دانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401ایندکسایندکس1693910.22122/jrrs.v12i1.2785ENایندکسمجلهJournal Article20170502لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.لطفا برای دانلود ایندکس این شماره کلیک نمایید.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16939_50bb9595eb8bc365ba5e12c0d6e47b60.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401موانع احتمالی برای ایجاد یک پژوهش سازنده: اهمیت نظارت بر فعالیتهای همکاران طرحموانع احتمالی برای ایجاد یک پژوهش سازنده: اهمیت نظارت بر فعالیتهای همکاران طرح61621694810.22122/jrrs.v12i1.2570ENمیثمروستاییدانشجوی کارشناسی، کمیته تحقیقات دانشجویی دانشجویان توانبخشی، گروه کاردرمانی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160402----https://jrrs.mui.ac.ir/article_16948_2ce936697d47f1f420dc6eb29b546e1c.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تأثیر کفی بر درد، عملکرد و بیومکانیک افراد مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال: مطالعه مروریتأثیر کفی بر درد، عملکرد و بیومکانیک افراد مبتلا به سندرم درد پاتلوفمورال: مطالعه مروری54601694710.22122/jrrs.v12i1.2569ENطهمورثطهماسبیمربی، گروه ارتوپدی فنی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-5652-4610فاطمهفرازمنددانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ارتوپدی فنی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپگاه الساداتحسینیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه ارتوپدی فنی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20160331مقدمه: سندرم درد پاتلوفمورال (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) یا سندرم درد قدام زانو (Anterior knee pain syndrome)، یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی- عضلانی در میان افراد بالغ و جوان محسوب میشود. استفاده از انواع ارتزهای پا از جمله کفی، در درمان این سندرم بسیار رایج است. نتایج موجود در رابطه با تأثیر این نوع ارتزها بر درد و بیومکانیک مبتلایان به PFPS متفاوت میباشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر کفی طبی بر درد، عملکرد و بیومکانیک افراد بالغ مبتلا به PFPS بود. مواد و روشها: جستجوی گستردهای در پایگاههای اطلاعاتی IranMedex، Magiran، PubMed، ScienceDirect، Medline و ISI Web of Knowledge از سال 2000 تا 2015 انجام شد و کیفیت مقالات از طریق ابزار Black and Downs مورد ارزیابی قرار گرفت.یافتهها: از میان 117 مقاله حاصل از جستجو در پایگاههای فارسی و انگلیسی بر اساس واژههای کلیدی و بررسی عنوان، سرانجام 12 مقاله با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، جهت ارزیابی نهایی انتخاب شد.نتیجهگیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که استفاده از اشکال مختلف کفی، میتواند منجر به کاهش درد و بهبود عملکرد در افراد مبتلا به PFPS شود. با این وجود، تأثیر چنین ارتزهایی در بهبود علایم پاتلوفمورال افرادی که دارای پرونیشن پا هستند، بیشتر است. تأثیر کفی بر کینتیک و کینماتیک مفصل پاتلوفمورال ناچیز گزارش شد. مقدمه: سندرم درد پاتلوفمورال (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) یا سندرم درد قدام زانو (Anterior knee pain syndrome)، یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی- عضلانی در میان افراد بالغ و جوان محسوب میشود. استفاده از انواع ارتزهای پا از جمله کفی، در درمان این سندرم بسیار رایج است. نتایج موجود در رابطه با تأثیر این نوع ارتزها بر درد و بیومکانیک مبتلایان به PFPS متفاوت میباشد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر کفی طبی بر درد، عملکرد و بیومکانیک افراد بالغ مبتلا به PFPS بود. مواد و روشها: جستجوی گستردهای در پایگاههای اطلاعاتی IranMedex، Magiran، PubMed، ScienceDirect، Medline و ISI Web of Knowledge از سال 2000 تا 2015 انجام شد و کیفیت مقالات از طریق ابزار Black and Downs مورد ارزیابی قرار گرفت.یافتهها: از میان 117 مقاله حاصل از جستجو در پایگاههای فارسی و انگلیسی بر اساس واژههای کلیدی و بررسی عنوان، سرانجام 12 مقاله با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، جهت ارزیابی نهایی انتخاب شد.نتیجهگیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که استفاده از اشکال مختلف کفی، میتواند منجر به کاهش درد و بهبود عملکرد در افراد مبتلا به PFPS شود. با این وجود، تأثیر چنین ارتزهایی در بهبود علایم پاتلوفمورال افرادی که دارای پرونیشن پا هستند، بیشتر است. تأثیر کفی بر کینتیک و کینماتیک مفصل پاتلوفمورال ناچیز گزارش شد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_16947_4270dbf131a6b90e675b8861dd699ab5.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تأثیر تغییرات وابسته به سن و آگاهی صریح و ضمنی بر عملکرد و تحکیم توالی حرکتی ترکیبیتأثیر تغییرات وابسته به سن و آگاهی صریح و ضمنی بر عملکرد و تحکیم توالی حرکتی ترکیبی191694010.22122/jrrs.v12i1.2585ENسید کاوسصالحیدکتری تخصصی، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0003-2811-0757محمودشیخدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانرسولحمایت طلبدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانداودحومنیاناستادیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20160423مقدمه: هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تغییرات وابسته به سن و آگاهی صریح و ضمنی بر عملکرد و تحکیم توالی حرکتی ترکیبی بود. مواد و روشها: در این پژوهش، 96 پسر سالم از نظر سیستم عصبی و راست دست با دامنه سنی 18-6 سال، به صورت در دسترس انتخاب شدند. از تکلیف SRT (Serial reaction time) برای بررسی مقایسهای عملکرد صریح و ضمنی آزمودنیها در دو مؤلفه زمان و دقت پاسخ استفاده گردید. کل مداخله شامل دو فاز (اکتساب و تحکیم) بود که طی آنها عملکرد گروهها با یکدیگر مقایسه شد. مرحله اکتساب شامل انجام 8 بلوک و مرحله تحکیم شامل انجام 2 بلوک بود. دادهها با استفاده از آزمون Mixed ANOVA در یک طرح، (بلوک) 8 × (گروه سنی) 4 × (نوع یادگیری) 2 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. همچنین، جهت انجام مقایسات زوجی از آزمون Bonferroni استفاده گردید. یافتهها: در متغیر زمان پاسخ، بلوک (031/0 = P) و سن (001/0 = P) تأثیر معنیداری را نشان داد، اما شرایط یادگیری معنیدار نبود (431/0 = P). در متغیر دقت پاسخ، علاوه بر معنیداری اثر بلوک (001/0 = P) و سن (001/0 = P)، معنیداری در شرایط یادگیری (003/0 = P) نیز مشاهده شد. همچنین، عملکرد آزمودنیهای گروههای سنی مختلف در دو بلوک ابتدایی روز دوم نسبت به انتهای روز اول، در دو مؤلفه زمان (001/0 = P) و دقت پاسخ (001/0 = P) بهتر بود که نشان دهنده تحکیم کلی یادگیری حرکتی میباشد. نتیجهگیری: نتایج نشان داد که بین گروههای سنی مختلف، در اکتساب و تحکیم زمان و دقت پاسخ تکلیف توالی حرکتی، تغییرات عملکردی وابسته به سن وجود دارد. از طرف دیگر، اجزای مختلف حرکت (دقت و سرعت) به شیوههای متفاوتی اجرا، تثبیت و تحکیم میشوند. این موضوع باید هنگام آموزش و انجام مداخلات آموزشی و توانبخشی مرتبط با کودکان و نوجوانان مورد توجه قرار گیرد.مقدمه: هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر تغییرات وابسته به سن و آگاهی صریح و ضمنی بر عملکرد و تحکیم توالی حرکتی ترکیبی بود. مواد و روشها: در این پژوهش، 96 پسر سالم از نظر سیستم عصبی و راست دست با دامنه سنی 18-6 سال، به صورت در دسترس انتخاب شدند. از تکلیف SRT (Serial reaction time) برای بررسی مقایسهای عملکرد صریح و ضمنی آزمودنیها در دو مؤلفه زمان و دقت پاسخ استفاده گردید. کل مداخله شامل دو فاز (اکتساب و تحکیم) بود که طی آنها عملکرد گروهها با یکدیگر مقایسه شد. مرحله اکتساب شامل انجام 8 بلوک و مرحله تحکیم شامل انجام 2 بلوک بود. دادهها با استفاده از آزمون Mixed ANOVA در یک طرح، (بلوک) 8 × (گروه سنی) 4 × (نوع یادگیری) 2 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. همچنین، جهت انجام مقایسات زوجی از آزمون Bonferroni استفاده گردید. یافتهها: در متغیر زمان پاسخ، بلوک (031/0 = P) و سن (001/0 = P) تأثیر معنیداری را نشان داد، اما شرایط یادگیری معنیدار نبود (431/0 = P). در متغیر دقت پاسخ، علاوه بر معنیداری اثر بلوک (001/0 = P) و سن (001/0 = P)، معنیداری در شرایط یادگیری (003/0 = P) نیز مشاهده شد. همچنین، عملکرد آزمودنیهای گروههای سنی مختلف در دو بلوک ابتدایی روز دوم نسبت به انتهای روز اول، در دو مؤلفه زمان (001/0 = P) و دقت پاسخ (001/0 = P) بهتر بود که نشان دهنده تحکیم کلی یادگیری حرکتی میباشد. نتیجهگیری: نتایج نشان داد که بین گروههای سنی مختلف، در اکتساب و تحکیم زمان و دقت پاسخ تکلیف توالی حرکتی، تغییرات عملکردی وابسته به سن وجود دارد. از طرف دیگر، اجزای مختلف حرکت (دقت و سرعت) به شیوههای متفاوتی اجرا، تثبیت و تحکیم میشوند. این موضوع باید هنگام آموزش و انجام مداخلات آموزشی و توانبخشی مرتبط با کودکان و نوجوانان مورد توجه قرار گیرد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16940_b164250f03b08804a9697111ba542f21.