Isfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Indexایندکس1694910.22122/jrrs.v12i2.2786ENJournalIndexJournal Article20170502Click to download the index of this issue.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16949_2485d846dc142c8056986d6b551f5486.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601The Effects of Age on Articulation and Speech Rate: A Systematic Reviewتأثیر افزایش سن بر سرعت تولید و سرعت گفتار: یک مرور نظاممند1161241695110.22122/jrrs.v12i2.2617ENMasoomehSamaniMSc Student, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0001-7550-3372FatemehAbnaviDepartment of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0001-7550-3372LeilaGhasisinAssistant Professor, Communication Disorders Research Center AND Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranJournal Article20160608Introduction: Changes in speech production are expected with aging. These changes are affected by changes in anatomy and physiology of speech production system, sensory feedbacks, motor control, and central processing of speech in older adults. Since normal aging involves a slowing of neural processes, it may be expected that speech and articulation rate are changed. The aim of this systematic review was to examine the changes in speech and articulation rate with aging. Materials and Methods: PubMed, Google Scholar, Scopus and Web of Science databases were searched using the keywords “aging” and “elderly” in combination with “speech rate” and “articulation rate” for finding articles published between the years 1959 and 2016. Results: According to exclusion and inclusion criteria, 15 articles were selected. According to Evidence-Based Medicine (EBM) Resources, these articles were located on third level. Results of four articles were contradictory with else. More of the studies showed that speech and articulation rate decreased with aging. Conclusion: This is expected that by reasoning anatomical changes and decreases in cognitive capacity in aging, speech and articulation rate decreases.مقدمه: تغییر در تولید گفتار افراد سالمند دور از انتظار نیست. این تغییر در نتیجه تغییراتی است که در آناتومی و فیزیولوژی سیستم تولید گفتار، بازخوردهای حسی، کنترل حرکتی و پردازش مرکزی گفتار رخ میدهد. از آنجایی که سالمندی طبیعی، منجر به کندی فرایندهای عصبی میشود، انتظار میرود که بر سرعت گفتار و تولید نیز اثر بگذارد. هدف از انجام این مطالعه مروری نظاممند، بررسی تأثیر سن بر سرعت تولید و سرعت گفتار بود.مواد و روشها: کلید واژههای «Aging و Elderly» در ترکیب با عبارتهای «Speech rate» و «Articulation rate» در پایگاههای اطلاعاتی Google Scholar، PubMed، Scopus و Web of Science در بازه زمانی سالهای 1959 (زمان آغاز به کار در این حیطه) تا 2016 مورد جستجو قرار گرفت.یافتهها: بر اساس معیارهای ورود و خروج، 15 مقاله انتخاب گردید. مقالات یافت شده طبق مقیاس EBM Resources (Evidence-based medicine resources)، در سطح سوم شواهد قرار گرفتند. از بین مقالات بررسی شده، نتایج 4 مقاله با سایر مقالات همخوانی نداشت. اغلب مطالعات نشان دادند که با افزایش سن، سرعت گفتار و سرعت تولید کاهش مییابد.نتیجهگیری: به دلیل تغییرات آناتومیکی و کاهش ظرفیتهای شناختی در دوران سالمندی، انتظار میرود که سرعت گفتار و سرعت تولید نیز کاهش یابد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16951_74a14dc6be3d469770f53dd3fb93c6c4.