Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
The effects of aerobic training on biochemical parameters in women with polycystic ovarian syndrome
تأثیر تمرینات هوازی بر پارامترهای بیوشیمیایی زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک
16383
10.22122/jrrs.v5i2.114
EN
Mohammad Reza
Kordi
Assistant Professor of Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Tehran, Tehran, Iran.
Zahra
Motiei
MSc in Exercise Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Tehran, Tehran, Iran.
Ramin
Amirsasan
Assistant Professor of Exercise Physiology Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Tabriz, Tabriz Iran.
Khodadad
Letafatkar
MSc in Sport Injuries, Faculty of Physical Education and Sport Science, University of Tehran, Iran.
0000-0002-5612-8340
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: this study aimed at evaluating the effects of aerobic training on clinical symptoms and biochemical parameters of PCOS women. Materials and Methods: To conduct this semi-experimental study, 24 PCOS women were randomly selected and subdivided into two 12-subject groups. The mean age, height, weight and BMI of the subjects were 22.7± 3.77 yrs, 159.87± 5.29 Cm, 69.88± 14.12 Kg and 27.53± 5.02, respectively. The PCOS-T (trained) group underwent a 3-month structured aerobic training program (ET) which lasted for 12 weeks, whereas the PCOS-UnT (untrained) group had not any training. Clinical data (ovarian morphology, BF%, WC, WHR) and serum hormone levels (insulin, Androstenedione, testosterone, DHEA- S and SHBG) were evaluated at the onset of study and re-evaluated after 12 weeks. Paired and sample t-tests were used for statistical analysis (α ≤ 0.05). Results: At the end of the 3-month ET, PCOS-T showed a significant reduction in ovarian volume (Right ovarian) (P = 0.001), Left ovarian (P = 0.002), BF% (P = 0.004), WC (P = 0.002), and WHR (P = 0.01). Fasting insulin (P = 0.0004) and Androtestenedione hormone (P = 0.01) significantly reduced in PCOS-T. Serum testosterone (P = 0.53), DHEA- S (P = 0.16) and SHBG levels (P = 0.40) remained unchanged in PCOS-T. After 3 months, subjects in PCOS-UnT group did not show any changes in any of above-mentioned measurements. Conclusion: The presumable mechanisms thorough which aerobic exercise did affect ovarian size are as follows: emergence of an endocrine environment following an increase in SHBG, decrease of free androgen and improvement in insulin sensitivity. The ovarian size changes in PCOS women may decrease circulating Androtestenedione, which in turn can improve clinical symptoms and biochemical parameters. Keywords: Polycystic ovarian syndrome (PCOS), Aerobic exercises, Biochemical parameters.
چکیده مقدمه: هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرینات هوازی بر پارامترهای بیوشیمیایی زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک بود. مواد و روشها: جهت اجرای این تحقیق نیمه تجربی، 24 زن مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک به طور تصادفی انتخاب و به دو گروه 12 نفری تقسیم شدند. برنامه تمرینی هوازی در طول دوازده هفته بر روی گروه تجربی اجرا شد. دادههای کلینیکی همچون مورفولوژی تخمدانها، درصد BF (Body Fat)، WC (Waist Circumferance)، WHR ((Waist to Hip Ratio و سطح هورمونهای سرم مانند انسولین، آندروستندیون، تستوسترون DHEA-S و SHBG قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمونهای t زوج و مستقل استفاده شد (05/0 ≥ α). یافتهها: آزمودنیهای تحقیق دارای میانگین سن 77/3 ± 7/22 سال، قد 29/5 ± 87/159 سانتیمتر، وزن 12/14 ± 88/69 کیلوگرم و شاخص توده بدنی 02/5 ± 53/27 کیلوگرم بر متر مربع بودند. سه ماه پس از اجرای برنامه تمرینی هوازی، کاهش معنیداری در اندازه تخمدان (تخمدان راست با 001/0 = P و تخمدان چپ با 002/0 = P)، درصد BF (004/0 = P)، WC (002/0 = P)، WHR (01/0 = P)، انسولین ناشتا (0004/0 = P) و آندروستندیون (01/0 = P) مشاهده شد. تغییر معنیداری در تستوسترون سرم (53/0 = P)، سطوح DHEA-S (16/0 = P) و SHBG یا Hormone Binding Globulin Sex (40/0 = P) یافت نشد. بحث: از ساز و کارهای مربوط به کاهش حجم تخمدان میتوان به ایجاد محیط آندوکرینی مطلوب به دنبال افزایش SHBG، کاهش آندروژنهای آزاد و بهبود حساسیت به انسولین اشاره کرد. احتمال میرود در بیماران مبتلا به سندرم پلیکیستیک، کاهش در حجم تخمدان موجب کاهش آندروستندیون در گردش شده، علائم کلینیکی و پارامترهای بیوشیمیایی را بهبود بخشد. کلید واژهها: سندرم تخمدان پلیکیستیک، تمرینات هوازی، پارامترهای بیوشیمیایی.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16383_09a7d8e17be9c34a1eafcea17976202a.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
The effects of cognitive dual task on gait's kinematic variables in people with Parkinson's disease
تأثیر اضافه نمودن یک وظیفه ثانویه شناختی بر متغیرهای کینماتیکی راه رفتن در بیماران مبتلا به پارکینسون
16384
10.22122/jrrs.v5i2.107
EN
Zahra
Tavakoli
Instructor of Sport Biomechanics, Hamedan Branch, Islamic Azad University, Hamedan, Iran
0000-0002-5883-7845
Nader
Farahpour
Associate Professor of Orthopedic and Sport Biomechanics, Hamedan Branch, Islamic Azad University, Hamedan, Iran
Hamid Reza
Elmi
Assistant Professor of Physiotherapy and Physical Medicine, Buali Sina University, Hamedan, Iran
Ali Akbar
Elmi
Assistant Professor of Neurology, Hamedan University of Medical Sciences, Hamedan, Ira
Mehrdokht
Mazde
Assistant Professor of Neurology, Hamedan University of Medical Sciences, Hamedan, Ira
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: Parkinson's disease is associated with postural control deficits, functional performance weakness, and an abnormal gait. Identification of the beneficial factors involved in improving motor performance of these patients is clinically important. The aim of this study was to investigate the effects of a cognitive dual task on kinematic variables of the gait in patients with parkinson's disease. Materials and Methods: Ten female patients with parkinson's disease (Already on Levedopa treatment) with mean age, height and weight of 59.6 yrs ± 3.6 yrs , 157.2 cm ± 4.4 cm and 67.2 kg ± 6.7 kg were included in the experimental group. 14 healthy females with similar age, height and weight were served as the control group. Using a H-Rez 3D Motion Analysis system, the movements of lower limbs were captured and the related kinematic variables were analyzed during walking with and without cognitive dual task. MANOVAs was used for statistical analysis (µ=0.05). Results: Stride length of the control and experimental groups for normal walking were 121.9 cm ± 4.7 cm and 79.7 cm ± 6.1 cm , respectively (p=0.001). These values for walking under cognitive dual task for control and experimental groups were 127.3cm± 5.0cm and 86.4 cm ± 6.5 cm, respectively. In PD patients, stride length, walking speed, joints' range of motion and angular velocity at