Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Journal Index ایندکس 16574 10.22122/jrrs.v8i4.1018 EN Journal Index Journal Article 2013 04 20 Click to download the index of this issue. برای دانلود ایندکس این شماره کلیک کنید https://jrrs.mui.ac.ir/article_16574_55487d77a3826d9b920e0ee486ed99c3.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The effect of lateral wedge on osteoarthritis in medial compartment of knee تأثیر کفی با گوه خارجی پاشنه بر استئوآرتریت کمپارتمنت 599 604 16575 10.22122/jrrs.v8i4.351 EN Tahmoures Tahmasebi Msc in Orthotics and Prosthetics, Academic Member, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Hossein Asiabi Msc in Orthotics and Prosthetics, Academic Member, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Laya Asadi BSc Student in Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Mahboubeh Farhoodi BSc Student in Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Journal Article 2011 12 26 Introduction: Knee joint osteoarthritis (OA) is one of the most incapacitating diseases affecting older population, which is associated with pain and functional limitation. Its prevalence is significantly higher among women than men. Osteoarthritis is a degenerative disease usually involves medial intra-articular space.  Various kinds of conservative treatment have been used in order to decrease knee pain and to improve the quality of life for subjects suffering from OA. Although one of the first conservative mechanical treatments is the use of laterally wedged insole, there are discrepancies regarding to clinical effects reported for the use of this method. Materials and Methods: Thirty six subjects with medial knee compartment osteoarthritis were recruited in this study. Participants were randomly classified into two groups to receive 3 and 7mm lateral wedge insoles. Pain and the quality of life were measured by WOMAC scale and radiologic method was used to record and calculate OA severity and tibiofemoral angle. Results: The use of both 3 and 7mm lateral wedge insole significantly improved the quality of life and knee pain (P < 0.5). There was no difference in OA severity before and after using the lateral wedge insole (P > 0.5). Also, result showed 7mm laterally wedged insoles were more effective than 3mm in pain improvement (P < 0.5). Conclusion: Using lateral wedge insole could be a simple and inexpensive method to decrease pain and correct tibiofemoral angle, and also, improve knee joint function. Keywords: Knee osteoarthritis, Lateral wedge insole مقدمه :استئوآرتریت زانو یکی از علل شایع زانو درد در سالمندان بوده که باعث درد و اشکال راه رفتن در آن‌ها می‌شود و شیوع آن در زنان بیشتر از مردان می‌باشد. شیوع این عارضه در کمپارتمنت داخلی بیشتر است و اغلب منجر به تخریب فضای داخلی مفصل می‌شود. با تجویز کفی با گوه خارجی خط وزن از روی بخش داخلی به سمت خارج منتقل شده و در نتیجه باعث کاهش فشار روی سمت داخل زانو و کاهش درد می‌شود .هدف از این مطالعه، بررسی میزان تأثیر کفی با گوه خارجی پاشنه در افراد مبتلا به استئوآرتریت کمپارتمنت داخلی زانو بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه 36 بیمار مبتلا به استئوآرتریت کمپارتمنت داخلی زانو پس از گذراندن مراحل غربالگری به دو گروه 18 نفره تقسیم شدند. گروه اول از کفی با گوه خارجی 3 میلی‌متر در پاشنه و گروه دوم از کفی با گوه خارجی 7 میلی‌متر در پاشنه استفاده کردند. میزان درد و کیفیت زندگی بیماران با استفاده از پرسش‌نامه‌های تنظیم شده و بر اساس سیستم WOMAC و شدت استئوآرتریت و میزان زاویه تیبیوفمورال با استفاده از عکس رادیوگرافی اندازه‌گیری شد .یافته‌ها: میزان درد، کیفیت زندگی و زاویه تیبیوفمورال به طور معنی‌داری بهبود یافت؛ در حالی که شدت استئوآرتریت پس از استفاده از کفی تفاوتی با قبل نداشت. در بین دو گروه کفی‌های 7 میلی‌متر به طور معنی‌داری نسبت به کفی 3 میلی‌متر باعث کاهش درد شدند .نتیجه‌گیری :طبق نتایج به دست آمده از این تحقیق، استفاده از کفی با گوه خارجی پاشنه باعث تصحیح زاویه تیبیوفمورال، کاهش درد و افزایش کارایی مفصل زانو می‌شود .کلید واژه‌ها: استئوآرتریت زانو، کفی طبی، گوه خارجی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16575_05b0f710bc289f9c061e6d052ee60de7.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Determination of the reliability of the stuttering severity instrument-fourth edition specific adults who stutter بررسی پایایی نسخه فارسی ابزار سنجش شدت لکنت- ویرایش چهارم ویژه بزرگسالان مبتلا به لکنت 605 611 16576 10.22122/jrrs.v8i4.285 EN Neda Tahmasebi Garmatani MSc, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical sciences, Isfahan, Iran Bijan Shafiei Lecture, Academic Member, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Avat Feizi PhD in Biostatistics, Department of Biostatistics and Epidemiology, School of Health, Isfahan University Medical Sciences, Isfahan, Iran Ahmad Salehi MSc in Psychometric, Isfahan Insurance Organization, Isfahan, Iran Peter Howell PhD, Department of Psychology and Language Sciences, University College London, England Journal Article 2011 11 30 Introduction: Stuttering Severity Instrument-Fourth Edition (named hereafter SSI-4) is one of the most wildly recognized and reliable measures of stuttering severities to date. This instrument has been used for describing some aspects of stuttering and also for measuring treatment outcomes. Considering the importance of outcome measurement in evidence- based practice and the paucity of reliable instruments to make such estimates in Iran, it was decided to determine the reliability of SSI-4 through this study.Materials and Methods: After being translated in to Persian according to IQOLA protocol, the reliability of instrument was evaluated in a sample of 35 adults who stutter. 5 experienced raters scored each subject's stuttering severity using SSI-4.Results: Inter- and intra-rater reliability was determined using Cronbach's alpha coefficient, Intra-class correlation coefficient (ICC), and one way ANOVA. ICC values ranged from 0.93 to 0.98 for inter-rater reliability and from 0.85 to 0.98 for intra-rater reliability. One way ANOVA with repeated measures did not provide any evidence of mean difference between the severity scores obtained from weekly assessments.Conclusion: Regarding to the high reliability of SSI-4 reported in this study, it can be concluded that the Persian version of SSI-4 is an appropriate instrument for evaluating stuttering severity in adults who stutter. However, the point that has to be made here is that SSI-4 address only one aspect of stuttering, namely its severity, and cannot cover all complicacies of the disorder.Keywords: Stuttering severity score, Inter and intra- judge agreement, Evidence -based practice, Reproducibility of results مقدمه: سنجش شدت لکنت یک جنبه مهم و اساسی در انجام هر گونه اقدام پیرامون لکنت است. یکی از ابزارهای مهم و معتبر در سنجش شدت لکنت 4SSI می‌باشد. این ابزار امروزه به عنوان سنجش بخشی از لکنت در مقالات و همچنین ارزیابی نتایج درمان استفاده می‌شود. با توجه به این که ارزیابی نتایج درمان، یکی از بخش‌های مهم درمان مبتنی بر شواهد است و با در نظر گرفتن این موضوع که وجود و کاربرد این ابزارها در کشور ما بسیار محدود می‌باشند، بر آن شدیم که در این مطالعه به بررسی پایایی این ابزار معتبر و شناخته شده در زمینه سنجش لکنت بپردازیم.مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع توصیفی- تحلیلی و مقطعی می‌باشد. بعد از ترجمه چند مرحله‌ای آزمون مطابق با پروتکل IQOLA و بررسی روایی آن، پایایی ابزار بر روی 35 فرد بزرگسال مبتلا به لکنت با استفاده از 5 آزمونگر باتجربه مورد بررسی قرار گرفت.یافته‌ها: پایایی‌ها در این مطالعه با استفاده از روش‌های آماریICC ، One-way repeated measures ANOVA و Cronbach¢s alpha مورد بررسی قرار گرفت. پایایی آزمون در حالت میان آزمونگر با استفاده از روش‌های  Cronbach¢s alphaو ICC برای هر پارامتر، 98/0- 93/0 و پایایی درون آزمونگر با استفاده از روش‌های آماری ICC و one- way repeated measures ANOVA برای هر پارامتر، 98/0- 85/0 گزارش گردید.نتیجه‌گیری: با توجه به پایایی بسیار بالای به دست آمده در این مطالعه، می‌توان نتیجه گرفت که نسخه فارسی آزمون 4SSI برای ارزیابی شدت لکنت در نمونه‌های فارسی زبان مناسب و بسیار کارامد است.کلید واژه‌ها: نسخه فارسی ابزار سنجش شدت لکنت، ویرایش چهارم (4SSI)، پایایی، بررسی بین‌المللی کیفیت زندگی (IQOLA)، درمان مبتنی بر شواهد https://jrrs.mui.ac.ir/article_16576_e51ada1e23f810eb1b51a18bb6825f85.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Effects of a selected exercises program on quality of life in elderly women تأثیر یک دوره برنامه تمرینی منتخب بر کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به پوکی استخوان 612 620 16577 10.22122/jrrs.v8i4.368 EN Mansoureh Zamanian MSc Student in Physical Education, Department of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran Nader Rahnama Associate Professor, Department of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran Shahram Lenjan Nejadian Assistant Professor, Department of Physical Education, University of Isfahan, Isfahan, Iran Mohammad Reza Salamat Assistant Professor, Department of Medical Physics, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Mansour Salesi Assistant Professor, Department of Rheumatology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Journal Article 2012 01 02 Introduction: Osteoporosis is the most common type of bone disease that affects the skeletal system especially in older people. In elderly population, reduction in bone mineral density (osteoporosis) is often associated with a reduced health-related Quality of Life. The present study aimed to investigate the effect of a selected exercises program on quality of life in elderly women with osteoporosis. Materials and Methods: Twenty- seven women with osteoporosis (Mean age ± SD, 58 ± 6 years) who were referred to Isfahan osteoporosis diagnostic center divided into two groups: intervention (n = 14) and control (n = 13) groups. The experimental group received the following intervention: balance, strength training and range of motion exercises for 8- weeks (three sessions per week) .Control group did not receive any intervention. Quality of life was measured using the QUALEFFO-41 questionnaire just before and after exercise program. Independent and paired sample t-test were used to analyze the data. Results: In experimental group, a significant difference (P < 0/05) was observed before and after exercise program in pain (30/7 ± 17 vs. 15/4 ± 11), mobility (23/1 ± 8 vs. 17/6 ± 7), social activities (27/9 ± 13 vs. 20/16 ± 8), general health perception (51/2 ± 21 vs. 35/1 ± 16), mental function (20/8 ± 6 vs. 15/1 ± 5). There is no significant difference (P > 0/05) in household activities and ADLs. Also, no significant difference was observed in control group (P > 0/05). Although, in pre test, the observed difference was not statically significant between control and experimental groups (P > 0/05), but significant difference was found in post test (P < 0/05). Conclusion: It seems that an exercise program could improve health-related quality of life in elderly women with osteoporosis, therefore this exercise program can be considered as an appropriate treatment regimen for such patients. Keywords: Elderly woman, Osteoporosis, Quality of life, QUALEFFO-41 questionnaire, Regular exercises program مقدمه: پوکی استخوان یک بیماری رایج و یکی از مشکلات اساسی سیستم استخوان‌بندی افراد سالمند محسوب می‌شود. در افراد مسن، کاهش در تراکم مواد معدنی استخوان (پوکی استخوان) اغلب با کاهش کیفیت زندگی همراه است. بنابراین هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی تأثیر یک دوره برنامه تمرینی منتخب بر کیفیت زندگی زنان سالمند مبتلا به پوکی استخوان بود.