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601The Correlation between Thoracic and Lumbar Curves with Balance, Falling and Fear of Falling in Elderlyبررسی رابطه قوسهای کمری و پشتی با سابقه زمین خوردن، تعادل و ترس از زمین خوردن در سالمندان63671695210.22122/jrrs.v12i2.2576ENZahraMohammadiBSc Student, Department of Physiotherapy, Student Research Committee, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranAbdolkarimKarimiAssistant Professor, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-1601-0647KhorshidParsapourBSc Student, Department of Physiotherapy, Student Research Committee, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranJournal Article20160414Introduction: Falling is one of the major concerns among elderly population that has several consequences like hip fracture, head injury and even death. Changes in lumbar and thoracic curves are also common in elderly. There are limited number of studies investigating the association between lumbar curve and balance and fear of falling; additionally, some studies showed direct correlation between kyphosis and balance although some other studies did not confirm this correlation. The aim of the present study was investigating the correlation between lumbar and thoracic curves with balance, falling and fear of falling in elderly. Materials and Methods: The subjects were 47 aged male and female. A flexible ruler was used to measure spinal curves and Berg Balance Scale (BBS), Timed Up and Go (TUG) and Fall Efficacy Scale-International (FES-I) were used to measure balance and fear of falling, respectively. Results: The Pearson correlation coefficient showed significant correlation between spinal curves and BBS, TUG and FES-I. Conclusion: These findings showed that there was correlation between thoracic and lumbar curves with balance, and fear of falling.مقدمه: یکی از مشکلات سالمندان زمین خوردن میباشد که عوارض مختلفی از جمله شکستگی لگن، ضربه به سر و حتی مرگ به دنبال دارد. تغییرات در قوسهای کمری و پشتی نیز در میان سالمندان شایع است. مطالعات محدودی به بررسی رابطه بین میزان قوس کمری با تعادل پرداختند. برخی محققان افزایش کایفوز را عامل کاهش تعادل عنوان نمودند؛ در حالی که برخی دیگر، وجود رابطه بین این دو متغیر را تأیید نکردند. مطالعه حاضر به بررسی رابطه بین قوسهای ستون فقرات کمری و پشتی با تعادل و ترس از زمین خوردن در سالمندان پرداخت. مواد و روشها: این مطالعه بر روی 47 سالمند سالم زن و مرد صورت گرفت. در این پژوهش قوسهای پشتی و کمری توسط خطکش منعطف اندازهگیری شد. سپس رابطه بین قوسهای کمری و پشتی با تعادل در سالمندان از طریق بررسی نتایج آزمونهای Berg (Berg balance scale) و برخاستن و راه رفتن (Timed up and go یا TUG)، بررسی گردید. پرسشنامه FES-I (Fall efficacy scale-international) نیز برای بررسی ترس از زمین خوردن مورد استفاده قرار گرفت. یافتهها: در آزمون Pearson، ارتباط معنیدار بین نمرات آزمونهای Berg و TUG و نیز نمره پرسشنامه FES-I با میزان قوس ستون فقرات در ناحیه کمر و پشت مشاهده شد. نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد که بین قوسهای ستون فقرات پشتی و کمری با تعادل و ترس از زمین خوردن در سالمندان ارتباط وجود داردhttps://jrrs.mui.ac.ir/article_16952_55e0e14567b396c814a22eee053d34cc.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Spatio-Temporal Parameters of Gait Changes Following Different Working Memory Tasks in Elderlyتغییرات پارامترهای فضایی- زمانی راه رفتن در سالمندان به دنبال تکالیف مختلف حافظه کاری68751695310.22122/jrrs.v12i2.2604ENFahimehHabibifarPhD Candidate, Department of Motor Behavior, School of Sport Sciences, Shahid Behehshti University, Tehran, IranAlirezaFarsiAssociate Professor, Department of Motor Behavior, School of Sport Sciences, Shahid Behehshti University, Tehran, Iran0000-0002-9669-614XBehrouzAbdoliAssociate Professor, Department of Motor Behavior, School of Sport Sciences, Shahid Behehshti University, Tehran, Iran0000-0001-6772-2428Journal Article20160517Introduction: The literature indicates quite clearly that the gait in elderly is affected by concurrent cognitive tasks. However, how different working memory subsystems’ activation influences gait is still unknown. The aim of the present study was to investigate the effect of working memory task on onspatio-temporal parameters of gait in elderly.Materials and Methods: 12 elderly with the mean age of 67.52 ± 2.19 years were selected through conveniece sampling. They took part