joints were of smaller amounts than those of healthy subjects. However, the double support in patients were greater than the normal subjects (p=0.001). Cognitive dual task resulted in an increase in the stride length, walking speed, hip's range of motion and a decrease in the double support time.Conclusion, Cognitive dual task can improve the walking pattern and is recommended to be implemented in rehabilitation programs designed for PD patients.Keywords: Parkinson's disease, Gait, Cognitive dual task, stride length, stance, swing
چکیدهمقدمه: بیماری پارکینسون با ضعف کنترل وضعیت بدن (Posture) و افت عملکرد حرکتی، به ویژه در راه رفتن، همراه است. شناسایی عواملی که در بهبود عملکرد حرکتی این بیماران مؤثرند از اهمیت کلینیکی برخوردار است. هدف از انجام این تحقیق، ارزیابی تأثیر یک وظیفه شناختی ثانوی بر متغیرهای کینماتیک راه رفتن در بیماران مبتلا به پارکینسون بود.مواد و روشها: تعداد 10 بیمار زن مبتلا به پارکینسون تحت درمان با لوودوپا به ترتیب با میانگین سن، قد و وزن 6/3 ± 6/59 سال، 4/4 ± 2/157 سانتیمتر و 7/6 ± 2/67 کیلوگرم به عنوان گروه تجربی و 14 زن سالم غیر ورزشکار با سن، قد و وزن مشابه به عنوان گروه شاهد در این تحقیق شرکت کردند. الگوی کینماتیک راه رفتن آزمودنیها در حالت عادی و همراه با یک وظیفه شناختی ثانوی با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل حرکتی (High-Rez Motion Analysis System) مورد اندازه گیری قرار گرفت. طرح آزمایش شامل یک عامل بین گروهی و دو عامل درون گروهی (هر یک با دو سطح) بود و برای تحلیل آماری از آزمون Repeated Measure (05/0 = µ) استفاده گردید.یافتهها: طول گام (Stride) افراد سالم و بیمار در راه رفتن عادی به ترتیب 7/4 ± 9/121 و 1/6 ± 7/79 و در راه رفتن همراه با اجرای وظیفه ثانوی شناختی 0/5 ± 3/127 و 5/6 ± 4/86 بود. در بیماران مبتلا به پارکینسون، طول گام، سرعت گام برداری، سرعت زاویهای مفاصل اندام تحتانی، و دامنه حرکتی مفاصل اندام تحتانی کوچکتر از افراد سالم بود. اما، زمان حمایت دوگانه در بیماران به طور معنیداری بیشتر از این مقدار در افراد سالم بود (001/0 = P). میزان طول گام بیماران و دامنه حرکتی مفصل ران در راه رفتن با وظیفه ثانوی شناختی به طور معنیداری بهبود یافت (001/0 = P).بحث: وظیفه ثانوی شناختی هنگام راه رفتن موجب بهبود متغیرهای کینماتیکی راه رفتن میشود. افزودن وظیفه ثانوی شناختی هنگام تمرین راه رفتن در برنامه توانبخشی بیماران مبتلا به پارکینسون توصیه میگردد.کلید واژهها: بیماری پارکینسون، راه رفتن، وظیفه ثانوی شناختی، طول گام، ایستایی، نوسان.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16384_c76fe1d8e08462434d800487585be217.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
The effect of patellar taping on EMG activity of vasti muscles during squatting in subjects with patellofemoral pain syndrome (PFPS)
تأثیر چسب زنی استخوان پاتلا (Patellar taping) بر فعالیت الکتریکی ماهیچههای Vasti در افراد مبتلا به سندرم درد مفصل پاتلوفمورال (PFPS) حین حرکت خمیدگی یکطرفه زانو
16385
10.22122/jrrs.v5i2.108
EN
Javid
Mostamand
Assistant professor of Physiotherapy (Sport Medicine Branch), Department of physiotherapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
0000-0001-9132-7305
Den Al
Bader
Professor of Medical Engineering, Department of Engineering, Queen Mary University of London, Mile End Road, London, UK, E1 4NS.
Zoee
Hudson
MSc course leader and Senior Clinical Lecturer, Centre for Sports and Exercise Medicine, Barts and the London Queen Mary’s School of Medicine and Dentistry, Mann Ward, Mile End Hospital, Bancroft Road, London, UK, E1 4DG.