مواد و روش‌ها: تعداد 27 زن مبتلا به پوکی استخوان (با میانگین سنی 6 ± 58 سال) مراجعه کننده به مرکز سنجش پوکی استخوان اصفهان به عنوان نمونه تحقیق انتخاب و در دو گروه تجربی (14 نفر) و شاهد (13 نفر) قرار گرفتند. در ابتدا کیفیت زندگی بیماران توسط پرسش‌نامه کیفیت زندگی (41- QUALEFFO) مورد ارزیابی قرار گرفت و سپس گروه تجربی در برنامه تمرینی منتخب شامل تمرینات دامنه حرکتی، مقاومتی و تعادلی به مدت 8 هفته، 3 بار در هفته شرکت کرد. گروه شاهد در این مدت تحت هیچ مداخله‌ای قرار نگرفت. بعد از برنامه تمرینی دوباره کیفیت زندگی افراد مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها، از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های Independent t و Paired t استفاده شد.یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری (05/0 > P) در میانگین درد (17 ± 7/30 در مقابل 11 ± 4/15)، تحرک (8 ± 1/23 در مقابل 7 ± 6/17) ، فعالیت اجتماعی (9/12 ± 9/27 در مقابل 8 ± 2/20)، درک سلامت عمومی (21 ± 2/51 در مقابل 16 ± 35)، عملکرد ذهنی (6 ± 8/20 در مقابل 5 ± 1/15) قبل و بعد از برنامه تمرینی در گروه تجربی مشاهده شد، اما در بخش‌های مربوط به کار خانه و فعالیت روزانه  تفاوت معنی‌داری (05/0 > P) مشاهده نشد. در گروه شاهد در هیچ یک از متغیرها تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 > P). بین گروه تجربی و شاهد در کلیه متغیرها در پیش آزمون تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 < P)، اما در پس‌آزمون تفاوت معنی‌داری مشاهده شد (05/0 < P).              نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات دامنه حرکتی، مقاومتی و تعادلی در بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پوکی استخوان تأثیر دارد. بنابراین توصیه می‌شود این گونه تمرینات در برنامه زندگی افراد مبتلا به پوکی استخوان در نظر گرفته شود.کلید واژه‌ها: زنان سالمند، پوکی استخوان، کیفیت زندگی، پرسش‌نامه کیفیت زندگی، برنامه ورزشی منظم  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16577_825a241b47ed8e9e7a24b4c84f99fdd2.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 EVSS- electro tactile vestibular substitution system as a new vestibular rehabilitation approach: A pilot study رویکرد جانشینی الکتریکی- لامسه‌ای به عنوان راهکاری نوین در توان‌بخشی دهلیزی- مطالعه اولیه 621 628 16578 10.22122/jrrs.v8i4.327 EN Aliakbar Nasr-Esfahani MSc of Audiology, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Parisa Rasulifard MSc of Audiology, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Elham Rajabpour MSc of Audiology, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mohammadhussein Nilforoush Lecture, Academic Member, Department of Audiology, Muscuskeletal Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Mahsa Sepehrnejad MSc of Audiology, Isfahan Cochlear Implant Center, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Journal Article 2011 12 21 Introduction: Using conventional methods of vestibular rehabilitation such as adaptation and habituation exercises is a management strategy for patients with bilateral vestibular loss due to aminoglycoside ototoxicity so far. Previous studies shown EVSS- electrotactile vestibular substitution system- might have an important role in the rehabilitation process for these patients. This study investigated the effect of this therapeutic modality as a pilot study.Materials and Methods: In this study, 10 cases (6 males, 4 females) with bilateral vestibular loss were rehabilitated by EVSS. This approach was conducted in 10 sessions, 20 minutes per session (two sessions per day). Sensory organization test (SOT) and Dizziness handicap Inventory (DHI) were performed before and after treatment (at the first day of post-treatment period).  Difference between the groups before and after treatment was analyzed by t-test using SPSS software (ver. 16).Results: After 10 treatment sessions, all subjects had significant difference in score of SOT and DHI (P < 0.05). Less falling (5th stage of SOT) was seen after treatment sessions (P < 0.05). Subjects could maintain their straight posture in Romberg position, with closed eyes and on a soft surface (P < 0.05) and their movements were also more uniform and their gait was more stable (P < 0.05).Conclusion: The results show recuperation of subjects following EVSS that indicate probable sensory systems substitution in order to manage vestibular disorders.Keywords: Vestibular rehabilitation, Electrotactile vestibular substitution system (EVSS), Balance disorders مقدمه: تاکنون بیماران مبتلا به افت دهلیزی دو طرفه ناشی از اتوتوکسیستی با آمینوگلوکوزیدها، با روش‌های مرسوم توان‌بخشی شامل تمرینات تطابقی و عادت‌سازی مورد توان‌بخشی قرار می‌گرفتند. مطالعات نشان داده که روش توانبخشی دهلیزی توسط سیستم جانشینی الکتریکی-لامسه‌ای (Electrotactile vestibular  substitution system یا EVSS) می‌تواند نقش مهمی در روند توان‌بخشی این بیماران داشته باشد. مطالعه حاضر یک مطالعه اولیه به منظور بررسی تأثیر این مدالیته درمانی می‌باشد.مواد و روش‌ها: در این پژوهش، 6 مرد و 4 زن مبتلا به افت دهلیزی دو طرفه، مورد توان‌بخشی توسط سیستم EVSS قرار گرفتند. این توان‌بخشی طی 10 جلسه درمانی 20 دقیقه‌ای (روزی 2 جلسه) انجام شد. پروتکل آزمون سازماندهی حسی و پرسشنامه سرگیجه جهت مقایسه نتایج قبل و بعد از درمان مورد استفاده واقع شدند. آزمون‌های پس از درمان، یک روز پس از اتمام درمان EVSS انجام گرفتند. میزان اختلاف بین گروه‌های قبل و بعد از درمان، توسط آزمون t با استفاده از نرم افزار آماری 16SPSS با لحاظ قرار دادن شرط اختلاف معنی‌داری (05/0 > P) بررسی شد.یافته‌ها: همه بیماران پس از دوره 5 روزه درمان توسط EVSS در SOT و پرسش‌نامه DHI امتیازات بهتری کسب کردند (05/0 > P). دفعات افتادن در مرحله 5 SOTکاهش یافت (05/0 > P). بیماران پس از این دوره قادر بودند وضعیت عمودی خود را در موقعیت رومبرگ با چشمان بسته و روی سطح نرم حفظ کنند و حرکات یکنواخت تر و راه رفتن (Gait) پایدارتر شد (05/0 > P).نتیجه‌گیری: این نتایج نشان دهنده بهبود علایم بیماران به واسطه رویکرد جانشینی الکتریکی-لامسه‌ای می‌باشد که بر امکان جانشینی سیستم‌های حسی جهت بهبود نقایص دهلیزی تأکید دارد.کلید واژه‌ها: توان‌بخشی دهلیزی، سیستم جانشینی الکتریکی- لامسه‌ای،‌ اختلالات تعادلی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16578_0c38ecb0aeee229a1d80bccce69afcaf.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The role of locus of control and personality dimensions in the prediction of job satisfaction of occupational therapists employed in Tehran governmental organizations نقش منبع کنترل و ابعاد شخصیت در پیش‌بینی رضایت شغلی کاردرمانگران مراکز دولتی شهر تهران 629 639 16579 10.22122/jrrs.v8i4.497 EN Mohamad Taghi Mohseni MSc, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mahdi Rezaei MSc, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran Minoo Kalantari MSc, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mahdi Tabatabaei MSc, Department of Statistics and Computer Sciences, School of Rehabilitation Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran Journal Article 2012 05 14 Introduction: In investigation of job satisfaction, paying attention to humanitarian motivation of employee subjects is of high priority. The aim of this study was to explore the role of locus of control and personality dimensions in the prediction of job satisfaction of occupational therapists employed in governmental organizations in Tehran. Materials and Methods: 75 occupational therapists (23 males and 52 females) aged between 23 to 50 years (Mean age = 32.37 ± 7.00) who employed in governmental organizations were selected to participate in this study. NEO Five Factor Inventory, Rotter's Locus of Control Scale, and Herzberg's Scale of Job Satisfaction were used to collect the data.  By use of SPSS 18, data were analyzed by Spearman correlation and multiple regression analysis. Results: Pearson correlation test showed a significant relationship between locus of control (P = 0.001), and four personality dimensions including neuroticism (P < 0.001), extraversion (P = 0.009), agreeableness (P = 0.012), consciousness (P = 0.024) and job satisfaction of occupational therapists. No significant correlation was observed between openness (P = 0.061) and job satisfaction of occupational therapists. Results of regression analysis showed that extraversion (P = 0.009), and locus of control (P < 0.047) had significant role in the prediction of job satisfaction of occupational therapists. Conclusion: Paying attention to neuroticism and locus of control of occupational therapists, have the most important role in the improvement of their job satisfaction. Keywords: Job satisfaction, Personality, Internal-external control, Occupational therapy مقدمه: هنگام بررسی رضایت شغلی، توجه به روحیه و انگیزه‌های انسانی افراد شاغل از اولویت بالایی برخوردار است. این پژوهش با هدف، بررسی نقش منبع کنترل و ابعاد شخصیت در پیش‌بینی رضایت شغلی کاردرمانگران مراکز دولتی شهر تهران انجام شد.مواد و روش‌ها: در پژوهش حاضر 75 نفر کاردرمانگر (23 مرد و 52 زن) که سن آن‌ها بین 23 تا 50 سال (00/7 ± 37/32 =M) بود و در مراکز دولتی اشتغال داشتند، شرکت کردند. برای جمع‌آوری داده‌های پژوهش از پرسش‌نامه‌های فرم کوتاه، پرسش‌نامه شخصیتی نئو، منبع کنترل درونی بیرونی راتر و پرسش‌نامه رضایت شغلی هرزبرگ استفاده شد. داده‌های پژوهش از طریق آزمون‌های آماری همبستگی Pearson و آزمون رگرسیون و با استفاده از نرم‌افزار 18SPSS تحلیل شد.