Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 Rehabilitation Ethics Codes in English-Speaking Countries: A Narrative Review کدهای اخلاق حرفه‌ای توان‌بخشی در کشورهای انگلیسی زبان بر اساس یک پژوهش مروری روایی 248 256 17087 10.22122/jrrs.v14i4.3284 EN Ebrahim Sadeghi-Demneh Associate Professor, Musculoskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0003-0590-8512 Saeed Forghany Associate Professor, Musculoskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-0833-9442 Journal Article 2019 04 19 Introduction: Rehabilitation of people with disability has ethical dimensions. Therefore, the aim of this study was to review the codes of ethics for rehabilitation in English-speaking countries through a narrative review.Materials and Methods:  In this study, the ethical codes in Australia, Canada, the Unite States, and the United Kingdom were searched electronically through the google search engine, because the language was understandable for researchers. Accordingly, the codes of ethics for rehabilitation (including Orthotics and Prosthetics, occupational therapy, and physiotherapy) were extracted and studied by two researchers independently.Results: A set of professional responsibilities for the rehabilitation services were categorized according to four principles of biomedical ethics and presented as ethical codes for rehabilitation services.Conclusion: As the first step in developing a reliable framework for professional ethics, professional ethics codes for rehabilitation in Australia, Canada, the United States, and the United Kingdom were reviewed through a narrative review, in order to provide the basis for professional ethics in rehabilitation services based on Iranian Islamic teachings. مقدمه: توان‌بخشی به افراد کم‌توان، دارای ابعاد اخلاقی است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی کدهای اخلاق حرفه‌ای توان‌بخشی در کشورهای انگلیسی زبان از طریق یک مطالعه مروری روایی انجام شد.مواد و روش‌ها: در این تحقیق، کدهای اخلاق حرفه‌ای در کشور‌های استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق موتور جستجوگر Google مورد جستجو قرار گرفت. بر این اساس، کدهای اخلاق حرفه‌ای رشته‌های توان‌بخشی (شامل ارتوپدی فنی، کاردرمانی و فیزیوتراپی) استخراج گردید و توسط دو نویسنده به صورت مستقل مورد بررسی قرار گرفت. جهت دسته‌بندی، از اصول چهارگانه اخلاق زیستی در مکتب اصولگرایان استفاده شد.یافته‌ها: مجموعه مسؤولیت‌های حرفه‌ای برای افراد عهده‌دار خدمات توان‌بخشی طی تحقیق مروری روایی جمع‌آوری و بر اساس اصول چهارگانه اخلاق زیستی دسته‌بندی گردید و تحت عنوان کدهای اخلاقی برای خدمات توان‌بخشی در کشورهای انگلیسی زبان ارایه شد.نتیجه‌گیری: به عنوان اولین اقدام در تهیه یک چارچوب مطمئن برای اخلاق حرفه‌ای، کدهای اخلاق حرفه‌ای توان‌بخشی در کشورهای استرالیا، کانادا، آمریکا و انگلستان از طریق یک مطالعه مروری روایی بررسی گردید تا بتوان بر اساس آن مبانی اخلاق حرفه‌ای در خدمات توان‌بخشی را بر اساس آموزه‌های ایرانی- اسلامی پیشنهاد داد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17087_0fee63978c85715541a6a87d1d4d319a.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 Comparing the Effect of continuous and Intermittent Physiotherapy on the Pain and Function in Moderate Knee Osteoarthritis; A Pilot Randomized Clinical Trial Study مقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو: کارآزمایی بالینی تصادفی شده مقدماتی 189 198 17080 10.22122/jrrs.v14i4.3239 EN Shahbaz Sheibani MSc Student, Musculoskeletal Research Center, Rehabilitation Research Institute AND Student Research Committee AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-6250-8032 Sayed Mohsen Mirbod Instructor, Musculoskeletal Research Center, Rehabilitation Research Institute AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-0021-2914 Zahra Sadat Rezaeian Assistant Professor, Musculoskeletal Research Center, Rehabilitation Research Institute AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-7315-9851 Mohammad Abbasi Physical Therapy Unite, Alzahra Educational and Treatment Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0003-4729-7449 Hossein Akbari-Aghdam Department of Orthopedic Surgery, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0001-6983-4458 Journal Article 2019 01 28 Introduction: Osteoarthritis