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: Patellar taping has been shown to reduce pain level in subjects with patellofemoral pain syndrome (PFPS) however; the mechanisms of pain reduction have not completely been established following its application. The purpose of this study was to evaluate EMG activity of vasti during patellar taping. Materials and Methods: Both VMO-VL onset and VMO/VL amplitude of eighteen subjects with PFPS and eighteen healthy subjects as controls were measured by an EMG unit. This procedure was performed on the affected knee of subjects with PFPS, before, during and finally after patellar taping during unilateral squatting. The similar procedure was also performed on the unaffected knees of both groups. Results: The mean values of VMO-VL onset prior to taping (2.54 ms, SD 4.35 ms) were decreased significantly following a period of taping (-6.00 ms, SD 3.40 ms) (P < 0.05). There was also significant difference between the mean values of VMO-VL onset among controls (-2.03 ms, SD 6.04 ms) and subjects with PFPS prior to taping (P > 0.05). However, there were no significant difference between the ranked values of VMO/VL amplitude of affected and unaffected knees of PFPS subjects and controls during different conditions of taping (P > 0.05). Conclusion: Decreased values of VMO-VL onset may contribute to patellar realignment and explain the mechanism of pain reduction following patellar taping in subjects with PFPS. Keywords: Patellar taping, VMO & VL onset, VMO & VL amplitudes.
چکیده مقدمه: یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی-عضلانی ناحیه زانو در بالغین، سندرم درد مفصل پاتلوفمورال (PFPS) میباشد. چسب زنی ناحیه پاتلا ((Patellar taping روش درمانی مؤثری جهت تسکین علایم دردناک در طیف وسیعی از این بیماران است؛ گرچه مکانیسم کاهش علایم پس از استفاده از چسب به درستی مشخص نشده است. هدف از اجرای این پژوهش ارزیابی فعالیت EMG در ماهیچههای Vasti پس از استفاده از چسب پاتلا و یافتن مکانیسم احتمالی کاهش درد پس از آن بود. مواد و روشها: در یک پژوهش شاهد- موردی، دو پارامتر اختلاف زمانی آغاز فعالیت ماهیچههای VMO و VL (VMO-VL onset) و مقدار فعالیت نسبی این ماهیچه در 18 بیمار مبتلا به سندرم درد مفصل پاتلوفمورال و 18 فرد سالم، توسط یک دستگاه ثبت امواج الکتریکی ماهیچه (EMG) اندازه گیری گردید. پارامترهای مورد اشاره از زانوی آسیب دیده افراد مبتلا قبل از اعمال چسب، در حین اتصال چسب به ناحیه زانو و پس از طی یک دوره چسب زنی (2 تا 5 هفته) و نیز از زانوی سمت سالم بیماران و همچنین هر دو زانوی افراد گروه شاهد در خلال مرحله انقباض اکسنتریک (Eccentric) حرکت خمیدگی یک طرفه زانو (Single -leg squatting) به ثبت رسید. یافتهها: اختلاف معنیداری بین میانگین عددی VMO-VL onset در بین افراد گروه شاهد و مبتلایان به PFPS پیش از اقدام به چسب زنی به چشم خورد (05/0 > P). همچنین میانگین عددیVMO-VL onset پیش از اعمال چسب بر روی استخوان پاتلا (54/2 میلیثانیه، 35/4 = SD)، کاهش معنیداری پس از یک دوره چسب زنی (00/6- میلیثانیه،40/3 = SD) پیدا کرد (05/0 > P). با این وجود هیچ گونه اختلاف معنیداری بین مقدار فعالیت نسبی ماهیچههای VMO و VL مربوط به زانوی آسیب دیده بیماران مبتلا بهPFPS ، پای سالم آنان و همچنین افراد سالم گروه شاهد بین وضعیتهای گوناگون چسب زنی مشاهده نگردید (05/0 < P). بحث: کاسته شدن از مقادیر عددی VMO-VL onset، که به معنای انقباض سریعتر ماهیچه VMO نسبت به VL تلقی میگردد، ممکن است در اصلاح وضعیت و راستای استخوان پاتلا (Realignment) به عنوان یک عامل کمکی مطرح باشد. بنابراین شاید بتوان مکانیسم کاهش درد پس از استفاده از چسب پاتلا را با ایجاد تغییر در الگوی فعالیت زمانی دو ماهیچه VMO و VL در بیماران مبتلا به سندرم درد مفصل پاتلوفمورال توضیح داد. کلید واژهها: چسب زنی پاتلا، زمان فعالیت ماهیچههای VMO و VL، مقدار فعالیت VMO وVL .