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تدوین برنامه درمانی «اوتیسم یکپارچه با خانواده» و مقایسه اثربخشی آن با «پرنده کوچولو» بر کاهش استرس والدگری والدین کودکان مبتلا به اوتیسمتدوین برنامه درمانی «اوتیسم یکپارچه با خانواده» و مقایسه اثربخشی آن با «پرنده کوچولو» بر کاهش استرس والدگری والدین کودکان مبتلا به اوتیسم10181694110.22122/jrrs.v12i1.2425ENصنمباقریان خسروشاهیدکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانحمیدرضاپوراعتماداستاد، گروه روانشناسی، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانجلیلفتح آبادیدانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایراننوشینفایضیدانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمریممحمدیکارشناس ارشد، خانواده درمانی، پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20150831مقدمه: اوتیسم یکی از رایجترین اختلالات عصبی- رشدی محسوب میشود که میزان استرس والدگری را به شدت افزایش میدهد. کاهش استرس والدگری، بر درمان کودک تأثیر مثبتی دارد. بر همین اساس، مطالعه حاضر با هدف تدوین برنامه آموزش والدین مؤثر بر کاهش استرس والدگری والدین کودکان مبتلا به اوتیسم انجام شد. مواد و روشها: بخش اول این مطالعه از نوع کیفی و حاصل سه دسته اطلاعات شامل مصاحبه عمقی با 11 متخصص، مصاحبه نیمه ساختار یافته با 30 والد و مرور 101 مقاله بود. بخش دوم مطالعه از نوع آزمایشی، همراه با گروه شاهد و گروه بدون مداخله بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری انجام گرفت. بدین منظور، 42 والد کودک مبتلا به اوتیسم از میان والدین این کودکان که در زمان انجام پژوهش از مرکز تهران اوتیسم خدمات توانبخشی دریافت میکردند، انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده پژوهش، شاخص استرس والدگری Abidin (Parenting Stress Index یا PSI) بود. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس یکطرفه در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 05/0 > P به عنوان سطح معنیداری دادهها در نظر گرفته شد. یافتهها: بر اساس یافتههای مطالعه حاضر، برنامه درمانی اوتیسم یکپارچه با خانواده، بر تقویتگری (032/0 = P)، خلق (010/0 = P)، پذیرندگی (013/0 = P)، سازشپذیری (004/0 = P) و نمره کل استرس کودک (004/0 = P) تأثیر معنیداری داشت. همچنین، با احساس صلاحیت (002/0 = P)، افسردگی (001/0 = P)، انزوای اجتماعی (002/0 = P)، دلبستگی (001/0 > P)، محدودیت نقش (001/0 = P)، سلامت والدین (003/0 = P)، نمره کل استرس والد (001/0 > P) و نمره کل استرس والد- کودک (001/0 > P) رابطه معنیداری را نشان داد. نتیجهگیری: در مقایسه با آموزشهای والدین پیشین از جمله پرنده کوچولو که به طور عمده بر استرس قلمرو کودک مؤثر بودند، برنامه درمانی اوتیسم یکپارچه با خانواده به دلیل پرداختن به مسایل خاص هر خانواده و نیز جامع بودن، بر کاهش استرس قلمرو والد نیز مؤثر میباشد.مقدمه: اوتیسم یکی از رایجترین اختلالات عصبی- رشدی محسوب میشود که میزان استرس والدگری را به شدت افزایش میدهد. کاهش استرس والدگری، بر درمان کودک تأثیر مثبتی دارد. بر همین اساس، مطالعه حاضر با هدف تدوین برنامه آموزش والدین مؤثر بر کاهش استرس والدگری والدین کودکان مبتلا به اوتیسم انجام شد. مواد و روشها: بخش اول این مطالعه از نوع کیفی و حاصل سه دسته اطلاعات شامل مصاحبه عمقی با 11 متخصص، مصاحبه نیمه ساختار یافته با 30 والد و مرور 101 مقاله بود. بخش دوم مطالعه از نوع آزمایشی، همراه با گروه شاهد و گروه بدون مداخله بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری انجام گرفت. بدین منظور، 42 والد کودک مبتلا به اوتیسم از میان والدین این کودکان که در زمان انجام پژوهش از مرکز تهران اوتیسم خدمات توانبخشی دریافت میکردند، انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده پژوهش، شاخص استرس والدگری Abidin (Parenting Stress Index یا PSI) بود. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس یکطرفه در نرمافزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 05/0 > P به عنوان سطح معنیداری دادهها در نظر گرفته شد. یافتهها: بر اساس یافتههای مطالعه حاضر، برنامه درمانی اوتیسم یکپارچه با خانواده، بر تقویتگری (032/0 = P)، خلق (010/0 = P)، پذیرندگی (013/0 = P)، سازشپذیری (004/0 = P) و نمره کل استرس کودک (004/0 = P) تأثیر معنیداری داشت. همچنین، با احساس صلاحیت (002/0 = P)، افسردگی (001/0 = P)، انزوای اجتماعی (002/0 = P)، دلبستگی (001/0 > P)، محدودیت نقش (001/0 = P)، سلامت والدین (003/0 = P)، نمره کل استرس والد (001/0 > P) و نمره کل استرس والد- کودک (001/0 > P) رابطه معنیداری را نشان داد. نتیجهگیری: در مقایسه با آموزشهای والدین پیشین از جمله پرنده کوچولو که به طور عمده بر استرس قلمرو کودک مؤثر بودند، برنامه درمانی اوتیسم یکپارچه با خانواده به دلیل پرداختن به مسایل خاص هر خانواده و نیز جامع بودن، بر کاهش استرس قلمرو والد نیز مؤثر میباشد.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16941_bcd85837d120277f190bc74c566ffd7a.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تأثیر تمرینات پایه ژیمناستیک بر ثبات پاسچر کودکان دارای اختلال طیف اوتیسمتأثیر تمرینات پایه ژیمناستیک بر ثبات پاسچر کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم19241694210.22122/jrrs.v12i1.2575ENمریمسعیدیکارشناس ارشد، گروه آسیبشناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران0000-0003-0590-8512عفتبمبئیچیدانشیار، گروه آسیبشناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانابراهیمصادقیاستادیار، مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی و عضلانی و گروه ارتوپدی فنی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0590-8512Journal Article20160417مقدمه: اختلالات تعادل، از جمله مشکلات حرکتی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. با توجه به این که حرکت درمانی باعث بهبود تواناییهای حرکتی کودکان دارای اوتیسم میشود، این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات پایه ژیمناستیک بر ثبات پاسچر کودکان دارای اوتیسم انجام شد. مواد و روشها: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی همراه با پیشآزمون، پسآزمون و گروه شاهد بود و در آن 20 پسر دارای اختلال طیف اوتیسم شرکت کردند. با استفاده از مقیاس تشخیصی اوتیسم Gilliam (Gilliam Autism Rating Scale-II یا GARS) (ویرایش دوم)، افراد از لحاظ شدت اختلال در دو گروه 10 نفره مورد و شاهد همگنسازی شدند. برنامه تمرینی گروه تجربی شامل 12 هفته تمرینات پایه ژیمناستیک به صورت سه جلسه 45 دقیقهای در هفته بود که در مرکز اوتیسم شهر اصفهان اجرا شد. به منظور ارزیابی ثبات پاسچر، دستگاه صفحه نیرو مورد استفاده قرار گرفت. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چند متغیره در سطح معنیداری 05/0 تجزیه و تحلیل گردید. یافتهها: در مرحله پسآزمون، طول نوسان کمتری در مرکز فشار کودکان گروه مورد (143 ± 657 میلیمتر) نسبت به کودکان گروه شاهد (311 ± 1057 میلیمتر) مشاهده شد (013/0 = P). تمرینات پایه ژیمناستیک موجب کاهش معنیدار نوسان مرکز فشار در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شد (001/0 = P)، اما این تغییرات در گروه شاهد معنیدار نبود (050/0 < P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که تمرینات پایه ژیمناستیک در کودکان دارای اوتیسم، باعث کاهش طول نوسان بدن در حالت ایستاده و بهبود ثبات پاسچر میشودمقدمه: اختلالات تعادل، از جمله مشکلات حرکتی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. با توجه به این که حرکت درمانی باعث بهبود تواناییهای حرکتی کودکان دارای اوتیسم میشود، این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات پایه ژیمناستیک بر ثبات پاسچر کودکان دارای اوتیسم انجام شد. مواد و روشها: مطالعه حاضر از نوع کارآزمایی بالینی همراه با پیشآزمون، پسآزمون و گروه شاهد بود و در آن 20 پسر دارای اختلال طیف اوتیسم شرکت کردند. با استفاده از مقیاس تشخیصی اوتیسم Gilliam (Gilliam Autism Rating Scale-II یا GARS) (ویرایش دوم)، افراد از لحاظ شدت اختلال در دو گروه 10 نفره مورد و شاهد همگنسازی شدند. برنامه تمرینی گروه تجربی شامل 12 هفته تمرینات پایه ژیمناستیک به صورت سه جلسه 45 دقیقهای در هفته بود که در مرکز اوتیسم شهر اصفهان اجرا شد. به منظور ارزیابی ثبات پاسچر، دستگاه صفحه نیرو مورد استفاده قرار گرفت. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چند متغیره در سطح معنیداری 05/0 تجزیه و تحلیل گردید. یافتهها: در مرحله پسآزمون، طول نوسان کمتری در مرکز فشار کودکان گروه مورد (143 ± 657 میلیمتر) نسبت به کودکان گروه شاهد (311 ± 1057 میلیمتر) مشاهده شد (013/0 = P). تمرینات پایه ژیمناستیک موجب کاهش معنیدار نوسان مرکز فشار در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شد (001/0 = P)، اما این تغییرات در گروه شاهد معنیدار نبود (050/0 < P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که تمرینات پایه ژیمناستیک در کودکان دارای اوتیسم، باعث کاهش طول نوسان بدن در حالت ایستاده و بهبود ثبات پاسچر میشودhttps://jrrs.mui.ac.ir/article_16942_74d3b2328adadbd5c9740b050d0a333c.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تأثیر مداخله حسی و بار شناختی بر انتقال فاز نسبی در تکلیف هماهنگی دو دستی زنان سالمندتأثیر مداخله حسی و بار شناختی بر انتقال فاز نسبی در تکلیف هماهنگی دو دستی زنان سالمند25331694310.22122/jrrs.v12i1.2579ENعلیرضافارسیدانشیار، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0002-2867-0466سناسلطانیکارشناس ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانالهاممهدیپوردانشجوی دکتری، گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20160416چکیده: هماهنگی دو دستی در انجام کارهای روزانه مانند پرتاب کردن، گرفتن و بسیاری از فعالیتهای ورزشی بسیار مهم است. اجرای این اعمال به عوامل متفاوتی مانند ویژگیهای حسی و توجهی وابسته میباشد. هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی اثر مداخله حسی و بار شناختی بر زمان انتقال فاز نسبی الگوی هماهنگی دو دستی برون مرحله در میان زنان سالمند بود. مواد و روشها: در این مطالعه، 12 زن سالمند سالم و راست دست (843/2 ± 66 سال) از بین 24 داوطلب شرکت کننده در تحقیق، بر اساس معیارهای ورود انتخاب شدند. شرکت کنندگان حرکت خود را بر روی دستگاه هماهنگی دو دستی با فرکانس 5/0 هرتز و با الگوی هماهنگی برون مرحله شروع کردند. سپس، بعد از هر 5 ثانیه به تدریج 25/0 هرتز به فرکانس افزوده شد و تا جایی ادامه یافت که الگوی برون مرحله به الگوی درون مرحله تبدیل گردید. این تکلیف در دو حالت با بار شناختی و بدون آن و با دستکاری حواس بینایی، شنوایی و لامسه انجام گرفت. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس 4 × 2 با اندازهگیری مکرر، تصحیح Bonferroni و آزمون Paired t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: بر اساس یافتهها، اثر اصلی بار شناختی (004/0 = P)، اثر اصلی دستکاری حواس (040/0 = P) و اثر تعاملی آنها (02/0 = P) بر زمان انتقال فاز نسبی معنیدار بود. اثر دستکاری حواس در شرایط بدون بار شناختی نیز معنیدار به دست آمد (004/0 = P). در شرایط بدون بار شناختی، تنها مداخله در حس عمقی به صورت معنیداری (001/0 = P) بر زمان انتقال فاز نسبی تأثیر داشت. نتیجهگیری: نتایج نشان دهنده نقش بارز بار شناختی بر تکلیف مورد نظر بود. در شرایط بدون بار شناختی، حس عمقی اثر قویتری را نسبت به بینایی و شنوایی داشت، اما در شرایط اعمال بار شناختی، اثر مداخله حواس از بین میرود. با توجه به تغییر زمان انتقال با تغییر قیود تکلیف و قیود محیطی، نتایج این پژوهش با دیدگاه سیستمهای پویا همراستا است.چکیده: هماهنگی دو دستی در انجام کارهای روزانه مانند پرتاب کردن، گرفتن و بسیاری از فعالیتهای ورزشی بسیار مهم است. اجرای این اعمال به عوامل متفاوتی مانند ویژگیهای حسی و توجهی وابسته میباشد. هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی اثر مداخله حسی و بار شناختی بر زمان انتقال فاز نسبی الگوی هماهنگی دو دستی برون مرحله در میان زنان سالمند بود. مواد و روشها: در این مطالعه، 12 زن سالمند سالم و راست دست (843/2 ± 66 سال) از بین 24 داوطلب شرکت کننده در تحقیق، بر اساس معیارهای ورود انتخاب شدند. شرکت کنندگان حرکت خود را بر روی دستگاه هماهنگی دو دستی با فرکانس 5/0 هرتز و با الگوی هماهنگی برون مرحله شروع کردند. سپس، بعد از هر 5 ثانیه به تدریج 25/0 هرتز به فرکانس افزوده شد و تا جایی ادامه یافت که الگوی برون مرحله به الگوی درون مرحله تبدیل گردید. این تکلیف در دو حالت با بار شناختی و بدون آن و با دستکاری حواس بینایی، شنوایی و لامسه انجام گرفت. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس 4 × 2 با اندازهگیری مکرر، تصحیح Bonferroni و آزمون Paired t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: بر اساس یافتهها، اثر اصلی بار شناختی (004/0 = P)، اثر اصلی دستکاری حواس (040/0 = P) و اثر تعاملی آنها (02/0 = P) بر زمان انتقال فاز نسبی معنیدار بود. اثر دستکاری حواس در شرایط بدون بار شناختی نیز معنیدار به دست آمد (004/0 = P). در شرایط بدون بار شناختی، تنها مداخله در حس عمقی به صورت معنیداری (001/0 = P) بر زمان انتقال فاز نسبی تأثیر داشت. نتیجهگیری: نتایج نشان دهنده نقش بارز بار شناختی بر تکلیف مورد نظر بود. در شرایط بدون بار شناختی، حس عمقی اثر قویتری را نسبت به بینایی و شنوایی داشت، اما در شرایط اعمال بار شناختی، اثر مداخله حواس از بین میرود. با توجه به تغییر زمان انتقال با تغییر قیود تکلیف و قیود محیطی، نتایج این پژوهش با دیدگاه سیستمهای پویا همراستا است.