is one of the common types of joint disorder. This study compared the effects of continuous and intermittent physiotherapy on the pain and function of the individuals with moderate knee osteoarthritis.Materials and Methods: This randomized clinical trial study included 20 patients with moderate knee osteoarthritis randomly assigned into continuous and intermittent physiotherapy groups. The intervention was exactly the same for both groups including 10 sessions of conventional physical therapy. The treatment frequency was 6 and 3 sessions per week for continuous and intermittent groups, respectively. Using Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS) and Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain (ICOAP) questioners, 6-minute-walking test, timed get up and go test, pain based on visual analogue scale (VAS), and function were assessed before, after 10 sessions, and after one month of follow up. The outcome was analyzed using independent t-test and, repeated measures ANOVA.Results: Prior to the study, there was no significant difference between groups (P > 0.05). At the end of the 10th treatment session (P = 0.048), and after 1 month of follow up (P = 0.030), only the daily activity subscale of the KOOS questionnaire was significantly less in the continuous group. The records of 6-minute-walk test (P = 0.046), timed get up and go test (P = 0.040), continuous pain (P = 0.006), symptoms (P = 0.020), pain (P = 0.003), and quality of life (P = 0.010) subclasses of KOOS improved significantly in continuous group. After one month of follow up, daily activity subclass and pain based on VAS score were significantly better than baseline records (P = 0.002). In intermittent group, pain based on VAS score (P = 0.002) and continuous pain (P = 0.030) improved significantly after 10th session and follow up period).Conclusion: It seems that the frequency of the treatment sessions has no significant effect on the treatment results in short term. Thus, the physiotherapist may take the subject's preference and their time limitations for scheduling the sessions. Continuous intervention may probably be the better choice to reach better results while intermittent protocol may result in more lasting effects. مقدمه: استئوآرتریت، شایع‌ترین بیماری مفصلی می‌باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر فیزیوتراپی پیوسته و متناوب بر میزان درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 20 بیمار مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو به صورت تصادفی در دو گروه فیزیوتراپی پیوسته و متناوب تقسیم شدند. درمان مشابه شامل 10 جلسه فیزیوتراپی در گروه‌ها انجام گردید؛ به طوری که فرکانس درمان در گروه پیوسته، 6 جلسه در هفته و در گروه متناوب، 3 جلسه در هفته بود. ارزیابی قبل، بلافاصله بعد و یک ماه بعد به وسیله پرسش‌نامه‌های Knee injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS)، Intermittent and Constant Osteoarthritis Pain (ICOAP)، آزمون‌های 6 دقیقه‌ای راه رفتن، برخاستن و راه رفتن و مقیاس دیداری درد (Visual analogue scale یا VAS) صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های Independent t و Repeated measures ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: به جزء نمره فعالیت روزانه از مقیاس KOOS که در گروه پیوسته بلافاصله (048/0 = P) و یک ماه بعد (030/0 = P) به طور معنی‌داری کمتر از گروه متناوب بود، دو گروه تفاوت معنی‌داری در مراحل ارزیابی نداشتتد (050/0 < P). نمره آزمون‌های 6 دقیقه‌ای راه رفتن (046/0 = P)، برخاستن و راه رفتن (040/0 = P)، درد مداوم (006/0 = P)، علایم (020/0 = P)، درد (003/0 = P) و کیفیت زندگی (010/0 = P) مربوط به مقیاس KOOS در گروه پیوسته پس از 10 جلسه تفاوت معنی‌داری را نشان داد. همچنین، در این گروه اختلاف معنی‌داری در نمره فعالیت روزانه و درد در VAS (002/0 = P) پس از جلسه دهم و یک ماه پیگیری نسبت به قبل از مداخله مشاهده شد. در گروه متناوب نیز نمره درد در مقیاس VAS (010/0 = P) و درد مداوم (030/0 = P) پس از ده جلسه و یک ماه پیگیری و نمره علایم و فعالیت روزانه (030/0= P) پس از ده جلسه نسبت به قبل از مداخله اختلاف معنی‌داری داشت.نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد، فیزیوتراپی پیوسته و متناوب در کوتاه مدت، تفاوتی در بهبود درد و عملکرد افراد مبتلا به استئوآرتریت متوسط زانو ندارند و درمانگر می‌تواند فرکانس درمان را بر اساس ترجیح فرد و محدودیت‌های زمانی شرکت در جلسات درمانی تنظیم نماید. شاید درمان روزانه پیوسته برای کاهش درد و درمان متناوب برای آثار ماندگارتر مناسب‌تر می‌باشد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17080_4ddcf81ffc4375a8ebbb7c8fe80896b8.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 Making Increase in Bimanual Coordination Task Accuracy under Limitation of Peripheral Vision افزایش دقت تکلیف هماهنگی دو دستی تحت محدودیت بینایی محیطی 199 205 17081 10.22122/jrrs.v14i4.3123 EN Masoumeh Doosti PhD Student, Department of Motor Behavior and Sport Psychology, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-1253-1488 Shahzad Tahmasebi Boroujeni Associate Professor, Department of Motor Behavior and Sport Psychology, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-0875-3993 Journal Article 2018 08 28 Introduction: The effect of central vision occlusion on two-hand coordination tasks is assessed in previous studies. However, the effect of peripheral vision on these tasks is not clearly identified; therefore, the purpose of this study was to investigate the effect of limitation of peripheral vision on two-hand coordination tasks.Materials and Methods: Seven right-handed and right eye-dominant girl students with a mean age of 24.00 ± 3.46 years participated in this study. Subjects tested under four experimental conditions including peripheral vision limitation of the position of right hand, left hand, and both hands, and no peripheral limitations of hand position in the two-handed Vienna coordination task with four tries for each condition. The data were analyzed using 1 × 4 repeated measures ANOVA.Results: All three conditions of visual peripheral limitation showed less errors than the conditions without visual limitation (P < 0.05). However, no significant difference was observed in the variable of total time between four experimental conditions (P > 0.05).Conclusion: It seems that the visual peripheral limitation, as an environmental constraint, may increase the focus of individuals in the two-hand coordination task. مقدمه: تحقیقات گذشته تأثیر انسداد بینایی مرکزی بر تکالیف هماهنگی دو دستی را مورد بررسی قرار داده‌اند، اما اثر بینایی محیطی بر این تکالیف به روشنی مشخص نشده است. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر محدودیت بینایی محیطی بر تکلیف هماهنگی دو دستی بود.مواد و روش‌ها: 7 دانشجوی دختر راست دست و راست چشم برتر با میانگین سنی 46/3 ± 0/24 سال شرکت نمودند. افراد تحت چهار شرایط آزمایشی شامل «محدودیت بینایی محیطی از موقعیت دست راست، دست چپ، هر دو دست و بدون محدودیت محیطی از موقعیت دست‌ها» در تکلیف هماهنگی دو دستی Vienna و چهار کوشش برای هر شرایط مورد بررسی قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA مدل 4 × 1 تجزیه و تحلیل گردید.یافته‌ها: هر سه شرایط محدودیت بینایی محیطی، خطای کمتری را در متغیر درصد زمان خطا نسبت به شرایط بدون محدودیت بینایی نشان داد (02/0 = P). با این حال، تفاوت معنی‌داری بین شرایط آزمایشی مختلف در زمان کل مشاهده نشد (05/0 ≤ P).نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد که محدودیت بینایی محیطی به عنوان یک قید محیطی، می‌تواند موجب افزایش تمرکز و توجه افراد در تکلیف هماهنگی دو دستی شود. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17081_35386b93dbcec730f8740ce4b6885216.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 The Relationships between Maturity and Functional Movement Screen Scores in School-Aged Girls and Boys بررسی ارتباط بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی دانش‌آموزان دختر و پسر 206 213 17082 10.22122/jrrs.v14i4.3250 EN Khodayar Ghasempoor PhD Student, Department of Sports Sciences, Kish International Campus, University of Tehran, Kish, Iran 0000-0002-9151-8379 Mohammad Hossein Alizadeh Department of Sports Health and Medicine,, School of Physical Education and Sport Sciences, Tehran University, Tehran, Iran 0000-0003-1507-6502 Hooman Minoonejad Associate Professor, Department of Sports Injuries and Corrective Exercises, School of Sports Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-5983-8102 Mahdieh Akoochakian Assistant Professor, Department of Sports Sciences, Kish International Campus, University of Tehran, Kish, Iran 0000-0003-3214-5135 Journal Article 2019 02 14 