in 3 testing conditions including single walking, walking while visuospatial sketchpad component of working memory was activated and walking while phonological loop component of working memory was activated. The participants performed 12 trials in each condition from which 6 trials were selected for further analysis. In dual task condition, 6 trials in which the participants had completed the working memory task correctly were selected, while in the single task condition, these 6 trials were selected randomly. The walking trials were recorded by Motion Analysis system. Repeated measure ANOVAwas used to analyze the gait parameters.Results: There were significant differences between 3 testing conditions in gait speed (F(2,142) = 64.54; P < 0.05), step length (F(2,142) = 45.82, p < 0.05) and step width (F(2,142) = 16.36, p < 0.05).Conclusion: Visuospatial working memory task led to shorter step length, wider step width and slower gait, hence interfered more with elderly gait in comparison to phonological loop working memory task. It seems that there are common cortical networks for gait control and visuospatial processing. Therefore, visuospatial dual task interventions might enhance elderlies’ gait.مقدمه: مطالعات پیشین نشان میدهد که الگوی راه رفتن سالمندان تحت تأثیر تکلیف شناختی همزمان قرار میگیرد. هرچند هنوز مشخص نیست که با فعال شدن زیرسیستمهای مختلف حافظه کاری، الگوی راه رفتن چگونه تحت تأثیر قرار میگیرد. هدف از انجام پژوهش حاضر، تأثیر نوع تکلیف حافظه کاری بر پارامترهای فضایی- زمانی الگوی راه رفتن بود.مواد و روشها: 12 سالمند (با میانگین سنی 19/2 ± 5/67) به صورت در دسترس انتخاب و تحت 3 شرایط آزمایشی راه رفتن به شکل مجرد، راه رفتن همزمان با فعال شدن لوح دیداری- فضایی حافظه کاری و راه رفتن همزمان با فعال شدن حلقه واجشناختی حافظه کاری مورد آزمون قرار گرفتند. شرکت کنندگان 12 کوشش راه رفتن را در هر شرایط اجرا کردند که از بین آنها 6 کوشش انتخاب شد. ملاک انتخاب این 6 کوشش در شرایط تکلیف دوگانه، کوششهایی بود که در آن شرکت کننده پاسخ صحیح به تکلیف حافظه کاری داده بود. در شرایط راه رفتن مجرد این 6 کوشش به صورت تصادفی انتخاب شد. کوششهای راه رفتن توسط دستگاه Motion analysis ثبت شد و دادههای مرتبط با الگوی راه رفتن با استفاده از تحلیل واریانس با اندازههای تکراری تحلیل شد.یافتهها: بین 3 شرایط مختلف آزمایشی در سرعت راه رفتن (05/0 > P، 54/64 = (2،142)F)، طول گام (05/0 > P، 82/45 = (2،142)F) و عرض گام (05/0 > P، 36/16 = (2،142)F) تفاوت معنیداری وجود داشت.نتیجهگیری: تکلیف دیداری- فضایی در مقایسه با تکلیف واجشناختی منجر به طول گام کوتاهتر، عرض گام بیشتر و سرعت راه رفتن کمتر شد و تداخل بیشتری در راه رفتن ایجاد کرد. به نظر میرسد که برای کنترل راه رفتن و پردازش دیداری- فضایی، شبکههای عصبی مشترکی وجود دارد. از اینرو، مداخلات تکلیف دوگانه دیداری- فضایی میتواند موجب بهبود راه رفتن سالمندان شود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16953_8644904d5b64c5c3111996d2d545ca9d.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Pain, Pressure Pain Threshold and Disability Following One Session of Dry Needling in Subjects with Active Trigger Points in the Upper Trapezius Muscleدرد، آستانه درد فشاری و ناتوانی افراد دارای نقاط ماشهای فعال عضله تراپزیوس فوقانی پس از یک جلسه سوزن زدن خشک76811695410.22122/jrrs.v12i2.2605ENRezaEbrahimiMSc Student, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranNavidTaheriInstructor, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranJournal Article20160518Introduction: Myofascial pain syndrome is a common, non-articular musculoskeletal disorder characterized by local tenderness and referral pain due to the active trigger points in muscles. The aim of this study was to evaluate the effects of one session of dry needling in subjects with active trigger points in upper trapezius muscle. Materials and Methods: 23 subjects with active trigger points in upper trapezius muscle participated