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16943_79e410fb9488b208773459fa9249205f.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401تأثیر سفتی کفی کفش در دو سرعت مختلف بر سفتی پا طی فاز اتکای دویدن مردان فعالتأثیر سفتی کفی کفش در دو سرعت مختلف بر سفتی پا طی فاز اتکای دویدن مردان فعال34411694410.22122/jrrs.v12i1.2548ENزینبتازیکه لمسکیکارشناس ارشد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایرانمنصوراسلامیدانشیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایرانفرشتهحبیبی تیرتاشیدانشجوی دکتری، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایرانJournal Article20160223مقدمه: اثر کفی کفش با ویژگیهای مختلف و در سرعتهای مختلف دویدن، روی سفتی پایین تنه هنوز ناشناخته است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثر دو نوع کفی (نرم و نیمه سخت) در دو سرعت مختلف دویدن بر سفتی پا طی فاز اتکای دویدن مردان فعال بود. مواد و روشها: در این مطالعه، 15 مرد بدون هیچ گونه سابقه آسیب در اندام تحتانی انتخاب شدند. از آزمودنیها درخواست شد که با دو سرعت کنترل شده 2/0 ± 0/3 و 1/0 ± 0/5 متر بر ثانیه در شرایط کنترل و کفی (نرم و نیمه سخت)، بر روی صفحه نیرو که وسط یک باند 15 متری قرار داشت، بدوند. سینماتیک و سینتیک حرکت با استفاده از 5 دوربین ویدئو و یک صفحه نیرو اندازهگیری و محاسبه گردید. سفتی پا با تقسیم نیروی عکسالعمل عمودی زمین بر تغییر طول پا به دست آمد. جهت تست فرضیات، آزمون ANOVA دوطرفه با اندازهگیری مکرر مورد استفاده قرار گرفت (050/0 ≥ P). یافتهها: اختلاف معنیداری بین دو نوع کفی در سفتی پا وجود داشت و کفی نیمه سخت، سفتی پا را به طور معنیداری افزایش داد (001/0 > P)، اما این اختلاف به سرعت دویدن بستگی نداشت (990/0 = P). همچنین، تفاوت معنیداری در سفتی پا در دو سرعت مختلف مشاهده نشد (632/0 = P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که با افزایش سفتی کفی کفش، ممکن است سفتی پا نیز افزایش یابد. همچنین، اثر کفی بر سفتی پا به سرعت دویدن بستگی ندارد و سفتی، با دویدن در سرعت پایین تا متوسط ثابت میماند.مقدمه: اثر کفی کفش با ویژگیهای مختلف و در سرعتهای مختلف دویدن، روی سفتی پایین تنه هنوز ناشناخته است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی اثر دو نوع کفی (نرم و نیمه سخت) در دو سرعت مختلف دویدن بر سفتی پا طی فاز اتکای دویدن مردان فعال بود. مواد و روشها: در این مطالعه، 15 مرد بدون هیچ گونه سابقه آسیب در اندام تحتانی انتخاب شدند. از آزمودنیها درخواست شد که با دو سرعت کنترل شده 2/0 ± 0/3 و 1/0 ± 0/5 متر بر ثانیه در شرایط کنترل و کفی (نرم و نیمه سخت)، بر روی صفحه نیرو که وسط یک باند 15 متری قرار داشت، بدوند. سینماتیک و سینتیک حرکت با استفاده از 5 دوربین ویدئو و یک صفحه نیرو اندازهگیری و محاسبه گردید. سفتی پا با تقسیم نیروی عکسالعمل عمودی زمین بر تغییر طول پا به دست آمد. جهت تست فرضیات، آزمون ANOVA دوطرفه با اندازهگیری مکرر مورد استفاده قرار گرفت (050/0 ≥ P). یافتهها: اختلاف معنیداری بین دو نوع کفی در سفتی پا وجود داشت و کفی نیمه سخت، سفتی پا را به طور معنیداری افزایش داد (001/0 > P)، اما این اختلاف به سرعت دویدن بستگی نداشت (990/0 = P). همچنین، تفاوت معنیداری در سفتی پا در دو سرعت مختلف مشاهده نشد (632/0 = P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که با افزایش سفتی کفی کفش، ممکن است سفتی پا نیز افزایش یابد. همچنین، اثر کفی بر سفتی پا به سرعت دویدن بستگی ندارد و سفتی، با دویدن در سرعت پایین تا متوسط ثابت میماند.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16944_ef469da55386b89993b2b644f5ba5140.