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16385_7f4b18de3cfeb9b4ac78c381ee2ad278.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
A comparative study about the myofascial manipulation and conventional physiotherapy in cervicogenic headache treatment
بررسی مقایسهای تأثیر روش منیپولاسیون مایوفاشیال با فیزیوتراپی مرسوم در درمان سردرد سرویکوژنیک
16386
10.22122/jrrs.v5i2.109
EN
Abdolkarim
Karimi
Assistant Professor, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
0000-0002-1601-0647
Ehsan
Ghasemi
Physical Therapist, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
0000-0002-7853-1923
Mojtaba
HeshmatiPour
Instructor, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
Salime
Pasbani
Student of Physical Therapy, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
Elahe
Dehghani
Student of Physical Therapy, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
Forogh
Ferdowsi
Student of Physical Therapy, Department of Physical Therapy, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran.
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: Cervicogenic headache with publicity of 0.4 to 2.5 percent is a kind of chronic headache among people that is originated from cervical spine or soft tissues around the neck and is irradiated towards occulofronto- temporal. There are different points of view on this kind of headache, therefore there is not only one effective way to cure these headaches. In this research 2 unstudied methods, myofascial manipulation and conventional physiotherapy are argued and compared. Materials and Methods: In this research, 42 patients were chosen among those who were qualified and were asked to sign agreement, then they were randomly placed in one of the treatments methods. Data about the intensity, frequency and the interval of the headache was gathered by questionnaire and Data about disability of patients was gathered by Neck Disability Index (NDI). Afterwards the data were analyzed by SPSS software. Conclusions: These results were concluded from software analysis: In myofascial manipulation method, there was significant difference between intensity (P < 0.001), frequency (P < 0.001), headaches interval (P < 0.001) and patients disability (P < 0.001), before and after the treatment. Between the average of frequency (P > 0.05), headaches interval (P > 0.05) and patients disability (P > 0.05) in follow up period, there was no significant difference on two methods of myofascial manipulation and conventional physiotherapy. Discussion: According to the results, both myofascial manipulation and conventional physiotherapy methods are effective to cure and reduce the signs of cervicogenic headaches, but in one- month follow up, myofascial manipulation method has got better and more permanent effects than conventional physiotherapy. Keywords: Cervicogenic headache, Myofascial manipulation, Conventional physiotherapy.