in the study. The pain intensity and Disability Index were measured using visual analogue scale (VAS) and Neck Disability Index questionnaire, respectively. All data were measured before and one week after the intervention. Using algometry, the pressure pain threshold was also measured immediately after the dry needling. Results: There were significant differences in mean pressure pain threshold among the three measurements (P < 0.001). The pressure pain threshold significantly decreased immediately after the intervention (P = 0.001); although it significantly increased a week later compared to before the intervention (P = 0.001). There was significant decrement in the mean Disability Index score and pain intensity after the intervention (P < 0.001). Conclusion: One week after one session of dry needling, disability, pain intensity and pressure pain threshold improved considerably in subjects suffering from active trigger points in upper trapezius muscle.مقدمه: سندرم درد مایوفاسیال (Myofascial pain syndrome یا MPS) یک مشکل شایع و یکی از اختلالات غیر مفصلی اسکلتی- عضلانی است که با درد موضعی و ارجاعی در اثر نقاط ماشهای فعال در بافت عضله مشخص میشود. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثرات یک جلسه سوزن زدن خشک بر افراد دارای نقاط ماشهای فعال عضله تراپزیوس فوقانی بود.مواد و روشها: 23 فرد مبتلا به نقطه ماشهای فعال عضله تراپزیوس فوقانی وارد مطالعه شدند. دادههای شدت درد بر اساس مقیاس خطی- دیداری (Visual Analogue Scale یا VAS) و شاخص ناتوانی فرد بر اساس امتیاز نسخه فارسی پرسشنامه شاخص ناتوانی گردن (Neck Disability Index-Iranian version یا NDI) ثبت گردید. کلیه دادهها قبل و یک هفته بعد از مداخله و آستانه درد فشاری با استفاده از آلگومتر قبل، بلافاصله بعد و یک هفته بعد از مداخله جمعآوری شد.یافتهها: بین میانگین آستانه درد فشاری در سه زمان (قبل، بلافاصله بعد و یک هفته بعد از مداخله) اختلاف معنیداری مشاهده شد (001/0 > P)؛ به طوری که آستانه درد فشاری بلافاصله بعد از مداخله کاهش معنیداری را نشان داد (001/0 = P)، اما یک هفته بعد از مداخله نسبت به قبل از آن به طور معنیداری افزایش یافت (001/0 = P). میانگین شاخص ناتوانی و شدت درد افراد، یک هفته بعد از مداخله کاهش معنیداری را نشان داد (001/0 > P).نتیجهگیری: یک جلسه سوزن زدن خشک در افراد مبتلا به نقاط ماشهای فعال عضله تراپزیوس فوقانی، باعث بهبود معنیدار ناتوانی، شدت درد و همچنین، آستانه درد فشاری یک هفته بعد از مداخله میگردد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16954_d07a5a3f01fc342462e15c4cfdf8039e.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Changes in Pain Intensity in Patients with Patellofemoral Pain Syndrome (PFPS) Following the Use of Kinesiology and McConnell Taping with McConnell Methodتغییرات شدت درد افراد مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال (PFPS) به دنبال استفاده از چسب کینزیولوژی و McConnell با استفاده از روش یکسان پیشنهادی McConnell82871695510.22122/jrrs.v12i2.2623ENJavidMostamandAssociate Professor, Department of Physical Therapy AND Musculoskeletal Research Center, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0001-9132-7305FatemehRezaeian-RamshehMSc Student in Physical Therapy, Department of Physical Therapy AND Musculoskeletal Research Center, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranErfanSadeghiPhD Student, Department of Biostatistics and Epidemiology, School of Health, Kermanshah University of Medical Sciences, Kermanshah, IranJournal Article20160621Introduction: Patellofemoral pain syndrome (PFPS) is one of the most common causes of knee pain and patellar taping is one of the best treatment methods for it. Thus, the aim of this study was to compare the changes in pain intensity in patients with patellofemoral pain syndrome following the use of kinesiology and McConnell taping with McConnell method. Materials and Methods: 36 patients with patellofemoral pain syndrome were divided