یافته‌ها: یافته‌های تحلیل همبستگی Pearson نشان داد که بین جایگاه کنترل (001/0 = P) و چهار بعد شخصیت یعنی ابعاد روان‌نژندی (001/0 > P)، برون‌گرایی (009/0 = P)، توافق (012/0 = P) و وجدانی بودن (024/0 > P) با رضایت شغلی کاردرمانگران همبستگی معنی‌داری وجود دارد. بین گشودگی (Openness) (061/0 = P) و رضایت شغلی کاردرمانگران همبستگی معنی‌داری مشاهده نشد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که تنها ضریب بتای بعد شخصیت روان‌نژندی (009/0 = P) و جایگاه کنترل (047/0 > P) در پیش‌بینی رضایت شغلی کاردرمانگران نقش معنی‌دار دارد.نتیجه‌گیری: برای افزایش رضایت شغلی کاردرمانگران توجه به جایگاه کنترل و بعد شخصیت روان‌نژندی آن‌ها بیشترین اهمیت را دارد.کلمات کلیدی: رضایت شغلی، ابعاد شخصیت، منبع کنترل، کاردرمانگران  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16579_1210c03fd21f9347c7e39edc2740fd4e.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The effect of prefabricated ankle orthoses on balance in athletes with chronic ankle instability in fatigue condition تأثیر ارتوزهای پیش ساخته مچ پا بر تعادل ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا در زمان خستگی 640 647 16580 10.22122/jrrs.v8i4.726 EN Elaheh Faraji MSc in Sports Injury and Corrective Exercises, School of Physical Education and Sport Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran Ahmad Ebrahimi Atri Assistant Professor, School of Physical Education and Sport Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran Hassan Daneshmandi Assistant Professor, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran Vahid Onvani MSc in Physical Education, School of Physical Education and Sport Sciences, Ferdowsi University of Mashhad, Mashhad, Iran Journal Article 2012 10 10 Introduction: Lateral ankle sprain accounts for 10-28% of all sport injuries. Most of the people with lateral ankle sprain never fully recover and almost 80% of basketball players suffer from repeated ankle injuries. Balance will be distributed in most cases. In addition, athletes can become fatigued physically during competition; this can lead to recurrent ankle sprain when (s) he suffers from previous sprain as one of the orthosis functions is injury prevention, the aim of present study was to examine the effect of prefabricated ankle orthoses on balance in athletes with chronic ankle instability in fatigue condition. Materials and Methods: Twenty basketball players with chronic ankle instability (CAI) and fifteen non-injured athletes participated in this study. Balance was measured for all subjects in normal and fatigue conditions using Biodex Balance System. The three testing conditions included a soft ankle support, spiral spring ankle support, and no orthosis. Analysis of variance (ANOVA) was used to analyze the data and the significance level was set at P < 0.05. Results: this study investigated that the pre-fabricated orthoses could improve balance in healthy athletes and athletes with CAI, in fatigue condition (P < 0.05). Conclusion: As the prefabricated orthoses has a positive influence on balance ability in experienced athletes these assistive devices can be used to prevent further sport injuries. Keywords: Prefabricated orthosis, Fatigue, Ankle instability, Balance مقدمه: حدود 28-10 درصد آسیب دیدگی‌های ورزشی را پیچ خوردگی مچ پا تشکیل می‌دهد. بیشتر افرادی که دچار اسپرین خارجی مچ پا می‌شوند، به طور کامل بهبود نمی‌یابند و به طور تقریبی 80 درصد از بازیکنان بسکتبال از در رفتگی‌های مکرر مچ پا رنج می‌برند. اختلال در تعادل، یکی از رایج‌ترین مشکلاتی است که برای این افراد آسیب دیده بروز می‌کند. علاوه بر آن، پس از مدتی رقابت ورزشی، ورزشکار دچار خستگی می‌شود و در نتیجه مشکلاتی که به دنبال خستگی به وجود می‌آیند و همچنین مشکلات ناشی از بی‌ثباتی مزمن مچ پا، خطر بروز اسپرین مجدد را افزایش می‌دهد. با توجه به آن که استفاده از ارتوزها یکی از ابزارهای جلوگیری از آسیب است، هدف تحقیق حاضر، بررسی تأثیر ارتوزها بر تعادل ورزشکاران مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا در زمان خستگی بود مواد و روش‌ها: 20 بسکتبالیست مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا و 15 بسکتبالیست سالم ابتدا در شرایط عادی و سپس در زمان خستگی، مورد ارزیابی تعادل با استفاده از دستگاه بایودکس، در سه وضعیت بدون استفاده از ارتوز، با انکل ساپورت ساده و نیز با انکل ساپورت فنری قرار گرفتند. برای بررسی تأثیر ارتوزهای پری‌فابریک از آزمون Repeated measures ANOVA استفاده شد و سطح معنی‌داری 05/0 > P در نظر گرفته شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها نشان داد که ارتوزهای پری‌فابریک بر تعادل ورزشکاران سالم و مبتلا به بی‌ثباتی مزمن مچ پا در زمان خستگی تأثیرگذار بوده‌اند. ‎نتیجه گیری: با توجه به تأثیر مثبت ارتوزها بر تعادل ورزشکاران در زمان خستگی، می‌توان از ارتوزها برای جلوگیری از بروز آسیب دیدگی در حین تمرین و در مسابقات ورزشی استفاده نمود. کلید واژه‌ها: ارتوزهای پری‌فابریک، خستگی، بی‌ثباتی مزمن مچ پا، تعادل https://jrrs.mui.ac.ir/article_16580_ec6ecdc8e04d45830fd347dd0622d829.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The efficacy of improving visual memory through play therapy on reducing spilling errors in dysgraphia student اثربخشی تقویت حافظه دیداری به طریق بازی درمانی بر کاهش خطاهای املایی دانش‌آموزان دارای اختلال نوشتن 648 658 16581 10.22122/jrrs.v8i4.585 EN Akbar Abdi MSc Student in Public Psychology, Department of Training Sciences and Psychology, University of Tehran, Expert of Learning Disability Center, Divandareh,Iran Mahdi Karami MSc, Exceptional Children, Univercity of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Expert of Learning Disability Center, Divandareh,Iran Javad Hatami Assistant professor, Academic member, Department of Training Sciences and Psychology, University of Tehran, Tehran, Iran Journal Article 2012 07 08 Introduction: There are many hypotheses about cognitive deficiencies in students with dysgraphia and one of these hypotheses is deficiency in visual memory. The purpose of this study was to determine efficacy of improving visual memory through play therapy on reducing spelling errors in students with dysgraphia. Materials and Methods: In a quasi-experimental study (pre and post test design), 30 students with dysgraphia were selected form referrals to Learning Disability center , using Wechsler Intelligence test, Fallahchai writing test and evaluation test of learning.Then they were randomly divided into two groups of experimental (15 students) and control (15 students). The experimental group was trained for improving visual memory through play therapy in 20 sessions during 3 months, while the control received no interventions during the similar period of time. One way ANOVA, Pearson correlation and t-tests were used to analyse the data. Results: F ratio (visual memory: P < 0/05, cubes test: P < 0/05) of the post test of the experimental and control group showed a statistical difference in visual memory and Wechsler cube sub-test. The result of the independent t-test showed there was no statistical difference between gender in in their average scores of visual memory and cubes test in the post test (P > 0.05). Conclusion: improving visual memory in students with dysgraphia revealed reduction of spelling errors. This intervention might result in these students controlled their writing process; purposefully perform their activity, in addition to gain correct writing of the word. Keywords: Visual memory, Play therapy, Spelling errors, Writing disorder مقدمه: در ارتباط با نقایص شناختی دانش‌آموزان مبتلا به اختلال نوشتن فرضیات متعددی وجود دارد که یکی از این فرضیات نقص در حافظه دیداری است. هدف از مطالعه حاضر، اثربخشی تقویت حافظه دیداری به طریق بازی درمانی بر کاهش خطاهای املایی دانش‌آموزان دارای اختلال نوشتن بود.مواد و روش‌ها: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی ( پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه شاهد) بود. در این مطالعه، 30 دانش‌آموز مبتلا به اختلال نوشتن از بین کل دانش‌آموزان دختر و پسر مراجعه کننده به مرکز اختلالات یادگیری شهرستان دیواندره به کمک ابزارهای تشخیصی، آزمون Wechsler، آزمون نوشتن فلاح چای و ارزیابی غلط‌های املایی انتخاب شدند، سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و شاهد ( 15 نفر) قرار گرفتند و سپس گروه آزمایش به مدت 20 جلسه و طی حدود 3 ماه تحت آموزش و تقویت حافظه دیداری به طریق بازی درمانی قرار گرفت و در طول جلسات درمانی گروه آزمایش، گروه شاهد هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آزمون ANOVA، ANCOVA تک متغیری، آزمون همبستگی Pearson و Independent t تحلیل شد. همچنین داده‌ها با نرم‌افزار 16SPSS پردازش گردید.یافته‌ها: F تک متغیری (حافظه دیداری = 05/0 > P، آزمون مکعب‌ها =05/0 > P) نمره‌های پس‌آزمون گروه آزمایش و شاهد نشان داد که دو گروه در حافظه دیداری و خرده آزمون مکعب Wechsler از لحاظ آماری با یکدیگر تفاوت معنی‌داری دارند. همچنین نتایج آزمون Independent t نشان داد که میانگین  نمرات حافظه دیداری و آزمون مکعب‌ها در مرحله پس‌آزمون به لحاظ جنسیت تفاوت معنی‌داری با یکدیگر ندارند.نتیجه‌گیری: تقویت حافظه دیداری دانش‌آموزان دارای اختلال نوشتن باعث کاهش خطاهای املایی آن‌ها خواهد شد. این مداخله باعث شد دانش‌آموزان بر فرایند نوشتن خود نظارت کنند و فعالیت خود را هدفمند سازند و در نهایت مهارت نوشتن صحیح کلمات را کسب کنند.کلید واژه‌ها: حافظه دیداری، بازی درمانی، خطاهای املایی، اختلال نوشتن https://jrrs.mui.ac.ir/article_16581_183539e54667dddc02d46f94bc0d43c5.