چکیده مقدمه: سردرد سرویکوژنیک (با شیوع 4/0 تا 25 درصد) یک نوع سردرد مزمن یک طرفه است که از ستون فقرات گردنی یا بافتهای نرم اطراف گردن منشأ گرفته، به سمت اوکولو-فرونتو-تمپورال گسترش مییابد. وجود دیدگاههای مختلف درمانی بیانگر آن است که تنها یک درمان مؤثر برای این سردرد وجود ندارد. در این مطالعه دو روش این بیماری مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روشها: مطالعه حاضر از نوع آیندهنگر، شبهتجربی، یک سویهکور و تصادفی بود. از بین بیماران حائز شرایط ورود به مطالعه، 44 بیمار به صورت تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی وارد دو گروه درمانی فیزیوتراپی مرسوم و منیپولاسیون مایوفاشیال شدند. اطلاعات مربوط به شدت، فرکانس و مدت زمان سردرد توسط پرسشنامه و ناتوانی این بیماران توسط شاخص ناتوانی در اثر گردن درد (NDI) قبل و بعد از درمان و پس از پیگیری یک ماهه جمعآوری شد. سپس اطلاعات توسط آزمونهای t و t زوج شده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: در روش منیپولاسیون مایوفاشیال تفاوت معنیداری بین شدت (001/0 > P)، فرکانس (001/0 > P) و مدت زمان سردرد (001/0 > P) و ناتوانی بیماران (001/0 > P) در زمان قبل و بعد از درمان وجود داشت. در روش فیزیوتراپی مرسوم تفاوت معنیداری بین شدت (001/0 > P)، فرکانس (001/0 > P) و مدت زمان سردرد (005/0 > P) و ناتوانی بیماران (001/0 > P) در زمان قبل و بعد از درمان وجود داشت. بین میانگین فرکانس و مدت زمان سردرد و ناتوانی بیماران در زمان پیگیری در دو گروه منیپولاسیون مایوفاشیال و فیزیوتراپی مرسوم تفاوت معنیداری وجود نداشت (001/0 < P). بین میانگین شدت درد در زمان پیگیری در دو گروه منیپولاسیون مایوفاشیال و فیزیوتراپی مرسوم تفاوت معنیداری وجود داشت (05/0 > P). بحث: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که هر دو روش منیپولاسیون مایوفاشیال و فیزیوتراپی مرسوم در درمان و تسکین علایم سردرد سرویکوژنیک مؤثر میباشند ولی در پیگیری یک ماهه، منیپولاسیون مایوفاشیال دارای اثرات بهتر و پایدارتر نسبت به فیزیوتراپی مرسوم میباشد. کلید واژهها: سردرد سرویکوژنیک، منیپولاسیون مایوفاشیال، فیزیوتراپی رایج.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16386_97d874c5aaa9be3fa256de891418b0d7.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
Comparison effect of six week resistance-balance, velocity- balance and balance training on dynamic balance in active elderly males
مقایسه تأثیر شش هفته تمرین مقاومتی- تعادلی، سرعتی- تعادلی و تعادلی بر تعادل پویای مردان سالمند فعال
16387
10.22122/jrrs.v5i2.110
EN
Jabar
Bashiri
PhD, Assistance Professor, Department of Physical Training and Sport Sciences, Islamic Azad University, Tabriz Branch, Tabriz, Iran.
Hamdalah
Hadi
Instructor, Msc of Sport Biomechanics, Department of Physical Training and Sport Sciences, Islamic Azad University, Tabriz Branch, Tabriz, Iran.
Mehdi
Bashiri
Instructor, Msc of Physical Training and Sport Sciences, Department of Physical Training and Sport Sciences, Islamic Azad University, Tabriz Branch, Tabriz, Iran.
Hossein
Rostamkhany
Instructor, Msc of Sport Biomechanics, Department of Physical Training and Sport Sciences Islamic Azad University, Takestan Branch, Takestan, Iran.
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: The purpose of this study was to evaluate the effect of Resistance-Balance, Velocity- Balance and Balance training on dynamic balance in active elderly males. Materials and Methods: 34 elderly males with no history of lower extremity impairment, voluntarily participated in this study. They were divided into the following four groups; group 1: Resistance- Balance exercise, group 2: Velocity-Balance exercise, group 3: Balance exercise and group 4: control group. Dynamic balance was assessed through The SEBT test on the day before exercises began. The subjects in three above-mentioned exercise groups were executing exercise programs for 6 weeks and throughout this period, the controls were asked to continue to their daily routine activities. Dynamic balance of subjects was re-assessed by The SEBT test one day after completing exercises. Descriptive statistics, ANOVA and post-hoc tukey were used for data analysis. Results: the study results showed significant increase in reaching distance in all directions after Resistance-Balance, Velocity- Balance and Balance training. It was also shown that increase in reaching distance following velocity- balance exercises was more than that resulting from the resistance-balance and balance exercises. Conclusion: according to the present results, using velocity-balance, resistance-balance and balance alone exercises (especially velocity-balance exercises) in elderly male training programs are recommended to decrease likelihood of falling and improve the elderly population dynamic balance. Keywords: Training, Dynamic balance, Active elderly males.