to three subgroups. Subjects in control group were instructed to perform exercises at home without applying any tape for 6 weeks. For the first group, in addition to exercises, McConnell tape was attached over the affected patellar region. For the second group, in addition to exercises, kinesiology taping was attached as mentioned in the first group. Pain level was assessed at baseline and the end of treatment. Results: Within group comparison showed the pain intensity decreased significantly following a period of treatment in 3 groups (P = 0.001 for three groups). Between the groups comparison showed significant difference between McConnell and exercise groups with control group (P = 0.001). But no difference was observed (P ˃ 0.017) between the McConnell and kinesiology groups (P = 0.043) and kinesiology and control groups (P = 0.022). Conclusion: It seems that kinesiology tape is effective in pain relief like McConnell tape and method.مقدمه: یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی- عضلانی ناحیه زانو در افراد بالغ، سندروم دردناک پاتلوفمورال (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) است. روشهای چسبزنی پتلا (Patellar taping) از شیوههای درمانی این بیماری محسوب میشود. این روشها شامل روشهای چسبزنی McConnell و چسب کینزیولوژی میباشد. بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی تغییرات شدت درد افراد مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال به دنبال استفاده از چسبهای کینزیولوژی و McConnell با استفاده از روش یکسان پیشنهادی McConnell بود. مواد و روشها: 36 بیمار به صورت تصادفی در سه گروه درمانی چسب McConnell و ورزش، چسب کینزیولوژی و ورزش با روش چسبزنی یکسان McConnell جهت اصلاح لغزش خارجی و گروه ورزش به تنهایی (گروه شاهد) به مدت 6 هفته تحت درمان قرار گرفتند. شدت درد قبل و بعد از درمان بیماران اندازهگیری شد. یافتهها: مقایسه درون گروهی نشان داد که شدت درد بیماران هر سه گروه بعد از پایان درمان به طور معنیداری کاهش یافت (001/0 = P برای هر سه گروه). تفاوت معنیداری بین گروه McConnell و ورزش با گروه شاهد مشاهده گردید (001/0 = P)، اما این تفاوت بین گروه McConnell با کینزیولوژی (043/0 = P) و گروه کینزیولوژی با شاهد (022/0 = P) معنیدار نبود (017/0 < P). نتیجهگیری: چسب کینزیولوژی مانند چسب McConnell و با روش چسبزنی پیشنهادی McConnell در کاهش درد مؤثر بود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16955_5b8ac1bf8013b0204a2c0e1988aafe75.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Comparison of Static and Dynamic Balance of Physically Active College Women with Different Foot Arch Heightsمقایسه تعادل ایستا و پویای زنان فعال حرکتی دانشگاهی دارای قوس کف پای متفاوت88961695610.22122/jrrs.v12i2.2610ENMaryamPanahiMSc, Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, School of Physical Education and Sports Science, Allameh Tabataba'i University, Tehran, IranFaridehBabakhaniAssistant Professor, Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, School of Physical Education and Sports Science, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran0000-0002-1035-5011FoadSeidiAssistant Professor, Department of Sport Injuries and Corrective Exercises, School of Physical Education and Sports Science, University of Tehran, Tehran, IranJournal Article20160525Introduction: Balance is one of the pivotal and inseparable components in daily activities and sports performance. Better and more comprehensive recognize of effective factors on quality of balance and how they impress, provide the opportunity which helps to improve motor-base factors in whole life and avoids negative impacts. It seems that anatomical abnormalities such as flat and pescavus foot and morphologic features of the foot can affect motor fitness characteristics like balance. So, this research aimed to compare the static and dynamic balance of women college athletes which have different foot arch