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 A comparative study on syntactical skills of Persian-speaking hearing- impaired preschoolersand their normal-hearing peers بررسی مقایسه‌ای مهارت‌های نحوی کودکان کم‌شنوا و شنوای فارسی زبان پیش دبستانی 659 670 16582 10.22122/jrrs.v8i4.436 EN Talieh Zarifian PhD Student in Speech Therapy, Department of Speech Therapy, University of Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran Reyhaneh Mohammadi PhD Student in Speech Therapy, Department of Speech Therapy, University of Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran Behrouz Mahmoudi Bakhtiyari Associate Professor, Department of Dramatic Arts, College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran Journal Article 2012 03 09 Introduction: Syntactical characteristics of hearing-impaired (named here after HI) children have been one of the main focuses of interest in speech and language pathology. In This study, HI children were compared with their normal counterparts in terms of MLU and the type and the number of error patterns in two types of speech samples (namely, free and descriptive speech). Materials and Methods: Sixteen Persian-speaking normal-hearing and 9 HI children aged from 48 to 72 monthswere evaluated in this cross-sectional descriptive-analytic study. All subjects were recruited from either nursery or rehabilitation centers of Tehran, Iran through the convenience sampling method. Story-retelling and complex-picture description tasks were used to obtain descriptive speech samples while free speech samples were collected via asking complementary questions. All samples were tape recorded for future quantitative and qualitative analyses. For statistical analysis of the data, Mann-Whitney's U and student's t tests were conducted. Results: Data analysis demonstrated a significant difference between the two groups with regard to the Mean length of utterance calculated inmorphemes (MLUm) in both free and descriptive speech samples (P < 0.001 and P = 0.002 respectively). The total mean of errors in both free (P < 0.001) and descriptive speech was significant different among the studied groups (P = 0.003). The most frequent syntactical errors in the descriptive speech of HI and normal children was incorrect deletion (48.5%) and incorrect selection (38.2%) respectively. Incorrect syntactical deletion had the highest frequency of occurrence in the free speech samples of both normal-hearingand hearing-impaired children (47.4% and 38.8% respectively). Conclusion: Beside their shorter MLU (especially in free speech), the nature of morphosyntagmatic errors of hearing-impaired children are different from typical children. Keywords: Persian language, Children, Hearing loss, Mean length of utterance, Syntactical skills مقدمه: بررسی مهارت‌های نحوی کودکان آسیب دیده شنوایی از حوزه‌های مورد توجه آسیب‌شناسان گفتار و زبان است. در این مطالعه     میانگین طول گفته، نوع و تعداد الگوهای خطای گفتار کودکان کم‌شنوا در دو نوع نمونه گفتار ( آزاد و توصیفی) با همتایان شنوایشان مقایسه شد.مواد و روش‌ها: در این پژوهش مقطعی- توصیفی- تحلیلی، 16 کودک شنوا و 9 کودک کم‌شنوای 48 تا 72 ماهه تک زبانه و فارسی زبان از دو مرکز توان‌بخشی و مهدهای کودک شهر تهران به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌های گفتار توصیفی با روش بازگویی داستان و توصیف تصویر و داده‌های گفتار آزاد از طریق پرسش‌های مکمل جمع‌آوری شد. تحلیل زبانی داده‌های جمع‌آوری شده، به دو روش کمی و کیفی مبتنی بر صدای ضبط شده صورت پذیرفت. تحلیل آماری داده‌های به دست آمده با استفاده از آزمون‌های پارامتریک و غیر پارامتریک و Mann-Whitney U و t انجام شد.یافته‌ها: تحلیل داده‌های زبانی بین دو گروه کم‌شنوا و شنوا حاکی از تفاوت معنی‌دار میانگین طول گفته (MLU) بر حسب تکواژ در هر دو نوع گفتار آزاد و توصیفی بوده (به ترتیب 002/0 = P و 001/0 > P). مقایسه میانگین کل خطاها هم در گفتار آزاد و هم در گفتار توصیفی بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نشان داد (به ترتیب 003/0 = P و 001/0 > P). در گفتار توصیفی کودکان کم‌شنوا بیشترین خطای دستوری حذف نادرست و در کودکان شنوا انتخاب نابجا بود (به ترتیب 5/48 درصد و 2/38 درصد) و در گفتار آزاد بیشترین خطای هر دو گروه شنوا و کم‌شنوا حذف نابجای دستوری بود (به ترتیب 4/47 درصد و 8/38 درصد).نتیجه‌گیری: در مطالعه بین گروهی کودکان کم‌شنوا علاوه بر MLU کوتاه‌تر به وی‍‍ژه در گفتار آزاد نسبت به شنواها از نظر داشتن نوع خطاهای صرفی و نحوی نیز با آنان تفاوت معنی‌داری نشان دادند. کلید واژه‌ها: زبان فارسی، کودکان، کم‌شنوایی، میانگین طول گفته، مهارت‌های نحوی  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16582_1908ffe453edcfd095aa76d8fd46e80f.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 A comparison of learning a hand movement pattern in 20 to 26 young adults and 8-10 years old children and its application in rehabilitation مقایسه یادگیری یک الگوی حرکتی دست در بزرگسالان جوان 20 تا 26 ساله و کودکان 8 تا 10 ساله و کاربرد آن در توان‌بخشی 671 683 16583 10.22122/jrrs.v8i4.447 EN Mehdi Roozbahani Department of Physical Education and Sport Sciences, Academic Member and Member of Young Researchers club Borujerd, Islamic Azad University, Borujerd, Iran Seyed Mohammad Kazem Vaez Mousavi Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, Imam Hossein University, Tehran, Iran Hassan Khalaji Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, Arak University, Arak, Iran Journal Article 2012 04 05 Introduction: The purpose of this study was to determine the effect of two different age groups (children and young adult) to learning of temporal-special coordination hand movement pattern. Materials and Methods: Sixty subjects according to the age (children-young adult) and receiving feedback (100%, omitted, self-control) were randomly divided in to six groups. This study was done in three days. All subjects practice 100 trails of movement task in each day of first and second days. Retention tests were done in second and third days and reacquisition test was done in the third day. Analysis of variance (ANOVA) with repeated measures and two way ANOVA was used to data analysis. Results: All participants in the first day improved their accuracy across practice trials. In the second day children did not improve their accuracy but young adult experienced improvement across practice trials. There was no significant difference between retention children tests but that was significant about young adult. During the retention tests children who received 100% feedback was significantly better than other children feedback groups and there was no significant between young adult feedback groups. During the reacquisition test children who received 100% feedback was significantly better than other children feedback groups and there was no significant between young adult feedback groups. Conclusion: Results from this study showed young adult were better than children in the learning of this pattern, receiving more feedback can improve motor learning in children (in contrast with guidance hypothesis) and we must not expect motor skill acquisition occur in fast rate like young adult in children. Keywords: Age, Young adult, Children, Motor learning, Feedback مقدمه: هدف از مطالعه حاضر، مقایسه یادگیری یک الگوی حرکتی دست که مستلزم هماهنگی فضایی و زمانی بود، در دو گروه سنی کودکان و بزرگسالان جوان بود.مواد و روش‌ها: 60 آزمودنی بنا بر سن (کودک- بزرگسال) و شیوه ارایه بازخورد (100 درصدی، حذفی، خودکنترل) به طور تصادفی در 6 گروه تمرینی قرار گرفتند. در روزهای اول و دوم، در هر روز آزمودنی‌ها به تعداد 100 کوشش به تمرین تکلیف مورد نظر پرداختند و در طی روزهای دوم و سوم آزمون‌های یادداری و در روز سوم آزمون بازاکتساب به عمل آمد. جهت پردازش داده‌ها از آزمون‌هایANOVA  با اندازه‌گیری‌های مکرر و ANOVA یک سویه استفاده شد (05/0 ≥ P).یافته‌ها: در کوشش‌های تمرینی روز اول بر دقت تمامی آزمودنی‌ها به شکل معنی‌داری افزوده شد، اما در روز دوم تنها بر دقت عملکرد بزرگسال جوان افزوده شد. بین آزمون‌های یادداری کودکان تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد؛ در حالی که این امر در مورد بزرگسالان جوان معنی‌دار بود. گروه بازخوردی 100 درصدی کودکان در آزمون‌های یادداری عملکرد بهتری از دیگر گروه‌های بازخوردی کودکان داشت، اما در گروه‌های بازخوردی بزرگسالان جوان تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. گروه بازخوردی 100 درصدی کودکان در آزمون بازاکتساب عملکرد بهتری از دیگر گروه‌های بازخوردی کودکان داشت، اما در گروه‌های بازخوردی بزرگسالان جوان تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد، بزرگسالان جوان در فراگیری این الگوی حرکتی بهتر از کودکان عمل می‌کنند. ارایه بازخورد بیشتر به کودکان می‌تواند سبب ارتقای یادگیری حرکتی کودکان شود (مغایر با فرضیه هدایت) و نباید انتظار داشت کودکان در کسب مهارت‌های حرکتی همانند بزرگسالان پیشرفت نمایند.کلید واژه‌ها: سن، کودکان، بزرگسالان جوان، یادگیری حرکتی، بازخورد، یادداری، بازاکتساب  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16583_1c00efe49a21ecbce0768a32f42854d3.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The effectiveness of psycho- motor rehabilitation on improvement of psycho– motor skills in educable mental retarded students in Isfahan city اثربخشی برنامه توان‌بخشی روانی- حرکتی بر بهبود مهارت‌های روانی- حرکتی دانش‌آموزان دبستانی عقب مانده ذهنی آموزش‌پذیر 684 693 16584 10.22122/jrrs.v8i4.577 EN Ahmad Yarmohammadian Assistant Professor, Department of Psychology and Special Education, School of Psychology and Educational Sciences, University of Isfahan, Isfahan, Iran Fatemeh Shafieialavijeh MSc in Psychology and Special Education, Department of Psychology and Special Education, School of Education Sciences, Islamic Azad University, South Teheran Branch, Teheran, Iran Journal Article 2012 07 03 Introduction: Psychomotor skills have an important role on academic learning and developmental aspects of children. The purpose of present research was to investigate the effectiveness of a selected psycho-motor rehabilitation program on psycho-motor skills improvemnet in educable mentally retarded students. Materials and Methods: The statistical population was comprised all educable mentally retarded female students in Isfahan city. 30 students were randomly selected by cluster sampling method. Lincoln-Oseretsky motor developmental scale was used to measure variables. SPSS, version16, was applied to analyze the data. Results: The results showed that the selected psycho-motor rehabilitation program was significantly effective on psycho-motor skills improvmenet in students with mental retardation (P < 0.001). Also, this program could prominantly effect on some psychomotor subtests such as: finger skills and backward movement (P < 0.05). Conclusion: According to results, appending some psychomotor activities as the main and essential part in daily schedule for students with special needs could improve their function and help them to be more active. Keywords: Psycho-motor rehabilitation, Psycho-motor skills, Educable mentally retarded students مقدمه: مهارت‌های روانی- حرکتی نقش مهمی در یادگیری تحصیلی و جنبه‌های رشد کودکان دارد. بر همین مبنا هدف از پژوهش حاضر، تعیین میزان اثربخشی برنامه توان‌بخشی روانی- حرکتی بر بهبود مهارت‌های روانی- حرکتی دانش‌آموزان دبستانی عقب مانده ذهنی آموزش‌پذیر بود.مواد و روش‌ها: جامعه آماری این تحقیق را دانش‌آموزان دبستانی دختر عقب مانده ذهنی آموزش‌پذیر شهر اصفهان تشکیل دادند که از میان آنان 30 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. روش پژوهش، آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس‌آزمون با گروه شاهد بود. ابزار پژوهش مقیاس رشد حرکتی Lincoln- avartsy بود. داده‌ها در سطح توصیفی با میانگین و انحراف استاندارد و در سطح استنباطی با ANCOVA مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت.یافته‌ها: برنامه توان‌بخشی روانی- حرکتی بر بهبود مهارت‌های روانی- حرکتی مؤثر بود (001/0 > P). همچنین این برنامه بر برخی از مؤلفه‌های روانی- حرکتی مانند مهارت انگشتان، راه رفتن عقب عقب نیز تأثیر داشته است (05/0 > P).نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از این پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که انجام فعالیت‌های روانی- حرکتی به عنوان بخش ضروری و اصلی برنامه روزانه این کودکان می‌تواند نتایج پرثمرتری برای آن‌ها به همراه داشته باشد.کلید واژه‌ها: توان‌بخشی روانی- حرکتی، مهارت‌های روانی- حرکتی، دانش‌آموزان عقب مانده ذهنی آموزش‌پذیر  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16584_81145517f4fafde4ade30b01762b7b0b.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The effects of rebound therapy and aerobic training on aerobic capacity, plasma endotheline level and the quality of life in male patients with asthma تأثیر دو روش تمرینی ریباندتراپی و تمرینات هوازی بر روی ظرفیت هوازی، سطح اندوتلین پلاسما و کیفیت زندگی مردان مبتلا به آسم 694 703 16585 10.22122/jrrs.v8i4.549 EN Morteza Sadeghi MSc in Pathology and Corrective Movements, School of Physical Education and Sports Sciences, University of Isfahan, Isafahan, Iran Gholamali Ghasemi Assistant Professor in Pathology and Corrective Movements, School of Physical Education and Sports Sciences, University of Isfahan, Isafahan, Iran 0000-0002-5402-0571 Vahid Zolaktaf Associate Professor in Pathology and Corrective Movements, School of Physical Education and Sports Sciences, University of Isfahan, Isafahan, Iran 0000-0002-8897-6635 Ali Miralaei Assistant Professor in Pulmonary Disease, School of Medicine, Isfahan University of Medical Science, Isafahan, Iran Marziyeh Salehi Student of Medicine, School of Medicine, Isfahan University of Medical Science, Isafahan, Iran Journal Article 2012 06 15 Introduction: Asthma is one of the most common disorders of respiratory system. Exercises are the main part of pulmonary rehabilitation program. This study designed to investigate the effects of selected rebound therapy and aerobic training program in men with Asthma. Materials and Methods: Twenty six asthmatic male participants among all patients referred to Alzahra respiratory clinic in Isfahan, Iran, were selected randomly and divided to two Rebound therapy and Aerobic groups. All subjects were aged between 20 to 40 years. Exercise capacity (VO2max) was measured using a modified Bruce test, endothelin level was tested in blood sample by Elisa method, and quality of life was recorded by standard Asthma quality of life questionnaire (AQLQ). After signing a formal contest, subjects started their special training under the supervision of an exercise specialist for 8 weeks, two sessions a week. Data were analyzed with repeated measures analysis of variance (ANOVA). Alpha was set at 0.05. Results: The within-group changes and change of slope were prominently significant for all variables in rebound therapy (P < 0.05). Although, Two groups did not differ in aerobic capacity and plasma endothelin level (P = 0/8 and P = 0/06), But there was significantly difference in quality of life (P = 0/01). Conclusion: It seems that the rebound therapy exercise could be used as an useful complementary method to reduce some problems in patients with asthma. Keywords: Asthma, Rebound therapy, Aerobic training, Aerobic capacity, Endothelin, Quality of life مقدمه: آسم از شایع‌ترین اختلالات دستگاه تنفسی است. تمرینات ورزشی یکی از اجزای اساسی و مهم بازتوانی بیماران ریوی می‌باشد. این تحقیق با هدف، بررسی و مقایسه تأثیر دو روش تمرینی ریباندتراپی و تمرینات هوازی روی بیماران مبتلا به آسم صورت گرفت. مواد و روش‌ها: تعداد 26 نفر بیمار از میان بیماران مبتلا به آسم، مراجعه کننده به مرکز درمانی ریوی بیمارستان الزهرای اصفهان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ریباندتراپی و هوازی قرار گرفتند. تمامی بیماران مرد بوده و در محدوده سنی 20 تا 40 سال قرار داشتند. ظرفیت هوازی (VO2max) با آزمون Bruce تعدیل شده تعیین شد. سطح اندوتلین-1 سرم به روش ELISA و کیفیت زندگی با پرسش‌نامه استاندارد کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آسم (AQLQ) اندازه‌گیری گردید. پس از اخذ رضایت‌نامه، بیماران به مدت 8 هفته و در هر هفته دو جلسه به تمرینات منتخب تحت نظر متخصص پرداختند. جهت تحلیل داده‌ها از روش آماری ANOVA برای داده‌های تکراری در سطح معنی‌داری 05/0 > P استفاده شد. یافته‌ها: تغییرات درون گروهی (پس‌آزمون نسبت به پیش‌آزمون) و همچنین روند این تغییرات (شیب خط تغییرات) در تمامی متغیرها به نفع گروه ریباندتراپی معنی‌دار بود (05/0 > P). تفاوت دو گروه در متغیرهای اندوتلین و ظرفیت هوازی تحقیق معنی‌دار نبود (به ترتیب 80/0 = P و 06/0 = P)، ولی در متغیر کیفیت زندگی معنی‌دار بود (01/0 = P). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات ریباندتراپی بتواند به عنوان روش مکمل مفیدی در کاهش برخی مشکلات بیماران مبتلا به آسم معرفی و مورد استفاده قرار گیرد. کلید واژه‌ها: آسم، ریباندتراپی، تمرینات هوازی، ظرفیت هوازی، اندوتلین، کیفیت زندگی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16585_94f317056bfb93ae0c276fa9b1690ba7.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Describe some language structures in 4 years normal children’s narrative in Isfahan and its relationship with sex according to Narrative Assessment Protocol (NAP) توصیف برخی ساختارهای زبانی در داستان‌گویی کودکان 4 ساله سالم شهر اصفهان و ارتباط آن با جنس بر اساس پروتکل ارزیابی داستان‌گویی 704 718 16586 10.22122/jrrs.v8i4.427 EN Moslem Ghasemi MSc Student, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Mahboubeh Nakhshab MSc, Department of Speech Therapy, School of Rehabilitation, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Batoul Alinejac PhD, Academic Member, Department of Linguistics, School of Linguistics, University of Isfahan, Isfahan, Iran Meysam Shafiei MSc, Speech Therapy, Isfahan, Iran Mahdi Tazhibi PhD, Academic Member, Department of Statistic and Epidemiology, School of Health, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran Journal Article 2012 03 01 Introduction: Narrative assessment is an important evaluative tool for determining literacy outcomes, academic performance and social appropriateness. It can be viewed as rich approach for the description of how language develops in early childhood environments. The aim of this study was to report some language structures in narrations produced by 4-year-olds and to explore any association that may be observed between those structures and the sex of these children according to Narrative Assessment Protocol (NAP). Materials and Methods: In this cross-sectional descriptive study, NAP method was used to evaluate particular language structures in spontaneous narrations of 126 Persian-speaking children that had been produce while they were describing a picture book. Intra-rater, inter-rater and online- offline reliabilities were also calculated. Results: Target language structures were evident in the most of narratives. The most commonly used structure was possessive noun and the least common one was tier-two noun. Agreement percentage for each of the NAP items ranged from 53% to 100% of accuracy. The final NAP score for each subject and the scores obtained for each structure were not significantly different between girls and boys. Conclusion: The results were in agreement with the past results about the Mean Length of Utterance (MLU) in various ages and the relationship between MLU and the development of language structures in this age range. Keywords: Narration, Language, Narrative Assessment Protocol, Children  مقدمه: مهارت داستان‌گویی کودکان به عنوان یک پایه مهم و پیش‌بینی کننده اکتساب مهارت‌های خواندن، نوشتن، تحصیلی و اجتماعی است. ارزیابی داستان رویکردی غنی برای توصیف رشد زبان در محیط‌های اولیه کودکی می‌باشد. این پژوهش با هدف، توصیف برخی از ساختارهای زبانی در داستان‌گویی کودکان 4 ساله سالم و ارتباط آن با جنس بر اساس پروتکل ارزیابی داستان‌گویی انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی و مقطعی، برخی از ساختارهای زبانی 126 کودک فارسی زبان 4 ساله سالم شهر اصفهان، در داستان‌گویی خودانگیخته با کمک یک کتاب مصور بر اساس شیوه پروتکل ارزیابی داستان‌گویی مورد بررسی قرار گرفتند. پایایی‌های درون آزمونگر، بین آزمونگر و پایایی بین نمره‌گذاری همزمان از روی نمونه صوتی ضبط شده و نمونه نسخه‌نویسی شده، نیز انجام شد.یافته‌ها: ساختارهای زبانی مورد نظر در داستان‌های اغلب کودکان وجود داشت. بیشترین رخداد مربوط به صورت ملکی اسم و کمترین استفاده از کاربرد مجازی اسم بود. نمرات پایایی‌های درون آزمونگر، بین آزمونگر و پایایی بین نمره‌گذاری همزمان از روی نمونه صوتی ضبط شده و نمونه نسخه‌نویسی شده بین 53/0 تا 00/1 بود. در نمره نهایی و نمرات هر یک از ساختارهای زبانی، تفاوت معنی‌داری بین دختران و پسران وجود نداشت.نتیجه‌گیری: داده‌های مطالعات گذشته در مورد دامنه میانگین طول گفته در سنین مختلف و نتایج ذکر شده از ارتباط بین میانگین طول گفته و رشد ساختارهای نحوی زبان در محدوده سنی مورد نظر، با یافته‌های تحقیق حاضر تطابق داشت.کلید واژه‌ها: داستان‌گویی، زبان، پروتکل ارزیابی داستان‌گویی، کودکان 4 ساله سالم https://jrrs.mui.ac.ir/article_16586_4da6c4d07033d355453ce49273d591c6.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The effect of fatigue on postural stability during repetitive trunk bending motion in healthy and chronic non-specific low back pain subjects تأثیر روند ایجاد خستگی بر روی ثبات وضعیتی و در حین انجام حرکات تکراری تنه در دو گروه افراد سالم و بیماران کمردرد غیر اختصاصی 719 727 16587 10.22122/jrrs.v8i4.456 EN Hamidreza Mokhtarinia Assistant Professor, Department of Ergonomics, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran Mohammadali Sanjari Professor, Department of Mechanical Engineering, Sharif University of Technology, Tehran, Iran Mohammad Parnianpour Assistant Professor, Biomechanics Lab, Rehabilitation Research Center, Department of Rehabilitation Basic Sciences, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Journal Article 2012 04 14 Introduction: This study was a quasi-experimental, case-control design to investigate the effect of fatigue on postural stability during repetitive trunk bending motion in subjects with chronic low back pain and healthy adults. Materials and Methods: Fourteen healthy volunteers and thirteen subjects with low back pain participated in this research. They performed repeated trunk bending motion in mid sagittal plane until exhaustion. All data were divided into three parts then first and third parts were compared together. Some variables like standard deviation of amplitude, standard deviation of velocity in anterior-posterior and medial-lateral directions mean total velocity and path length were calculated. Paired and Independent T-test were used to explore the pre/post fatigue and the between groups difference. Results: The results showed that fatigue had a significant effect on the mean total velocity and amplitude standard deviation in anterior-posterior direction in healthy subjects. There was no effect in low back pain participants. Also, no difference was observed between two groups at the beginning of the test in postural stability. Conclusion: Results suggested that the Postural control system of chronic low back pain patients is distinguishable from the healthy adults’ one, just in an induced perturbation condition. Also healthy subjects showed the different strategies in response to fatigue compared to low back pain subjects. Keywords: Postural balance, Fatigue, Low back pain مقدمه: مطالعه حاضر یک مطالعه مورد شاهدی از نوع شبه تجربی بود که به بررسی تأثیر خستگی بر روی کنترل تعادل و ثبات وضعیتی در افراد کمردردی و گروه سالم پرداخت.