چکیده مقدمه: پیشگیری و غلبه بر ناتواناییهای سالمندان، شناخت مشکلات و نیز بررسی عوامل مؤثر در بهبود کیفیت زندگی آنها موضوع مهمی است. هدف از انجام تحقیق حاضر، مقایسه تأثیر شش هفته تمرین مقاومتی- تعادلی، سرعتی- تعادلی و تعادلی بر تعادل پویای مردان سالمند فعال بود. مواد و روشها: تعداد 34 نفر از افراد سالمند بدون سابقه آسیب در اندام تحتانی که هفتهای سه بار در فعالیتهای آمادگی جسمانی شرکت داشتند، به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنیهای تحقیق به صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه اول تمرینات ترکیبی مقاومتی- تعادلی، گروه دوم تمرینات ترکیبی سرعتی- تعادلی و گروه سوم تنها تمرینات تعادلی را به مدت شش هفته و هر هفته دو جلسه انجام دادند. گروه چهارم نیز به عنوان گروه شاهد در هیچ گونه برنامه تمرینی شرکت نکرده، به برنامههای معمول خود ادامه دادند. برای برآورد تعادل پویای آزمودنیها، پس از گرم کردن (10-5 دقیقه کشش)، از آزمون تعادل ستاره (Star Excursion Balance Test یا SEBT) استفاده شد. روز بعد از اتمام دوره تمرینی، تعادل پویای آزمودنیها دوباره اندازهگیری شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از روشهای آمار توصیفی، تحلیل واریانس یکسویه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری 05/0 ≥ α استفاده شد. یافتهها: فاصله دستیابی در هشت جهت SEBT در گروههای تمرین مقاومتی- تعادلی، سرعتی- تعادلی و تعادلی، پس از اعمال تمرینات، افزایش معنیداری یافت. همچنین مشاهده شد که تمرین سرعتی- تعادلی نسبت به تمرین مقاومتی- تعادلی و تعادلی باعث بهبود بیشتری در تعادل پویا میشود. بحث: با توجه به نتایج، استفاده از تمرینات مقاومتی- تعادلی، سرعتی- تعادلی و تعادلی (به ویژه سرعتی- تعادلی) به منظور کاهش احتمال سقوط و بهبود تعادل پویای افراد سالمند توصیه میشود. کلید واژهها: تمرین، تعادل پویا، مردان سالمند فعال.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16387_f27a4f23a9840cbee6ccaa3194e86ea0.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
Reliability of knee functional tests in patients with patellofemoral pain syndrome
بررسی پایایی آزمونهای عملکردی زانو در افراد مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی
16388
10.22122/jrrs.v5i2.111
EN
Khodadad
Letafatkar
MSc in sport injury and corrective exercise, faculty of physical education and sport science, university of Tehran, Tehran, Iran.
0000-0002-5612-8340
Zahra
Abdolvahabi
MSc Students of Education and Sport Science, Islamic Azad University of Tehran, Markaz Branch, Tehran, Iran.
Haniyeh
Rahmati
MSc Students of Education and Sport Science, Islamic Azad University of Tehran, Markaz Branch, Tehran, Iran.