heights. Materials and Methods: Static and dynamic balance were assessed in 90 women athletes in three types of foot arch: flat foot (30 persons), pescavus foot (30 persons) and normal foot (30 persons); it was done using stabilometer device with open-eye participant and maintaining a single leg stance (a measure of static balance), while dynamic balance was tested with putting a dominant step on a device (a measure of dynamic balance). Besides, to differentiate between flat, pescavus and normal foot arch, the navicular drop was tested with Brady attributive method. To test and analyze statistical datum, also one-way ANOVA statistical method was used via SPSS19 software. Results: There was a significant difference in total area of the swing movement (P = 0.002) in static balance; however, there is not any significant difference between the study groups in dynamic balance (P = 0.098). Conclusion: Although static balance in person who suffers from flat and pescavus foot arch abnormality is lower than normal foot arch, but in dynamic balance, no significant differences between the three groups of foot arch height were noticed. So, the people who suffers from flat and pescavus foot arch should do their daily activities with more accuracy and attention.مقدمه: تعادل، یکی از اجزای کلیدی و جداییناپذیر در فعالیتهای روزانه و عملکردهای ورزشی میباشد. شناخت هرچه بهتر و جامعتر عوامل تأثیرگذار بر کیفیت تعادل و نحوه اثرگذاری آنها این فرصت را فراهم میآورد که به بهبود این عامل پایه حرکتی در تمام طول زندگی کمک کرده و از عواملی که بر آن تأثیر منفی دارد، جلوگیری به عمل آورد. به نظر میرسد که وجود ناهنجاریهای آناتومیکی از قبیل کف پای صاف، گود و ویژگیهای مورفولوژیکی پا بر آمادگی حرکتی از جمله تعادل افراد تأثیرگذار است. در نتیجه تحقیق حاضر با هدف مقایسه تعادل ایستا و پویای زنان فعال حرکتی دانشگاهی دارای قوس کف پای متفاوت انجام شد. مواد و روشها: تعادل ایستا و پویا 90 ورزشکار زن دانشگاهی در سه گروه قوس کف پایی که شامل کف پای صاف (30 نفر)، کف پای گود (30 نفر) و کف پای طبیعی (30 نفر)، به وسیله دستگاه Stbilometer در حالت ایستاده با چشمان باز (معیار سنجش تعادل ایستا) و قرار دادن یک گام آزمون شونده با پای غالب (معیار سنجش تعادل پویا) ارزیابی شد. همچنین، به منظور تشخیص قوس کف پای صاف، گود و طبیعی از آزمون افت استخوان ناوی با استفاده از روش توصیفی Brady صورت گرفت. تجزیه و تحلیل دادههای آماری نیز با استفاده از نرمافزار SPSS و از روش آماری تحلیل واریانس یکراهه انجام شد. یافتهها: در تعادل ایستا بین مساحت کل محدوده جابجایی نوسان بین سه گروه تفاوت معنیداری وجود داشت (002/0 = P)؛ در صورتی که در تعادل پویا در مساحت کل محدوده جابجایی نوسان بین سه گروه تفاوت معنیداری مشاهده نشد (098/0 = P). نتیجهگیری: اگرچه تعادل ایستای افراد مبتلا به ناهنجاری کف پای صاف و گود نسبت به کف پای طبیعی کمتر است، اما در مورد تعادل پویا، تفاوت معنیداری بین سه گروه قوس کف پایی مشاهده نشد. بنابراین، میتوان به افراد مبتلا به کف پای صاف و گود در این زمینه آگاهی داد تا در انجام فعالیتهای روزانه خود با دقت و توجه بیشتری عمل نمایند.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16956_94afdfcb8cc1df4eecc676fba0c3c6b8.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601Nasometry Normative Data for 4- to 6-Years-Old Persian Normal Boys in Isfahan City, Iranبررسی هنجار نمره نیزالانس در پسران فارسی زبان 6-4 ساله شهر اصفهان971051695710.22122/jrrs.v12i2.2639ENSabaSadeghiMSc Student, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranParisaRezaeiLecturer, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranZahraHeidariPhD Student, Department of Biostatistics, School of Health, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranFatemehDerakhshandehLecturer, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, IranJournal Article20160725Introduction: Every year, a group of children with velopharyngeal insufficiency (VPI) become candidate for secondary surgery in