مواد و روش‌ها: 14 فرد سالم و 13 بیمار کمردردی حرکات تکراری خم و راست شدن تنه را در سطح میدساژیتال تا سر حد خستگی انجام دادند. پارامترهای استخراجی از مرکز فشار که به عنوان شاخصی جهت ارزیابی تعادل و ثبات وضعیتی هستند و در این مطالعه مورد استفاده قرار گرفتند شامل انحراف معیار دامنه حرکت، انحراف معیار سرعت در جهت قدامی خلفی و طرفی، میانگین کلی سرعت و طول مسیر بودند. با استفاده از آزمون Independent t و Paired t تأثیر خستگی در دو گروه و مقایسه وضعیت تعادل در گروه مورد بررسی قرار گرفت.یافته‌ها: در گروه کمردردی، خستگی تأثیر معنی‌داری بر هیچ کدام از پارامترها نداشت، اما در گروه سالم خستگی باعث تغییر معنی‌دار در پارامترهای مشتق از مرکز فشار شد. همچنین قبل از خستگی، ثبات وضعیتی در بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت.نتیجه‌گیری: نتایج گویای این مطلب است که سیستم کنترل وضعیتی افراد کمردردی قابل تمییز از افراد سالم نمی‌باشد مگر اینکه در معرض اغتشاشی قرار گیرد. همچنین افراد سالم استراتژی‌های متفاوتی در مقایسه با افراد مبتلا به کمردرد در مقابله با خستگی از خود نشان می‌دهند.کلید واژه‌ها: کنترل وضعیتی، کنترل حرکت، خستگی، کمردرد مزمن  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16587_9f1974a3c9203cbce1166759bcb7fc0f.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Comparison of explicit and implicit motor learning in children with high- functioning autism and asperger and typical matched peers مقایسه یادگیری حرکتی صریح و یادگیری حرکتی ضمنی در کودکان مبتلا به اوتیسم با عملکرد بالا و آسپرگر با همتایان عادی 728 743 16588 10.22122/jrrs.v8i4.514 EN Navid Mirzakhany Lecturer, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Science, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran Sara Izadi Najafabadi Lecturer, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Science, Isfahan University of Medical Science, Isfahan, Iran Vahid Nejati Assisstant Professor, Department of Psychology, School of Psychology, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran Zahra Pashazadeh Lecturer, Department of Occupational Therapy, School of Rehabilitation Science, Shahid Beheshti University of Medical Science, Tehran, Iran Leila Shokoohandeh MSc, Department of Psychology, School of Psychology, Isfahan University, Isfahan, Iran Masumeh Pirooz MSc Student in Psychology, Department of Psychology, School of Psychology, Isfahan University, Isfahan, Iran Journal Article 2012 05 26 Introduction: Autism Spectrum Disorders (ASDs) are associated with various abnormalities of cortical areas resulting in motor learning deficits. Motor learning can be categorized into two main types: implicit motor learning and explicit motor learning. The main goals of this study was to investigate the possible differences between implicit and explicit motor learning in children with high functioning autism including those with Asperger Syndromes and a matched group of typical children and to evaluate the extent of learning consolidation in these two groups after 24 hours. Materials and Methods: 30 boys with autism spectrum disorder, diagnosed via ASSQ, and a matched group of 32 typical boys were recruited from elementary schools of Najaf Abad, Isfahan, Iran, and then were compared with each other. At the first day of the study, participants in both groups performed a serial reaction time task with 10 blocks by the right hand. A similar task with 4 blocks and by the same hand was performed after 24 hours. Repeated measure ANOVA was conducted for the statistical analysis of the data using SPSS 19. Results: Concerning explicit motor learning, the two study groups showed a significant difference which implicated an explicit learning deficit in the subjects with ASD (P = 0.009). Results also indicated no significant difference in implicit learning between these two group (P = 0.385). Intact implicit consolidation (P = 0.160) and deficit in explicit consolidation (P = 0.046) was also observed in the ASD group. Conclusion: Deficits in explicit motor learning and consolidation among subjects with ASD may be due to left hemisphere dysfunction which is specialized for motor learning. Since explicit consolidation is sleep-dependant and children with ASD usually suffer from sleep disorders, deficit in explicit consolidation was expectable. Intact implicit learning and consolidation can be attributed to the effect that right hemisphere has on implicit motor learning. Keywords: Motor learning, Explicit learning, Implicit learning, High-functioning autism, Asperger, Sleep disorder, Serial reaction time task, Consolidation مقدمه: اختلالات طیف اوتیسم با ناهنجاری‌های مناطق قشری همراه می‌باشند که پایه‌ای برای نقص یادگیری حرکتی ایجاد کرده‌اند. یادگیری حرکتی به دو طبقه اصلی صریح و ضمنی تقسیم می‌شود. هدف این پژوهش، تعیین تفاوت یادگیری حرکتی صریح با ضمنی و میزان تحکیم یادگیری بعد از 24 ساعت در پسران مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم و همتایان عادی بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 30 پسر مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم با 32 پسر همتای عادی مقایسه شدند. نمونه‌های سالم و مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم با استفاده از تست ASSQ     از دبستان‌های پسرانه شهرستان نجف آباد انتخاب گردیدند. هر دو گروه در روز اول به انجام آزمون زمان عکس‌العمل متوالی (10 بلوک) با دست راست پرداختند و روز بعد، آزمون را در 4 بلوک به منظور سنجش تحکیم انجام دادند. آزمون ANOVA با اندازه‌گیری مکرر و با استفاده از 19SPSS جهت تحلیل داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت.یافته‌ها: دو گروه در موضوع یادگیری صریح تفاوت معنی‌داری با یکدیگر داشتند که بیانگر نقص یادگیری صریح در افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم بود (009/0 = P). نتایج همچنین عدم تفاوت معنی‌دار را در یادگیری ضمنی بین دو گروه نشان داد (385/0 = P)، به علاوه یافته‌ها حاکی از این است که تحکیم یادگیری ضمنی در گروه اختلالات طیف اوتیسم (160/0 = P) نیز بی‌نقص و تحکیم یادگیری صریح دچار اختلال (046/0 = P) می‌باشد.نتیجه‌گیری: نقص یادگیری حرکتی صریح و تحکیم آن در گروه اختلالات طیف اوتیسم می‌تواند به علت اختلال عملکرد نیمکره چپ، تخصصی شده در یادگیری صریح، باشد. به علاوه تحکیم یادگیری صریح وابسته به خواب است و در گروه اختلالات طیف اوتیسم اختلالات خواب وجود دارد، بنابراین این نقص دور از انتظار نیست. سالم بودن یادگیری ضمنی و تحکیم آن را نیز می‌توان به تأثیر نیمکره راست در یادگیری حرکتی ضمنی نسبت داد.کلمات کلیدی: یادگیری حرکتی، یادگیری صریح، یادگیری ضمنی، اوتیسم با عملکرد بالا، آسپرگر، اختلالات خواب، آزمون زمان عکس‌العمل متوالی، تحکیم  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16588_7a71bed212ae4dc677694b682cad7aee.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Stuttering and brain maturity لکنت و رسش مغزی 744 753 16589 10.22122/jrrs.v8i4.477 EN Mohammadali Nazari Assistant Professor of Neuroscience, School of Education & Psychology, University of Tabriz, Tabriz, Iran Ali Jahan PhD Student in Cognitive Neuroscience, School of Education and Psychology, University of Tabriz, Tabriz, Iran Maryam Moghadam Salimi PhD Student in Cognitive Neuroscience, School of Education & Psychology, University of Tabriz, Tabriz, Iran Journal Article 2012 04 23 Introduction: Several studies have shown various deficits in linguistic, auditory, and speech-motor processing of people who stutter. The Diversity of pathological findings makes it hard to suggest a comprehensive hypothesis to explain the nature of stuttering. However it seems possible to integrate heterogeneous findings in terms of maturity hypothesis which has been recently proposed on the basis of an electro-encephalographic study. Materials and Methods: This narrative review article was an attempt to integrate diverse findings on stuttering into the frame of brain maturity hypothesis. Literature review was performed using “neurophysiology of stuttering” and “brain maturity hypothesis” as keywords in PubMed, Science Direct, Proquest databases, and Google Scholar search engines and also among library sources from 1990 to 2012. Results: Thirty-two papers and 4 books were selected according to subject relevance and their respective citation numbers. Records on neurogenic or psychogenic stuttering were excluded so that only those papers on developmental stuttering with a citation number of at least 10 (for papers published from 1990 to 1999) or 2 (for those published from 2010 to 2012) were selected. Three papers were obtained in abstract form. Results the present article focused on the pattern of spontaneous recovery as an evidence for maturity hypothesis. To be more specific, spontaneous recovery was considered as an index of slow neural maturity, which in return, results in linguistic, auditory and motor ability deficits in stuttering. Conclusion: Diversity of deficits in stuttering may imply slow neural maturity of linguistic-motor system. It seems that, this slowness causes disturbances in the laterality of linguistic-motor processes in people who stutter. More research about hypothesis is possible via using techniques which can facilitate neural maturity generally or specificly. Keywords: Neurophysiology of stuttering, Stuttering recovery, Brain maturity مقدمه: تاکنون یافته‌های متعددی دال بر وجود نقایص متعدد در جنبه‌های زبانی، پردازش شنیداری و حرکتی گفتار در افراد مبتلا به لکنت گزارش شده است. تنوع این آسیب‌ها امکان گزینش فرضیه مطلوب جهت توجیه لکنت را با دشواری مواجه می‌سازد، اما به نظر می‌رسد که با مطرح شدن فرضیه رسش مغزی که به تازگی بر اساس یافته‌های الکتروآنسفالوگرافیک پیشنهاد شده است، بتوان تنوع موجود در نشانه‌های مشاهده شده را توجیه کرد.