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401عملکرد افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس در تستهای تعادلی به دنبال کینزیوتیپینگ تسهیلی و مهاری عضله گاستروکنمیوس: مطالعه تصادفی یک سوکور مقدماتیعملکرد افراد مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس در تستهای تعادلی به دنبال کینزیوتیپینگ تسهیلی و مهاری عضله گاستروکنمیوس: مطالعه تصادفی یک سوکور مقدماتی42471694510.22122/jrrs.v12i1.2619ENغزلخراجیدانشجوی کارشناسی، گروه فیزیوتراپی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمهباقریدانشجوی کارشناسی، گروه فیزیوتراپی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانحمزهبهارلوییمربی، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان و دانشجوی دکتری، گروه فیزیوتراپی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران0000-0002-3270-6046Journal Article20160617مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس (Multiple sclerosis یا MS) بیماری از بین برنده میلین سیستم اعصاب مرکزی میباشد که در ایران به صورت قابل توجهی رو به افزایش است. مشکلات ایجاد شده در سیستم عصبی به همراه آسیب سیستم حسی، منجر به اختلالات تعادلی، زمین خوردن و شکستگی میشود. کینزیوتیپینگ یکی از روشهای فیزیوتراپی به شمار میرود که اثر آن بر روی تعادل در گروههای مختلف بررسی شده است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر فوری کینزیوتیپینگ مهاری و تسهیلی بر روی تعادل افراد مبتلا به MS بود. مواد و روشها: در این تحقیق یک سوکور، داوطلبان دارای معیارهای شرکت در مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه، کینزیوتیپینگ تسهیلی و گروه دیگر، کینزیوتیپینگ مهاری را برای عضلات گاستروکنمیوس دریافت کردند. قبل و 30 دقیقه بعد از چسباندن تیپ، آزمونهای تعادلی برخواستن و راه رفتن (Timed Up and Go یا TUG) و دسترسی عملکردی (Functional reach) انجام گرفت. محقق ارزیابی کننده تعادل، نسبت به روش چسباندن تیپ ناآگاه بود. یافتهها: تجزیه و تحلیل درون گروهی با استفاده از آزمون Paired t قبل و بعد از درمان، تفاوت معنیداری را در نتایج آزمونهای TUG (001/0 > P) و دسترسی عملکردی (001/0 > P) در گروه تیپ مهاری (001/0 > P) و تیپ تسهیلی (020/0 = P) نشان داد. در مقایسه بین دو گروه نیز از آزمون Independent t قبل و بعد از درمان استفاده گردید که تفاوت معنیداری بین دو گروه مشاهده نشد (050/0 < P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که استفاده از کنزیوتیپینگ عضله گاستروکنمیوس به هر دو روش مهاری و تسهیلی، باعث بهبود فوری تعادل افراد مبتلا به MS میشود.مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس (Multiple sclerosis یا MS) بیماری از بین برنده میلین سیستم اعصاب مرکزی میباشد که در ایران به صورت قابل توجهی رو به افزایش است. مشکلات ایجاد شده در سیستم عصبی به همراه آسیب سیستم حسی، منجر به اختلالات تعادلی، زمین خوردن و شکستگی میشود. کینزیوتیپینگ یکی از روشهای فیزیوتراپی به شمار میرود که اثر آن بر روی تعادل در گروههای مختلف بررسی شده است. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تأثیر فوری کینزیوتیپینگ مهاری و تسهیلی بر روی تعادل افراد مبتلا به MS بود. مواد و روشها: در این تحقیق یک سوکور، داوطلبان دارای معیارهای شرکت در مطالعه به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه، کینزیوتیپینگ تسهیلی و گروه دیگر، کینزیوتیپینگ مهاری را برای عضلات گاستروکنمیوس دریافت کردند. قبل و 30 دقیقه بعد از چسباندن تیپ، آزمونهای تعادلی برخواستن و راه رفتن (Timed Up and Go یا TUG) و دسترسی عملکردی (Functional reach) انجام گرفت. محقق ارزیابی کننده تعادل، نسبت به روش چسباندن تیپ ناآگاه بود. یافتهها: تجزیه و تحلیل درون گروهی با استفاده از آزمون Paired t قبل و بعد از درمان، تفاوت معنیداری را در نتایج آزمونهای TUG (001/0 > P) و دسترسی عملکردی (001/0 > P) در گروه تیپ مهاری (001/0 > P) و تیپ تسهیلی (020/0 = P) نشان داد. در مقایسه بین دو گروه نیز از آزمون Independent t قبل و بعد از درمان استفاده گردید که تفاوت معنیداری بین دو گروه مشاهده نشد (050/0 < P). نتیجهگیری: به نظر میرسد که استفاده از کنزیوتیپینگ عضله گاستروکنمیوس به هر دو روش مهاری و تسهیلی، باعث بهبود فوری تعادل افراد مبتلا به MS میشود.