Introduction: During the growth period, before and after maturity, considerable biological changes occur. It seems that these changes are related to neuromuscular patterns, and have significant differences in performing functional movements in young boys and girls during the maturation process. The purpose of this study was to examine the relationship between maturity and functional movement screen (FMS) scores in school-aged girls and boys.Materials and Methods: The statistical sample included 700 school-aged, 9-18-year-old, boys and girls from Shahrekord City, Iran, categorized into 10 groups of 35 girls and 10 groups of 35 boys. To evaluate maturity and functional movement, the maturity offset prediction equations and FMS tests were used, respectively. To investigate the relationship between maturity and FMS scores the Spearman’s rank correlation coefficient test was used (P ≤ 0.050).Results: Spearman correlation test showed a significant correlation between maturity offset and FMS scores (r = 0.154, P < 0.001). Moreover, there was a significant correlation between maturity offset and FMS scores in boys (r = 0.334, P < 0.001), but this correlation was not significant in girls (r = -0.082, P > 0.050).Conclusion: There was a significant correlation between maturity and FMS scores in school-aged boys, but this correlation was not significant for girls. Therefore, realizing what changes may occur on the functional tests on the duration of the maturation process, can be considered as a goal for planning exercises; and some research can be done on the causes of these differences. Moreover, considering that functional tests may be affected by maturity, when interpreting these results, it is more accurate to consider biological age rather than chronological age. مقدمه: طی دوران رشد و قبل از بلوغ و پس از آن، افراد دچار تغییرات زیادی در عوامل مختلف زیستی و بدنی می‌شوند. چنین به نظر می‌رسد که این تغییرات با الگوهای عصبی- عضلانی در ارتباط است و در اجرای حرکات عملکردی پسران و دختران جوان در زمان بلوغ تفاوت‌های اساسی وجود دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، ارتباط‌سنجی بین بلوغ با امتیازات غربالگری عملکرد حرکتی (Functional Movement Screen یا FMS) دانش‌آموزان دختر و پسر بود.مواد و روش‌ها: این تحقیق بر روی ۷۰۰ نفر از دانش‌آموزان دختر و پسر ۹ تا ۱۸ ساله مدارس شهرکرد انجام شد. نمونه‌ها در ۱۰ گروه ۳۵ نفره پسر و ۱۰ گروه ۳۵ نفره دختر قرار گرفتند. جهت ارزیابی بلوغ و عملکرد حرکتی به ترتیب از فرمول شاخص پیش‌بینی بلوغ (Predicted maturity offset) و مجموعه آزمون‌های FMS استفاده شد. آزمون همبستگی Spearman به منظور بررسی رابطه بین بلوغ با امتیازات آزمون‌های FMS مورد استفاده قرار گرفت (050/0 ≥ P).یافته‌ها: بر اساس نتایج آزمون Spearman، همبستگی معنی‌داری بین شاخص پیش‌بینی بلوغ و امتیازات آزمون‌های FMS وجود داشت (۰01/۰ > P، 154/۰ = r). همچنین، بین شاخص پیش‌بینی بلوغ و امتیازات آزمون‌های FMS در پسران همبستگی معنی‌داری مشاهده گردید (۰01/۰ > P، ۳۳۴/۰ = r)، اما این همبستگی برای دختران معنی‌دار نبود (050/0 < P، ۰۸۲/۰- = r).نتیجه‌گیری: همبستگی معنی‌داری بین شاخص پیش‌بینی بلوغ و امتیازات آزمون‌های FMS دانش‌آموزان وجود دارد، اما این همبستگی برای دختران معنی‌دار نمی‌باشد. بنابراین، شناخت در مورد این که اجرای آزمون‌های FMS با بلوغ چه تغییراتی خواهد داشت، می‌تواند به عنوان هدف برای برنامه‌ریزی تمرینات در نظر گرفته شود. بهتر است تحقیقاتی نیز با هدف بررسی و شناسایی علل این تفاوت‌ها انجام گیرد. همچنین، با توجه به این که ممکن است آزمون‌های FMS تحت تأثیر بلوغ قرار گیرد، هنگام تفسیر نتایج این آزمون‌ها پیشنهاد می‌شود که سن بیولوژیکی به جای سن تقویمی در نظر گرفته شود. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17082_73d9af291fe22cb9f226bbd9a6df781b.