مواد و روش‌ها: این مقاله مروری نقلی بوده و تلاشی جهت توجیه یافته‌های متعدد مرتبط با لکنت در قالب فرضیه کندی رسش مغزی است. جهت نگارش این مقاله، از منابع دست اول و دست دوم با توجه به واژگان کلیدی "نوروفیزیولوژی لکنت" و "نظریه رسش مغزی" استفاده شد. جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی  Pubmed، Science direct، Proquest، موتور جستجوگر scholar Google و بازه زمانی سال 1990 تا 2012 و منابع کتابخانه‌ای صورت گرفت.نتایج: پس از جستجو، مقالات مربوط به لکنت نوروژنیک، سایکوژنیک و موارد مشابه از مطالعه خارج شدند. در نهایت تعداد 32 مقاله و 3 کتاب انتخاب گردید. انتخاب بر اساس ارتباط موضوعی (لکنت رشدی) و حداقل 10 برای مقالات منتشر شده از سال 1990 تا 1999 و حداقل 2 ارجاع برای مقالات منتشر شده در بازه زمانی 2010 تا 2012 صورت گرفت. 3 مورد از مقالات به صورت چکیده استفاده شد.یافته‌ها: در این مقاله ضمن تأکید بر الگوی بهبودی خودبخودی در لکنت، شواهد ناهمگرا در حمایت از فرضیه رسش مغزی مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها حاکی از نقص در پردازش‌های زبانی، شنیداری و حرکتی در این اختلال می‌باشد. بهبودی خودبخودی به عنوان شاخصی از رسش مغزی مورد بحث قرار گرفت.نتیجه‌گیری: تنوع آسیب‌ها در لکنت می‌تواند ناشی از کندی رسش سیستم زبانی- حرکتی باشد. به نظر می‌رسد این کندی رسش مغزی سبب آشفتگی در برتری طرفی پردازش‌های زبانی- حرکتی در افراد مبتلا به لکنت می‌گردد. بررسی این فرضیه با روش‌هایی که می‌توانند رسش عصبی را چه به طور کلی و چه انتخابی افزایش دهند، مورد محک قرار بگیرد.کلید واژه‌ها: نوروفیزیولوژی لکنت، بهبودی لکنت، رسش مغزی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16589_6ccb2d9992760410aabb04bab13ca37e.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The study of relationship spinal abnormalities with flexibility and body composition in down syndrome girls بررسی ارتباط ناهنجاری‌های ستون فقرات با انعطاف‌پذیری و شاخص توده بدنی در دختران سندرم داون 754 763 16590 10.22122/jrrs.v8i4.511 EN Pegah Rahmani PhD Student in Corrective Exercises and Sport Injuries, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Isfahan, Isfahan, Iran Hossein Shahrokhi PhD Student in Corrective Exercises and Sport Injuries, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Kharazmi, Tehran, Iran Hassan Daneshmandi Assistant Professor, University of Gilan, Rasht, Iran 0000-0003-1154-0531 Journal Article 2012 05 25 Introduction: Down syndrome is one of the most common genetic causes of mild-to-moderate mental retardation. The main signs and symptoms of the disorder are the loss of mental functions and physical abnormalities that affect motor activities. The purpose of this research was to determine the possible relationship between flexibility, body composition and skeletal abnormalities in student with Down syndrome. Materials and Methods: 50 mentally-retarded female students with Down syndrome (age: 13.96 ± 1.77 yr, height: 135.40 ± 8.19 cm, weight: 42.86 ± 9.21 kg, IQ: 59.12 ± 3.73), were randomly selected and enrolled in the study. Demographic and health-related information including age, height, weight, IQ and medical histories were obtained from the students’ medical records. Flexibility and body composition were respectively assessed through asking subjects to complete “sit and reach” test and calculating their body mass index (BMI). Continued spinal abnormalities (kyphosis, lordosis, thoracic and lumbar scoliosis) were measured through Spinal mouse. Results: The results showed a significant correlation between BMI and lordosis (P ≤ 0.05) but there was no significant correlation between flexibility and skeletal abnormalities in the sample studies. Conclusion: Considering the interaction between postural, physical fitness and Special needs among patients with Down syndrome, it would be reasonable to provide affected students with postural corrective exercises, physical fitness and weight control programs in order to ensure that they perform their daily activities optimally. Keywords: Down syndrome, Spinal abnormalities, Flexibility, Body composition مقدمه: سندرم داون یکی از متداول‌ترین اختلالات ژنتیکی در انسان با عقب‌‌ماندگی ذهنی خفیف تا متوسط است. مهم‌ترین نشانه‌ها و عوارض این اختلال، کاهش کارکرد ذهن و ناهنجاری‌های جسمانی است که بر فعالیت‌های حرکتی آنان اثر می‌گذارد. هر چند چگونگی این اثرات منفی به درستی روشن نیست. هدف از تحقیق حاضر، بررسی ارتباط بین انعطاف‌پذیری و شاخص توده بدنی با ناهنجاری‌های ستون فقرات در افراد سندرم داون بود.مواد و روش‌ها: نمونه آماری این پژوهش شامل 50 دانش‌آموز دختر عقب‌مانده ذهنی با سندرم داون (میانگین سن 77/1 ± 96/13 سال، میانگین قد 19/8 ± 40/135 سانتی‌متر، میانگین وزن 21/9 ± 86/42 کیلوگرم، میانگین IQ 73/3 ± 12/59) است که به صورت تصادفی به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. اطلاعات فردی، سن، قد، وزن، IQ و سوابق پزشکی با استفاده از پرونده پزشکی دانش‌آموزان سندرم داون جمع‌آوری شد. برای ارزیابی انعطاف‌پذیری از آزمون خمش و رسش استفاده شد. سپس شاخص توده بدن اندازه‌گیری گردید. در ادامه برای ارزیابی ناهنجاری‌های ستون فقرات شامل کایفوز، لوردوز و اسکولیوز پشتی و کمری از دستگاه اسپاینال موس استفاده شد.یافته‌ها: ارتباط معنی‌داری بین شاخص توده بدن با لوردوز وجود داشت (05/0 ≥ P)، اما ارتباط معنی‌داری بین انعطاف‌پذیری با هیچ یک از ناهنجاری‌های ستون فقرات گزارش نشد.نتیجه‌گیری: با توجه به ارتباط متقابل میان وضعیت بدنی و آمادگی جسمانی و نیازهای ویژه‌ای که افراد سندرم داون در اجرای بهینه فعالیت‌های حرکتی روزمره خود دارند، به مربیان توصیه می‌شود، تجویز و اجرای برنامه‌های اصلاح وضعیت، برنامه‌های بهبود آمادگی جسمانی و برنامه‌های کنترل وزن و کاهش چاقی را برای این افراد در مرکز توجه خود قرار دهند.کلید واژه‌ها: سندرم داون، ناهنجاری‌های ستون فقرات، انعطاف‌پذیری، شاخص توده بدن  https://jrrs.mui.ac.ir/article_16590_6f3e9169e4fcfbe4a52606c013348650.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Risk factors associated with neonatal hearing loss: evaluation of 2940 referred neonates in Ahvaz فاکتورهای خطر همراه با کم‌شنوایی در نوزادان: بررسی نتایج 2940 نوزاد ارجاعی در برنامه غربالگری شنوایی شهر اهواز 764 771 16591 10.22122/jrrs.v8i4.590 EN Mohammadhosein Haghighizadeh MSc, Academic Member, Department of Biostatistics, School of Health, Ahvaz Jundi Shapur Universitry of Medical Sciences, Ahvaz, Iran Marziyeh Amiri MSc, Academic Member, Musculoskeletal Rehabilitation Research Center, Ahvaz Jundi Shapur Universitry of Medical Sciences, Ahvaz, Iran Zohreh Ghochani BSc, Department of Audiology, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Heshmatolah Rahimi MD, Khuzestan Welfare Assistant Prevent, Ahvaz, Iran Journal Article 2012 07 15 Introduction: The Incidence of hearing loss in neonates with hearing loss risk factors is 10 to 20 times higher than that of normal neonates. The main purpose of the current study was to evaluate the risk factors of neonatal hearing loss among those newborns who were brought to Ahvaz Hearing Screening Program and to assess their impacts on hearing loss occurrence. Materials and Methods: In This descriptive-analytic and cross-sectional study, the hearing evaluation documents of the newborns who had failed in the first stage of in Ahvaz Hearing Screening Program and exhibited at least one hearing risk factor were reviewed. This program was initiated in 2008 and continued through 2011. Chi-square and odds ratio tests were used for the statistical analysis of data using SPSS software package. Results: Four hundred and seventy-eight infants (16 percentages) out of 2940 neonates were identified with one or more hearing loss risk factors. Totally, 52 hearing-impaired infants were diagnosed. There was a statistically significant difference for the occurrence of hearing loss between neonates who had risk factors and those who did not (P < 0.05). Syndromes associated with hearing loss, craniofacial malformation and meningitis were the most common causes of hearing loss. Conclusion: According to high impact of risk factors on incidence of neonatal hearing loss, hearing screening in infants with these risk factors is highly recommended. Keywords: Neonates, Risk factor, Hearing loss مقدمه: فراوانی کم‌شنوایی در نوزادان دارای فاکتور خطر کم‌شنوایی، 10 تا 20 برابر بیش از نوزادان بدون فاکتور خطر می‌باشد، بنابراین هدف از مطالعه حاضر، بررسی عوامل خطر کم‌شنوایی در نوزادان مراجعه کننده به طرح غربالگری شنوایی در شهر اهواز و بررسی میزان تأثیر هر یک در وقوع کم‌شنوایی بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع توصیفی- تحلیلی- مقطعی بود. در این پژوهش پرونده‌های شنوایی مربوط به نوزادانی که در مرحله اول آزمون غربالگری شنوایی شهر اهواز رد شده بودند و دارای فاکتور خطر کم‌شنوایی بودند، از سال 1387 تا پایان 1390 مورد استفاده و بررسی قرار گرفتند. در نهایت تمام اطلاعات با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS و روش‌های آماری 2c و مقایسه نسبت‌ها، تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: از 2940 نوزاد مورد بررسی، 478 نفر (16 درصد) دارای یک یا تعداد بیشتری فاکتور خطر کم‌شنوایی بودند. از این تعداد در کل 52 نوزاد کم‌شنوا شناسایی شدند. بین وقوع کم‌شنوایی در گروه دارای فاکتور خطر کم‌شنوایی و گروه هنجار تفاوت آماری معنی‌داری وجود داشت (05/0 > P). سندرم‌های همراه با کم‌شنوایی و ناهنجاری‌های کرانیوفاسیال، بیشترین میزان احتمال را در وقوع کم‌شنوایی به خود اختصاص داده بود. نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیر بالای فاکتورهای خطر کم‌شنوایی بر وقوع کم‌شنوایی، انجام آزمون‌های شنوایی در نوزادان دارای این فاکتورها به طور قطع توصیه می‌شود. کلید واژه‌ها: نوزادان، فاکتور خطر، کم‌شنوایی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16591_9f4b356ab8dd0857dea8eed6cfc241de.