order to improve their resonance disorder, but the perceptual assessments that are based on clinician’s perceptual and quantitative judgments are not responsible for making decisions for secondary surgery. So, the perceptual assessment should be complemented by using aerodynamic and acoustical techniques. Aerodynamic and acoustical techniques are important, because they have potential to provide quantitative results. Nasometer measures the oral and nasal acoustical energy during the speech that is expressed as nasalance score and is a quantitative assessment. The aim of this study was to obtain the normative nasalance scores for 4- to 6-years-old boys speaking Persian language. Materials and Methods: This cross-sectional study was done in 2015 on 4- to 6-years-old Persian children in Isfahan City, Iran. All consented participants were initially screened to identify any overt difficulties relating to hearing, voice quality, resonance or speech and language skills. Mean nasalance scores were obtained from 43 normal speaking boys aged 4 to 6 years during the repetition of Persian version of Simplified Nasometric Assessment Procedures (SNAP) test. The Nasometer (model 6450) was used to obtain nasalance scores. Results: The mean obtained nasalance scores for SNAP test for oral and nasal sentences were 11.57 ± 3.16 and 48.51 ± 7.03, respectively. Conclusion: The present study provides normative nasalance scores for Persian-speaking boys that can be used as a reference in the clinical process including making decision for needing secondary surgery. As the gender and age are the factors that can affect the nasalance score, obtaining nasometer norm in other age groups and sex seems to be necessary.مقدمه: هر ساله گروهی از کودکان مبتلا به VPI (Velopharyngeal insufficiency) جهت بهبود وضعیت تشدید، کاندیدای جراحیهای ثانویه گفتار میشوند، اما نتایج ارزیابی گفتاری که تنها بر اساس قضاوتهای ادراکی و کیفی درمانگر باشد، پاسخگوی پرسشهای مربوط به تصمیمگیری برای جراحیهای ثانویه نیست. بنابراین، لازم است قضاوتهای ادراکی با ارزیابیهای دستگاهی و عینی تکمیل گردد و اعتبار یابد. ارزیابیهای دستگاهی به دلیل داشتن پتانسیل برای ارزیابی کمی تشدید خیشومی، مورد توجه میباشند. نیزومتر با اندازهگیری انرژی آکوستیک دهان و بینی در طی تولید گفتار و محاسبه نمره نیزالانس، یک ارزیابی کمی از خیشومی شدگی ارایه میدهد. هدف از انجام مطالعه حاضر، تعیین نمره نیزالانس در پسران 6-4 ساله شهر اصفهان بود.مواد و روشها: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بود که در سال 1394 بر روی کودکان 6-4 ساله فارسی زبان شهر اصفهان انجام شد. تمام شرکت کنندگان فارسی زبانی که فرم رضایتنامه آگاهانه را تکمیل کرده بودند و بر اساس ارزیابیهای صورت گرفته، مشکلات صوت، شنوایی، تشدید، گفتار و زبان نداشتند، در مطالعه شرکت نمودند. هنجار نمرات نیزالانس 43 نمونه پسر با استفاده از نسخه فارسی آزمون SNAP (Simplified Nasometric Assessment Procedures) محاسبه گردید. در این مطالعه از دستگاه نیزومتر مدل 6450 استفاده شد.یافتهها: میانگین نمره نیزالانس بر اساس آزمون SNAP برای جملات دهانی و خیشومی به ترتیب 16/3 ± 57/11 و 03/7 ± 51/48 بود.نتیجهگیری: مطالعه حاضر هنجار نمرات نیزالانس را به عنوان مرجعی در کارهای بالینی از جمله تصمیمگیری برای جراحیهای ثانویه در پسران 6-4 ساله ارایه نمود. با توجه به این که عواملی مانند سن و جنسیت میتوانند بر نمرات تأثیرگذار باشند، به دست آوردن نمرات نیزالانس در دیگر گروههای سنی و جنس مؤنث ضروری به نظر میرسد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16957_c08801e8fe6cc49c3f4c80588829282a.pdfIsfahan University of Medical SciencesJournal of Research in Rehabilitation Sciences1735-751912220160601The Effects of Supplementary Exercise Therapy on the Functional Disability and Pain in Subjects with Acute Nonspecific Low Back Pain: A Randomized Single-Blind Clinical Trialتأثیر افزودن برنامه تمرین درمانی بر درمان استاندارد درمانی بر ناتوانی و درد افراد مبتلا به