردگی مچ پا از جمله آسیبهای شایع در بین ورزشکاران میباشد که با اختلال در تعادل همراه است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن (Total-Body Resistance Exercise یا TRX) بر عملکرد، قدرت و تعادل زنان ورزشکار دارای پیچخوردگی مچ پا بود.مواد و روشها: 40 زن ورزشکار دچار پیچخوردگی مچ پا (با میانگین سنی 99/2 ± 02/24 سال و وزن 08/4 ± 52/58 کیلوگرم) با روش تصادفی به چهار گروه تمرینات ثبات مرکزی (10 نفر)، تمرینات TRX (10 نفر)، تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX) (10 نفر) و گروه شاهد (10 نفر) تقسیم شدند. گروههای تجربی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هر هفته تمرین کردند. تعادل، عملکرد و قدرت آزمودنیها قبل و بعد از انجام تمرینات منتخب به وسیله آزمونهای تعادل [آزمون تعادلی گردشی ستاره (Star Excursion Balance Test یا SEBT)، آزمون لکلک و آزمون تعادل Y (Y Balance Test یا YBT)]، عملکرد (جهش جانبی، جهش به شکل هشت لاتین) و قدرت (دستگاه ایزوکنتیک) مورد ارزیابی قرار گرفت. دادهها با استفاده از آزمون ANCOVA و تست تعقیبی Bonferroni مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 050/0 > P به عنوان سطح معنیداری در نظر گرفته شد.یافتهها: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود تعادل ایستا و پویا و بهبود عملکرد گروههای مداخله نسبت به گروه شاهد گردید (001/0 < P). تفاوت معنیداری بین دو گروه تمرین ترکیبی با ثبات مرکزی در عملکرد و تعادل پویا و ایستا و همچنین، بین گروه TRX با ثبات مرکزی در تعادل ایستا وجود داشت (014/0 = P). با این حال، فقط تمرین ترکیبی منجر به افزایش قدرت عضلانی در ورزشکاران شد (001/0 = P) و تفاوت معنیداری بین گروههای دیگر مشاهده نگردید (001/0 < P).نتیجهگیری: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود عملکرد و تعادل ایستا و پویا در ورزشکاران دارای پیچخوردگی مچ پا میشود. با این حال، به نظر میرسد که تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX)، اثرات قابل توجهتری بر بهبود تعادل، عملکرد و قدرت عضلانی در این ورزشکاران داشته باشد.مقدمه: پیچخوردگی مچ پا از جمله آسیبهای شایع در بین ورزشکاران میباشد که با اختلال در تعادل همراه است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن (Total-Body Resistance Exercise یا TRX) بر عملکرد، قدرت و تعادل زنان ورزشکار دارای پیچخوردگی مچ پا بود.مواد و روشها: 40 زن ورزشکار دچار پیچخوردگی مچ پا (با میانگین سنی 99/2 ± 02/24 سال و وزن 08/4 ± 52/58 کیلوگرم) با روش تصادفی به چهار گروه تمرینات ثبات مرکزی (10 نفر)، تمرینات TRX (10 نفر)، تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX) (10 نفر) و گروه شاهد (10 نفر) تقسیم شدند. گروههای تجربی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هر هفته تمرین کردند. تعادل، عملکرد و قدرت آزمودنیها قبل و بعد از انجام تمرینات منتخب به وسیله آزمونهای تعادل [آزمون تعادلی گردشی ستاره (Star Excursion Balance Test یا SEBT)، آزمون لکلک و آزمون تعادل Y (Y Balance Test یا YBT)]، عملکرد (جهش جانبی، جهش به شکل هشت لاتین) و قدرت (دستگاه ایزوکنتیک) مورد ارزیابی قرار گرفت. دادهها با استفاده از آزمون ANCOVA و تست تعقیبی Bonferroni مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 050/0 > P به عنوان سطح معنیداری در نظر گرفته شد.یافتهها: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود تعادل ایستا و پویا و بهبود عملکرد گروههای مداخله نسبت به گروه شاهد گردید (001/0 < P). تفاوت معنیداری بین دو گروه تمرین ترکیبی با ثبات مرکزی در عملکرد و تعادل پویا و ایستا و همچنین، بین گروه TRX با ثبات مرکزی در تعادل ایستا وجود داشت (014/0 = P). با این حال، فقط تمرین ترکیبی منجر به افزایش قدرت عضلانی در ورزشکاران شد (001/0 = P) و تفاوت معنیداری بین گروههای دیگر مشاهده نگردید (001/0 < P).نتیجهگیری: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود عملکرد و تعادل ایستا و پویا در ورزشکاران دارای پیچخوردگی مچ پا میشود. با این حال، به نظر میرسد که تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX)، اثرات قابل توجهتری بر بهبود تعادل، عملکرد و قدرت عضلانی در این ورزشکاران داشته باشد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_17086_f9c6f82cb3e872a20e6a310f33a9c450.pdf