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 The Effect of Mental Fatigue on the Planning and Preparation of Alerting and Orienting Attention Networks in Athlete Students; A Non-Controlled Clinical Trial تأثیر خستگی ذهنی بر برنامه‌ریزی و آماده‌سازی شبکه‌های توجه هشدار و جهت‌یابی دانشجویان ورزشکار: یک کارآزمایی بالینی کنترل ‌نشده 214 222 17083 10.22122/jrrs.v14i4.3252 EN Sahar Mohammadzadeh PhD Student, Department of Cognitive Sciences and Behavior in sport, School of Sport Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0001-7917-3518 Alireza Farsi Associate Professor, Department of Cognitive Sciences and Behavior in Sport, School of Sport Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0002-9669-614X Reza Khosrowabadi Assistant Professor, Institute for Cognitive and Brain Sciences, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0002-6282-9389 Journal Article 2019 02 18 Introduction: Mental fatigue following long-term mental activity is a reason for the performance decrement in sports. Considering the importance of the effect of mental fatigue on selective attention and performance of athletes, the present study aimed to determine the effect of mental fatigue on the effectiveness of alerting and orienting attention networks among athlete students.Materials and Methods: This quasi-experimental study with pre- and posttest design was done to collect the data from 22 athlete students selected using convenient sampling method. Attention network test was used to evaluate the effectiveness of alerting and orienting networks before and after mental fatigue. In addition, they performed the Stroop test for 60 minutes in order to create mental fatigue. Then, repeated measures ANOVA (3 × 2) was utilized for analyzing the data at the significance level of 0.05.Results: A significant increase in reaction time was observed in the speed processing of orienting network in mental fatigue (P = 0.016), while mental fatigue improved the reaction speed in the alerting network (P = 0.280). In addition, the error rate decreased in both alerting networks (P = 0.870) and orienting (P = 0.600), although it was not significant.Conclusion: It may be concluded that mental fatigue could alter cognitive performance and negatively affect both accuracy and speed of the alerting and orienting networks, due to its goal-directed and up-down control. Therefore, it seems that athlete students probably sacrifice the speed for maintaining accuracy in the orienting network, and reduce accuracy for maintaining speed in the alerting network. مقدمه: خستگی ذهنی، از جمله دلایل افت عملکرد در میدان‌های ورزشی است که با فعالیت ذهنی طولانی ‌مدت شکل می‌گیرد. با توجه به اهمیت تأثیر خستگی ذهنی بر توجه انتخابی و عملکرد ورزشکاران، پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر کارایی شبکه‌های توجهی هشدار و جهت‌یابی در دانشجویان ورزشکار انجام شد.مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی کنترل نشده بود که در آن 22 دانشجوی ورزشکار به‌ طور در دسترس انتخاب شدند و داوطلبانه در تحقیق شرکت نمودند. به‌ منظور بررسی کارایی شبکه‌های هشدار و جهت‌یابی، شرکت‌کنندگان آزمون شبکه‌های توجه را قبل و بعد از خستگی ذهنی اجرا کردند و برای ایجاد خستگی ذهنی، آزمون Stroop را به مدت 60 دقیقه انجام دادند. داده‌ها با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA (3 × 2) در سطح معنی‌داری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: افزایش معنی‌داری در زمان عکس‌العمل سرعت پردازش شبکه جهت‌یابی در شرایط خستگی ذهنی مشاهده گردید (016/0 = P)، اما در شبکه هشدار، خستگی ذهنی باعث کاهش سرعت واکنش شد (280/0 = P). میزان درصد خطا در هر دو شبکه هشدار (870/0 = P) و جهت‌یابی (600/0 = P) کاهش یافت، اما این کاهش معنی‌دار نبود.نتیجه‎گیری: بر اساس نتایج به دست آمده، خستگی ذهنی می‌تواند عملکرد شناختی را تغییر دهد و شاید به دلیل هدف‌محور بودن و فرایند کنترلی Top-down، تأثیری منفی بر دقت و سرعت واکنش شبکه هشدار و جهت‌یابی داشته باشد. بنابراین، به نظر می‌رسد که دانشجویان ورزشکار برای حفظ دقت، سرعت را در شبکه جهت‌یابی فدا می‌کنند و در شبکه هشدار نیز دقت را برای حفظ سرعت کاهش می‌دهند. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17083_9ca90a44a71f38e32bc76ac9117f724a.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 Translation and Assessment of Content Validity and Reliability of the Persian Version of the "Scale of Attitudes toward Persons with Disability": A Psychometric Study ترجمه، روایی محتوایی و پایایی نسخه فارسی شده مقیاس نگرش به افراد دارای کم‌توانی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران: مطالعه روان‌سنجی 223 229 17084 10.22122/jrrs.v14i4.3255 EN Marziyeh Moradi-Abbasabadi Instructor, Department of Occupational Therapy, School of Allied Medical Sciences, Mazandaran University of Medical Sciences, Sari, Iran 0000-0001-6374-9623 Journal Article 2019 02 21 Introduction: The health care system should provide qualified health care services to people with disabilities equal to other members of population. The attitude of health professionals in providing standard services to people with disabilities has a significant impact on the quality of health care services. This study aimed to translate the “Scale of Attitudes toward Disabled Persons” (SADP) to Persian, and evaluate its content validity and reliability.Materials and Methods: Initially, based on the International Quality of Life Assessment project the process of translating to Persian was done by 6 translators. Content validity ratio (CVR) and content validity index (CVI) were assessed by 8 occupational therapists. Relative content validity coefficient was investigated in order to verify the reliability of the questionnaire. The questionnaires were completed twice within 10 days by 52 health professionals who participated in this study. Internal consistency and the reliability of the test-retest were determined by calculating the Cronbach’s alpha coefficient and the intra-class correlation coefficient (ICC), respectively.Results: From 24 items, the presence of 22 items in the questionnaire was confirmed by calculating the CVR and CVI. The Cronbach's alpha for two subscales of optimism/human right and pessimism/behavior was 0.70 and 0.65, respectively. Intra-class correlation coefficient for the two scales was 0.71 and 0.69, respectively.Conclusion: The Persian version of SAPD has good content validity and internal consistency for evaluation the attitude toward people with disabilities. Test-retest reliability is average due to the nature of attitude evaluation. SADP, along with other tools, can be an appropriate tool for evaluation attitude of health professionals toward persons with disability. مقدمه: نظام سلامت موظف به ارایه خدمات سلامت با کیفیت استاندارد به افراد دارای کم‌توانی به طور برابر با دیگران است. نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کم‌توانی، تأثیر چشمگیری در ارایه خدمات با کیفیت استاندارد به آن‌ها دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، فارسی‌سازی و بررسی روایی محتوایی و پایایی مقیاس نگرش به افراد دارای کم‌توانی بود.مواد و روش‌ها: ابتدا مقیاس نگرش به افراد دارای کم‌توانی (Scale of Attitudes towards Disabled Persons یا SADP) بر اساس پروژه بین‌المللی ارزیابی کیفیت زندگی، با کمک 6 مترجم ترجمه و معادل‌سازی شد. سپس ضرایب نسبت روایی محتوا (Content validity ratio یا CVR) و شاخص روایی محتوا (Content validity index یا CVI) با کمک 8 کاردرمانگر محاسبه گردید. به منظور بررسی همخوانی درونی و پایایی آزمون- بازآزمون، پرسش‌نامه توسط 52 نفر از شرکت‌کنندگان به فاصله 10 روز تکمیل شد. همخوانی درونی با محاسبه ضریب Cronbach's alpha و پایایی آزمون- بازآزمون با محاسبه ضریب همبستگی درون رده‌ای (Intraclass Correlation Coefficient یا ICC) به دست آمد.یافته‌ها: پس از محاسبه ضرایب CVR و CVI، با ضرورت وجود 22 گویه از 24 گویه موافقت گردید. در بررسی همخوانی درونی برای دو خرده مقیاس خوش‌بینی- حقوق انسانی و بدبینی- تصورات غلط، ضریب Cronbach's alpha به ترتیب 70/0 و 65/0 به دست آمد. ICC نیز برای دو زیرمقیاس به ترتیب 71/0 و 69/0 محاسبه شد.نتیجه‎گیری: نسخه فارسی SADP به منظور بررسی نگرش به افراد دارای کم‌توانی از روایی محتوایی و همخوانی درونی خوبی برخوردار است. تکرارپذیری این پرسش‌نامه به دلیل ماهیت اندازه‌گیری نگرش، متوسط می‌باشد. مقیاس مذکور در کنار ابزارهای دیگر می‌تواند ابزار مناسبی برای اندازه‌گیری نگرش متخصصان نظام سلامت به افراد دارای کم‌توانی باشد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17084_9cadffd77e30ae4576bdeb904445458a.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 The Effect of Combined Aerobic and Resistance Exercise on Biochemical Factors in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus تأثیر ورزش‌های ترکیبی هوازی و مقاومتی بر شاخص‌های بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو 230 238 17085 10.22122/jrrs.v14i4.3356 EN Soulmaz Rahbar Assistant Professor, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran Sedigheh Sadat Naimi Associate Professor, Physiotherapy Research Center AND Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran 0000-0001-7772-5737 Journal Article 2019 07 28 Introduction: Diabetes mellitus is a common health