کمردرد حاد غیر اختصاصی: کارآزمایی بالینی تصادفی یکسو کور1061151695010.22122/jrrs.v12i2.2647ENSajjadAmel-EiniMSc Student, Musculoskeletal Research Center AND Student Research Committee, Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-7315-9851AbdolkarimKarimiAssistant Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-1601-0647Zahra SadatRezaeianAssistant Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Physical Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran0000-0002-7315-9851Journal Article20160809Introduction: There is controversy for prescribing active exercise therapy in subjects suffering from nonspecific low back pains in acute phase. The aim of this study was comparing the effects of standard rehabilitation protocol with and without exercise therapy in acute nonspecific low back pain. Materials and Methods: 43 volunteers with acute nonspecific low back pain were randomly assigned into experimental (spinal manipulation plus active exercise, n = 21) and control (spinal manipulation, n = 22) groups. After signing formal consent, demographic information was obtained. Immediate analgesic effect was reported measuring pain intensity using visual analog scale (VAS) before and immediately after the manipulation in either group. Pain intensity and disability score according to Oswestry Disability Index were reported at the beginning, after the 10th therapeutic session, and at one-month follow-up. Results: 40 subjects completed the study. Pain and functional disability score decreased significantly over time in both groups (P < 0.001), although intergroup differences were not significant for pain severity (P = 0.24) and functional disability score (P = 0.42). In addition, the pain after a session of manipulation was significantly lower than before treatment (P < 0.001). Conclusion: It seems that in spite of immediate significant improvement in pain and functional disability following supplementary exercise therapy protocol, it is not significantly different from manipulation. More studies are recommended to investigate the effect of various exercise protocols in different types of low back pain.مقدمه: در مورد استفاده از تمرینات فعال در مرحله حاد در افراد مبتلا به کمردرد غیر اختصاصی اختلاف نظر وجود دارد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثرات درمان استاندارد با و بدون تمرین درمانی در مبتلایان به کمردرد حاد غیر اختصاصی بود. مواد و روشها: تعداد 43 فرد مبتلا به کمردرد حاد غیر اختصاصی به صورت تصادفی به دو گروه آزمون (مانیپولاسیون و تمرین درمانی 21 نفر) و گروه شاهد (مانیپولاسیون 22 نفر) تقسیم شدند. پس از اخذ رضایتنامه آگاهانه، اطلاعات جمعیتشناسی افراد در فرم مخصوص ثبت گردید. اثرات ضد درد فوری مانیپولاسیون ستون فقرات به وسیله VAS، قبل و بلافاصله بعد از مانیپولاسیون ستون فقرات در هر گروه اندازهگیری شد. میزان ناتوانی عملکردی بر اساس نمره پرسشنامه Oswestry و درد قبل از اولین جلسه درمان، در پایان آخرین جلسه درمان و یک ماه بعد از اتمام درمان جمعآوری شد. یافتهها: تعداد 40 نفر مراحل مختلف مطالعه را به طور کامل پشت سرگذاشتند. در هر دو گروه آزمون و شاهد بهبودی معنیداری در شدت درد (001/0 > P) و نمره ناتوانی عملکردی (001/0 > P) به دنبال اتمام درمان مشاهده شد، هر چند تفاوت دو گروه در میزان درد (24/0 = P) و ناتوانی عملکردی (42/0 = P) معنیدار نشد. از سوی دیگر، میزان کاهش درد بلافاصله بعد از انجام مانیپولاسیون به صورت معنیداری کاهش داشت (001/0 > P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که برخلاف بهبود معنیدار ناتوانی عملکردی و درد مبتلایان به کمردرد حاد غیر اختصاصی بلافاصله پس از مانیپولاسیون و تمرین درمانی، این بهبودی تفاوت معنیداری با بهبودی ناشی از استفاده از مانیپولاسیون به تنهایی ندارد. انجام مطالعات بیشتر با استفاده از برنامههای تمرین درمانی مختلف و در انواع مختلف کمردرد توصیه میشود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16950_1d98e6ad3ed4f30afacadcf23fe145fa.pdf