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Evaluation of temporal processing in patients with temporal lobe epilepsy by utilizing the duration pattern sequence test ارزیابی پردازش زمانی در افراد مبتلا به صرع لوب گیجگاهی با استفاده از آزمون توالی الگوی دیرشی 772 781 16592 10.22122/jrrs.v8i4.562 EN Azam Navaei Lavasani MSc, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Ghasem Mohammadkhani Lecturer, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mahmoud Motamedi Associate Professor, Department of Neurology, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Leyla Jalilvand Karimi Lecturer, Department of Audiology, School of Rehabilitation, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran Shohreh Jalaei Associate Professor, Department of Biostatistics, School of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Journal Article 2012 06 25 Introduction: The effects of brain lesions on the ability to sequence auditory stimuli have been documented in numerous studies. Some investigations have demonstrated that for almost all people, left hemisphere is specialized in temporal processing, especially the temporal ordering. The Aim of this study was to evaluate the temporal processing abilities of patients with unilateral temporal lobe epilepsy by means of “duration pattern sequence" test. Materials and Methods: In this cross-sectional study, 25 temporal lobe epileptic subjects (11 patients with right temporal lobe epilepsy and 14 ones with left temporal lobe epilepsy) and 18 normal controls with the age range of 15 to 50 years were assessed by duration pattern test. All subjects were evaluated in rehabilitation faculty of Tehran University of Medical Science. The mean scores of correct answers were statistically compared between the three groups using one-way ANOVA. Results: Tukey’s HSD test revealed significant differences between controls and patients with left temporal lobe epilepsy and also between patients with right and those with left temporal lobe epilepsy (P < 0.05). Difference subjects between right temporal lobe epilepsy and normal groups, however, were not significant (P > 0.05). Conclusion: Difficulties in processing of temporal ordering among the patients with left temporal lobe epilepsy can be considered as a proof for the specialization of the left temporal lobe in the processing of temporal ordering. Keywords: Temporal lobe epilepsy, Temporal processing, Duration pattern sequence test مقدمه: مطالعات متعددی تأثیر ضایعات مغزی بر توانایی تشخیص محرک‌های متوالی شنیداری را به ثبت رسانده‌اند. نتیجه برخی تحقیقات نشان می‌دهد که نیمکره چپ در اکثر افراد برای پردازش زمانی و به ویژه توالی زمانی غالب است. هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی پردازش زمانی با استفاده از آزمون توالی الگوی دیرشی در افراد مبتلا به صرع لوب گیجگاهی یک طرفه بود. مواد و روش‌ها: پژوهش مقطعی- مقایسه‌ای حاضر بر روی 25 فرد مبتلا به صرع لوب گیجگاهی (11 نفر مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره راست و 14 نفر مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره چپ) و 18 فرد هنجار در محدوده سنی 50-15 سال با آزمون توالی الگوی دیرشی به روش پاسخگویی کلامی و زمزمه‌ای صورت گرفت. درصد پاسخ صحیح آزمون توالی الگوی دیرشی با آزمون ANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: اختلاف‌های معنی‌داری بین گروه‌ها در نتایج آزمون توالی الگوی دیرشی از طریق آزمون ANOVA مشاهده شد (01/0 > P). آنالیز Tukey اختلاف‌های معنی‌داری بین گروه‌های مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره چپ و گروه هنجار و همین طور بین گروه‌های مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره چپ و صرع لوب گیجگاهی نیمکره راست نشان داد (05/0 > P)، اما اختلاف بین بیماران مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره راست و گروه هنجار معنی‌دار نبود (05/0 < P). نتیجه‌گیری: بیماران مبتلا به صرع لوب گیجگاهی نیمکره چپ در پردازش توالی زمانی اختلال نشان دادند که اختصاصی بودن نیمکره چپ در پردازش ترتیب زمانی را اثبات می‌کند. کلید واژه‌ها:  پردازش زمانی، آزمون توالی الگوی دیرشی، صرع لوب گیجگاهی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16592_f585a5b60d11ea3cdccb72174a0d418d.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 The validity and reliability of flexicurve for measuring kyphosis بررسی روایی و پایایی خط‌کش انعطاف‌پذیر در اندازه‌گیری کایفوز 782 791 16593 10.22122/jrrs.v8i4.480 EN Fatemeh Azadinia PhD Student, Department of Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mojtaba Kamyab Assisstant Professor, Department of Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Hamid Behtash Associat Professor, Department of Orthopedic, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Mohammadsaleh Ganjavian Associat Professor, Department of Orthopedic, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran Masoudramin Mirzazadehjavaheri Assistant Professor, Department of Orthopedic, School of Medicine, Kashan University of Medical Sciences, Kashan, Iran Journal Article 2012 04 26 Introduction: Radiography is a common, highly reliable and valid method of measuring spinal kyphosis. However, it may be considered unsuitable for regular use because of radiation exposure and particular cost. Other clinical methods may provide safe and rapid assessment of spinal curvature. The purpose of this study was, therefore, to verify the reliability and validity of the flexicurve to measure thoracic kyphosis. Materials and Methods: One hundred and five subjects with hyperkyphosis were enrolled in this study (aged 10-80 years). The Cobb angle was measured on a posterior-anterior x-ray by a spine specialist. Two other examiners, blinded to the results of previous measurement, evaluated thoracic kyphosis using the flexicurve. Results: Finding showed that the validity of flexicurve was in poor range while compared with established radiologic measurement. There was an acceptable reliability on the intra-rater evaluation with flexicurve measurement method in participants aged < 30 and > 50 years. However, it was poor on inter-rater reliability evaluation in subjects aged < 30 years but an acceptable option in those aged > 50 years. Conclusion: The flexicurve is barely valid for thoracic kyphosis measurement. So, despite it has been identified as a safe, non-invasive and cost-effective method, but because of its low reliability and validity could not be recommended for regular screening. Keywords: Kyphosis, Measurement, Reliability, Validity مقدمه: رادیوگرافی یکی از متداول‌ترین روش‌های اندازه‌گیری کایفوز می‌باشد که از روایی و پایایی بالایی برخوردار است، اما به دلیل قرار گرفتن فرد در معرض اشعه و دربرداشتن هزینه زیاد، برای انجام معاینات دوره‌ای و غربالگری مناسب نمی‌باشد. ابزارهای کلینیکی مختلفی نیز برای این منظور وجود دارند که امکان ارزیابی سریع و ایمن انحناهای ستون فقرات را فراهم می‌کنند. هدف از انجام این مطالعه، بررسی روایی و پایایی خط‌کش انعطاف‌پذیر (Flexicurve) در اندازه‌گیری کایفوز توراسیک بود. مواد و روش‌ها: در مطالعه حاضر 105 فرد مبتلا به هایپرکایفوز در محدوده سنی 10 تا 80 سال شرکت کردند. زاویه Cobb هر یک از شرکت کنندگان توسط پزشک متخصص ستون فقرات اندازه گرفته شد. دو معاینه کننده دیگر که اطلاعی از نتایج زاویه Cobb نداشتند، توسط خط‌کش انعطاف‌پذیر، زاویه کایفوز توراسیک بیماران را اندازه می‌گرفتند. یافته‌ها: مقایسه زاویه کایفوز اندازه‌گیری شده توسط خط‌کش انعطاف‌پذیر با زاویه Cobb نشان می‌دهد که روایی این ابزار ضعیف می‌‌باشد. همچنین نتایج این آزمون نشان داد که خط‌کش انعطاف‌پذیر دارای پایایی درون فردی قابل قبولی در اندازه‌گیری کایفوز در هر دو محدوده سنی زیر30 سال و بالای 50 سال می‌باشد و با وجود آن که پایایی بین فردی این ابزار در محدوده سنی زیر 30 سال ضعیف است، اما در محدوده سنی بالای 50 سال از پایایی بین فردی قابل قبولی برخوردار می‌باشد. نتیجه‌گیری: خط‌کش انعطاف‌پذیر از روایی ضعیفی در اندازه‌گیری کایفوز توراسیک برخوردار می‌ باشد. بنابراین با وجود آن که این روش بسیار ساده، ایمن، غیر تهاجمی و مقرون به صرفه است، اما به دلیل آن که از پایایی و روایی بالایی برخوردار نیست، استفاده از آن در معاینات دوره‌ای و مطالعات غربالگری توصیه نمی‌گردد. کلید واژه‌ها: کایفوز، اندازه‌گیری، روایی، پایایی https://jrrs.mui.ac.ir/article_16593_f195a5545321221316855b446880a0b3.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 8 4 2012 09 01 Robotic ankle foot orthosis with gait adaptive controller though artificial touch sensor for improving gait among drop foot patients ارتز رباتیک مچ- کف پایی با حسگر لامسه جهت کنترل هوشمند راه رفتن افراد مبتلا به افتادگی مچ پا 792 805 16594 10.22122/jrrs.v8i4.479 EN Nima Jamshidi Assistant Professor, Department of Biomedical Engineering, School of Engineering, University of Isfahan, Isfahan, Iran Journal Article 2012 04 26 Introduction: Drop foot is a neuromuscular disease that arises due to genetic defects, war injuries, accidents, tumors and brain stroke that foot neuron damages permanently or temporarily. For improving this gait disorder, patients need to use an ankle-foot orthosis. Materials and Methods: Intelligent robotic orthosis consists of a sole foot pressure sensor plate, calculator software and a robotic part. In accordance with developed model and based on data of drop foot patient gait it has been defined that there is need of robotic system for improving the amount of torque required for patient therefore a new orthosis is needed to recognize the required compensated torque for robotic system which is supplied by electric energy. For making connection between torque supply system and pressure measured by force plate artificial models were used. Results: This system improves the gait of a drop foot patient and enhances the ability of patient for walking. Conclusion: Other anticipated aims of this research are reducing the pressure and damage on tendons, reducing impact on joints using robotic system and compensating the deficiency of muscles. Keywords: Neuropathic, Drop foot, Center of pressure, Gait چکیدهعارضه افتادگی پا را می‌توان بیماری عصبی، عضلانی و ناشی از نقص ژنتیکی، جراحات جنگی، تصادف، رشد غده‌ها و برخی سکته‌های مغزی ذکر کرد که در اثر آن عصب پا دچار آسیب دیدگی دایم یا برگشت‌پذیر می‌شود. در اثر این عارضه شخص مجبور می‌شود برای جبران این نقص که موجب ناتوانی در باز و بسته ‌کردن مچ پا می‌شود، از ارتز استفاده کند. یا این که مشکل لنگیدن پا برای وی به وجود خواهد آمد. دستگاه ارتز رباتیک هوشمند شامل صفحه حسگر فشار کف پا، نرم‌افزار محاسبه‌گر و بخش ربات متحرک است. با توجه به مدل ساخته شده بر اساس اطلاعات حرکتی افراد دچار افتادگی پا مشخص شد که نیاز به سامانه رباتیکی است که بتواند میزان گشتاور مورد نیاز بیمار را برای راه رفتن بهبود بخشد و به همین دلیل طراحی ارتز جدیدی لازم بود که بر اساس سنجش فشار کف پا در شرایط گوناگون راه رفتن بتواند میزان گشتاور جبرانی مورد نیاز را برای سامانه رباتیک تشخیص دهد و توسط نیروی الکتریکی تأمین نماید. برای ایجاد ارتباط بین این سامانه تأمین گشتاور و فشار سنجش شده از فشارسنج از مدل‌های هوشمند استفاده شده است. این سامانه باعث بهبود عملکرد و رفع ناتوانی فرد دچار افتادگی پا می‌شود و توانایی شخص را در راه رفتن بهبود می‌بخشد.کاهش فشار و آسیب به تاندون‌ها، کاهش ضربه به مفاصل، کمک به بهبود بیماری با استفاده از سامانه رباتیک و جبران ضعف عملکرد عضلات، از جمله اهدافی پیش‌بینی شده برای ساخت دستگاه بود.کلید واژه‌ها: اختلالات عصبی، افتادگی پا، مرکز فشار، راه رفتن https://jrrs.mui.ac.ir/article_16594_f5b1211c3952ce30f829cd3c757a1a7f.pdf