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16945_eab2156d0c600ceb7e814018273aec86.pdfدانشگاه علوم پزشکی اصفهانپژوهش در علوم توانبخشی1735-751912120160401ارتباط شاخص معلولیت صوت و سابقه خدمت در آسیب شناسان گفتار و زبانارتباط شاخص معلولیت صوت و سابقه خدمت در آسیب شناسان گفتار و زبان48531694610.22122/jrrs.v12i1.2662ENعاطفهدارویی فرددانشجوی کارشناسی، گروه گفتار درمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانپریسااحمدیدانشجوی کارشناسی، گروه گفتار درمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0001-6202-7290پریزادجانقرباندانشجوی کارشناسی، گروه گفتار درمانی، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانآصفهمعماریانکارشناس ارشد، گروه گفتار درمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانفاطمهابناویکارشناس ارشد، گروه گفتار درمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایرانمرضیهاستادیگروه گفتار درمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-3422-9981Journal Article20160825مقدمه: آسیب شناسان گفتار و زبان به عنوان یکی از کاربران حرفهای صوت، از صدای خود به عنوان ابزار اصلی کارشان استفاده مینمایند. چنانچه راههای طبیعی نگه داشتن صوت را اعمال نکنند، به عوارض استفاده بد و نادرست صدا مبتلا خواهند شد. مطالعه حاضر با توجه به اهمیت و نقش صوت در عملکرد شغلی آسیب شناسان گفتار و زبان صورت گرفت. هدف آن تعیین کیفیت زندگی مرتبط با معلولیت صوت دو گروه از آسیب شناسان گفتار و زبان با سنوات خدمت کمتر و بیشتر از ۱۰ سال بود.مواد و روشها: ۳۸ آسیبشناس گفتار و زبان شهر اصفهان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت هدفمند در دو گروه با سنوات خدمت کمتر و بیشتر از ۱۰ سال قرار گرفتند. پرسشنامه VHI (Voice handicap index) با هدف بررسی کیفیت زندگی مرتبط با معلولیت صوت توسط آنها تکمیل گردید. میانگین نمرات آزمون VHI دو گروه با استفاده ازآزمون Mann-whitney تجزیه و تحلیل شد. آزمون ضریب همبستگی Spearman جهت بررسی همبستگی نمره کلی VHI و سه زیرآزمون عملکردی، عاطفی و فیزیکی با سنوات خدمت مورد استفاده قرار گرفت.یافتهها: نمره کلی VHI دو گروه کمتر از نمره برش پرسشنامه بود. همچنین، میانگین و انحراف معیار نمره کلی VHI و سه زیرآزمون گروه آسیب شناسان گفتار و زبان با سابقه بیشتر از ۱۰ سال کمتر از گروه آسیب شناسان با سابقه کمتر از ۱۰ سال به دست آمد (۰۵/0 > P). ارتباط معکوسی بین نمره کلی و نمرات زیرآزمونهای VHI با سنوات خدمت آسیب شناسان گفتار و زبان وجود داشت، اما این ارتباط تنها بین نمره کلی و زیرآزمون عملکردی از لحاظ آماری معنیدار بود (۰۵/0 > P).نتیجهگیری: آسیب شناسان گفتار و زبان در ابتدای زندگی حرفهای به دلیل تجربه کمتر ممکن است مواردی از استفاده بد و نادرست صدا را نشان دهند؛ اما با کسب تجربه بیشتر و ثبات بیشتر در وضعیت شغلی، به تأثیرات استفاده بد و نادرست صدا توجه بیشتری میکنند.مقدمه: آسیب شناسان گفتار و زبان به عنوان یکی از کاربران حرفهای صوت، از صدای خود به عنوان ابزار اصلی کارشان استفاده مینمایند. چنانچه راههای طبیعی نگه داشتن صوت را اعمال نکنند، به عوارض استفاده بد و نادرست صدا مبتلا خواهند شد. مطالعه حاضر با توجه به اهمیت و نقش صوت در عملکرد شغلی آسیب شناسان گفتار و زبان صورت گرفت. هدف آن تعیین کیفیت زندگی مرتبط با معلولیت صوت دو گروه از آسیب شناسان گفتار و زبان با سنوات خدمت کمتر و بیشتر از ۱۰ سال بود.مواد و روشها: ۳۸ آسیبشناس گفتار و زبان شهر اصفهان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت هدفمند در دو گروه با سنوات خدمت کمتر و بیشتر از ۱۰ سال قرار گرفتند. پرسشنامه VHI (Voice handicap index) با هدف بررسی کیفیت زندگی مرتبط با معلولیت صوت توسط آنها تکمیل گردید. میانگین نمرات آزمون VHI دو گروه با استفاده ازآزمون Mann-whitney تجزیه و تحلیل شد. آزمون ضریب همبستگی Spearman جهت بررسی همبستگی نمره کلی VHI و سه زیرآزمون عملکردی، عاطفی و فیزیکی با سنوات خدمت مورد استفاده قرار گرفت.یافتهها: نمره کلی VHI دو گروه کمتر از نمره برش پرسشنامه بود. همچنین، میانگین و انحراف معیار نمره کلی VHI و سه زیرآزمون گروه آسیب شناسان گفتار و زبان با سابقه بیشتر از ۱۰ سال کمتر از گروه آسیب شناسان با سابقه کمتر از ۱۰ سال به دست آمد (۰۵/0 > P). ارتباط معکوسی بین نمره کلی و نمرات زیرآزمونهای VHI با سنوات خدمت آسیب شناسان گفتار و زبان وجود داشت، اما این ارتباط تنها بین نمره کلی و زیرآزمون عملکردی از لحاظ آماری معنیدار بود (۰۵/0 > P).نتیجهگیری: آسیب شناسان گفتار و زبان در ابتدای زندگی حرفهای به دلیل تجربه کمتر ممکن است مواردی از استفاده بد و نادرست صدا را نشان دهند؛ اما با کسب تجربه بیشتر و ثبات بیشتر در وضعیت شغلی، به تأثیرات استفاده بد و نادرست صدا توجه بیشتری میکنند.https://jrrs.mui.ac.ir/article_16946_1f2013e3dcfa352ca993cc25cc334c10.pdf