problem worldwide, especially in Asia. Exercise training plays an important role in controlling diabetes variables. The aim of this research was to consider the effectiveness of exercise on biochemical parameters in patients with type 2 diabetes mellitus.Materials and Methods: This randomized controlled clinical trial study was carried out with 40 patients with type 2 diabetes mellitus selected out of 702 volunteers. These individuals were randomly divided to two groups, combined (aerobic and resistance) exercise and control. Intervention protocol included 24 sessions (8 weeks) of aerobic exercise on the treadmill with zero slope, three days per week for 30 minutes per session. Intensity of training protocol was 50-70 percent of maximum heart rate, and that subjects wear a weighted vest. Measurements of parameters were done before and after 24 sessions.Results: Basically, there were no significant differences in variable values. After eight weeks, fasting blood sugar (FBS) (P = 0.059), glycosylated hemoglobin (HbA1c) (P = 0.333) were significantly reduced in the combined group; but not low-density lipoprotein (LDL), very low-density of lipoprotein (VLDL), high-density lipoprotein (HDL), total cholesterol, triglyceride, and high-sensitivity C-reactive protein (HS-CRP) (P > 0.050 for all). Alternatively, the value remained unchanged in the combined group while it was increased in the control group (P = 0.001).Conclusion: 24 sessions of aerobic exercise improved FBS and HbA1c in patients with type 2 diabetes mellitus. However, longer training duration is deemed to need to modify other variables. مقدمه: بیماری دیابت یکی از مهم‌ترین مشکلات سلامت در نواحی آسیایی است. فعالیت فیزیکی نقش مهمی در کنترل متغیرهای متأثر از دیابت ایفا می‌کند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثرات ورزش در متغیرهای بیوشیمیایی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 بیمار از میان 702 فرد داوطلب مبتلا به دیابت انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ورزش‌های ترکیبی (هوازی و مقاومتی) و شاهد تقسیم شدند. برنامه مداخله گروه ترکیبی شامل 24 جلسه ورزش هوازی روی تردمیل با شیب صفر درجه، به صورت 3 روز در هفته و هر جلسه به مدت 30 دقیقه با شدت 70-50 درصد حداکثر ضربان قلب بود و افراد از جلیقه حاوی وزنه حین انجام برنامه ورزشی استفاده نمودند. گروه شاهد به مدت دو ماه در هیچ نوع فعالیت ورزشی شرکت نداشت. متغیرها قبل و بعد از 24 جلسه مداخله درمانی اندازه‌گیری گردید.یافته‌ها: در ابتدای مداخله، تفاوت معنی‌داری بین دو گروه از نظر قد، وزن، شاخص توده بدنی (Body mass index یا BMI) و سابقه ابتلا به دیابت وجود نداشت. پس از هشت هفته، میزان قند خون ناشتا (Fasting blood sugar یا FBS) و مقدار Glycosylated hemoglobin (HbA1c) در گروه ترکیبی کاهش معنی‌داری را نشان داد (به ترتیب 001/0 = P و 002/0 = P)، اما در متغیرهای Very low-density lipoprotein (VLDL)، Low-density lipoprotein (LDL)، تری‌گلیسرید، کلسترول و High-sensitivity C-reactive protein (HS-CRP) گروه ترکیبی تغییری مشاهده نشد (050/0 < P). میزان High-density lipoprotein (HDL) در گروه ترکیبی بدون تغییر و در گروه شاهد با افزایش گزارش گردید (001/0 = P).نتیجه‎گیری: 24 جلسه ورزش باعث کاهش FBS و HbA1c شرکت‌کنندگان گروه ترکیبی هوازی و مقاومتی در بیماران مبتلا به دیابت گردید. کاهش شاخص HDL در گروه شاهد و عدم تغییر آن در گروه ترکیبی، زنگ خطری برای افراد بی‌تحرک می‌باشد. به منظور مشاهده اثرات بیشتر در متغیرهای دیگر، انجام مداخله با شدت‌های بالاتر و تعداد جلسات بیشتر ضروری به نظر می‌رسد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17085_9a1d39510aeba78469e4c2c1fbceb8dd.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 4 2018 09 01 The Effect of Trunk Core Stability Training and Total-Body Resistance Exercise (TRX) on the Performance, Balance, and Strength of Athletes with Ankle Sprain: A Clinical Randomized Trial Study تأثیر دو نوع تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن بر عملکرد، تعادل و قدرت زنان ورزشکار دارای پیچ‌خوردگی مچ پا: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی 239 247 17086 10.22122/jrrs.v14i4.3121 EN Fatemeh Hozhabrpour-Fereydani Department of Physical Education and Sport Sciences, School of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0001-5619-3874 Farzaneh Taghian Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, School of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0001-9531-2952 Mohamad Saleki Assistant Professor, Department of Sports Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0003-1366-6939 Journal Article 2018 08 25 Introduction: Ankle sprain is one of the common injuries among athletes, and is associated with imbalance. Therefore, the purpose of the present study was to compare the effect of trunk core stability training and total-body resistance exercise (TRX) on the performance, balance, and strength of athletes with ankle sprain.Materials and Methods: 40 women athletes with ankle sprain (age: 24.02 ± 2.99 years and weight: 58.52 ± 4.08 kg) were randomly divided into four equal groups including trunk core stability training, TRX, combined training (core stability training + TRX), and control. Experimental groups were trained for eight weeks and 3 sessions/week. The balance, performance, and strength of the subjects before and after the exercises were evaluated using balance (Stork balance stand test and Y test), performance (side-hop test and figure-of-8 hop test), and strength (isokinetic machine) tests. One-way ANOVA and Bonferroni post hoc test were used for data analysis at the significance level of P < 0.05.Results: All three training models resulted in improvement of performance as well as static and dynamic balance compared to the control group (P < 0.001). Moreover, there was a significant difference between the two groups of combined and trunk core stability training in performance, and dynamic and static balance, and also between the TRX and trunk core stability training groups in static balance (P = 0.014). However, only combined training resulted in increased muscle strength in athletes (P = 0.001), and there was no significant difference between the other groups (P < 0.001).Conclusion: All three training models lead to improved performance and static and dynamic balance in athletes with ankle sprain. However, it seems that the combined training (core stability training + TRX) has more significant effects on improvement of balance, performance, and muscle strength in these athletes. مقدمه: پیچ‌خوردگی مچ پا از جمله آسیب‌های شایع در بین ورزشکاران می‌باشد که با اختلال در تعادل همراه است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر تمرین ثبات مرکزی تنه و تمرین مقاومتی کل بدن (Total-Body Resistance Exercise یا TRX) بر عملکرد، قدرت و تعادل زنان ورزشکار دارای پیچ‌خوردگی مچ پا بود.مواد و روش‌ها: 40 زن ورزشکار دچار پیچ‌خوردگی مچ پا (با میانگین سنی 99/2 ± 02/24 سال و وزن 08/4 ± 52/58 کیلوگرم) با روش تصادفی به چهار گروه تمرینات ثبات مرکزی (10 نفر)، تمرینات TRX (10 نفر)، تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX) (10 نفر) و گروه شاهد (10 نفر) تقسیم شدند. گروه‌های تجربی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هر هفته تمرین کردند. تعادل، عملکرد و قدرت آزمودنی‌ها قبل و بعد از انجام تمرینات منتخب به وسیله آزمون‌های تعادل [آزمون تعادلی گردشی ستاره (Star Excursion Balance Test یا SEBT)، آزمون لک‌لک و آزمون تعادل Y (Y Balance Test یا YBT)]، عملکرد (جهش جانبی، جهش به شکل هشت لاتین) و قدرت (دستگاه ایزوکنتیک) مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون ANCOVA و تست تعقیبی Bonferroni مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 050/0 > P به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد.یافته‌ها: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود تعادل ایستا و پویا و بهبود عملکرد گروه‌های مداخله نسبت به گروه شاهد گردید (001/0 < P). تفاوت معنی‌داری بین دو گروه تمرین ترکیبی با ثبات مرکزی در عملکرد و تعادل پویا و ایستا و همچنین، بین گروه TRX با ثبات مرکزی در تعادل ایستا وجود داشت (014/0 = P). با این حال، فقط تمرین ترکیبی منجر به افزایش قدرت عضلانی در ورزشکاران شد (001/0 = P) و تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های دیگر مشاهده نگردید (001/0 < P).نتیجه‎گیری: هر سه نوع تمرین، منجر به بهبود عملکرد و تعادل ایستا و پویا در ورزشکاران دارای پیچ‌خوردگی مچ پا می‌شود. با این حال، به نظر می‌رسد که تمرینات ترکیبی (ثبات مرکزی + TRX)، اثرات قابل توجه‌تری بر بهبود تعادل، عملکرد و قدرت عضلانی در این ورزشکاران داشته باشد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17086_f9c6f82cb3e872a20e6a310f33a9c450.pdf