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: Patellofemoral pain syndrome (PFPS) is a common clinical term used to describe a variety of pathologic conditions related to the articulation between the patella and the femoral condyles. The aim of this study was to evaluate the reliability of knee performance tests in patients with Patellofemoral pain syndrome. Materials and Methods: 15 subjects with patellofemoral pain syndrome and 17 subjects without any pain in patellofemoral joint participated in this study. The Single-Leg Press, Step-down, Bilateral Squat and Antromedial Lung were the tests whose reliability was examined in the present study. For statistical analysis of data, the Pearson correlation coefficient, paired t-test and Interclass Correlation Coefficient (ICC) tests were used (α ≤ 0.05). Results: The reliability of 4 functional performance tests used in this study ranged from 0.79 to 0.94. With the exception of the Squat test, there was significant differences in number of test repetitions in the group with patellofemoral pain (P = 0.01). All functional performance tests correlated significantly with pain except the Squat test. Limb Symmetry Index (LSI) was 80% for the group with patellofemoral pain and 97% for the control group. The reliability between the four above-mentioned functional tests was high and it had a positive correlation with changes in pain. Conclusion: since the functional tests used in the present study proved to have high reliability, it is suggested that these tests be applied for evaluating patients with patellofemoral pain syndrome. Keywords: Reliability, Knee, Patellofemoral pain syndrome.
چکیده مقدمه: سندرم درد کشککی- رانی واژه کلینیکی شایعی جهت توصیف شرایط پاتولوژیک درد موجود بین کشکک و کندیلهای ران است. هدف پژوهش حاضر، بررسی پایایی آزمونهای عملکردی زانو در افراد مبتلا به سندرم درد کشککی- رانی بود. مواد و روشها: جهت اجرای این پژوهش، 15 آزمودنی مبتلا به درد کشککی- رانی و 17 آزمودنی بدون درد کشککی- رانی انتخاب شدند و آزمونهای عملکردی پرس تکپایی، پایین آمدن از پله، Squat (چمباتمه زدن) یکطرفه و جهش محوری بر روی آنها اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آماری آزمون همبستگی Pearson، t زوج و مستقل و ضریب همبستگی درون گروهی ((ICC استفاده گردید (05/0 ≥ α). یافتهها: پایایی آزمونهای عملکردی مورد استفاده در این تحقیق در دامنه 79/0 تا 94/0 قرار داشت. در افراد دارای درد کشککی- رانی در تکرار تعداد آزمونها، به جز چمباتمه، اختلاف معنیداری یافت شد (01/0 = P). همبستگی معنیداری بین چهار آزمون عملکردی، به جز چمباتمه، با درد وجود داشت. شاخص تقارن عضوی (LSI) در گروه اول 80 و در گروه دوم 97 درصد گزارش گردید. در آزمونهای عملکردی پایایی بالایی به دست آمد که با تغییرات درد همبستگی داشت. بحث: با توجه به این که آزمونهای بررسی شده در این تحقیق دارای پایایی بالایی بودند، از این رو توصیه میشود که از این آزمونها برای ارزیابی افراد مبتلا سندرم درد کشککی- رانی استفاده گردد. کلید واژهها: پایایی، زانو، درد کشککی- رانی.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16388_4f8b5dedab6f650dbf1b2532aa11f646.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
The effect of vibration on preventing the delayed onset muscle soreness in active girls
اثر ویبریشن بر پیشگیری از کوفتگی عضلانی تأخیری در دختران فعال
16389
10.22122/jrrs.v5i2.112
EN
Maryam
Hakami
hakami, MSc Student of Physical Training, Islamic Azad University, Khorasgan Branch, Isfahan, Iran.
Farzaneh
Taghian
Assistance Professor, Department of Physical Training, Islamic Azad University, Khorasgan Branch, Isfahan, Iran.
0000-0001-9531-2952
Abdolkarim
Karimi
Associate Professor, Department of Physical Therapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, Isfahan university of medical sciences, Isfahan, Iran.
0000-0002-1601-0647
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: The purpose of this study was to determine the effect of vibration on preventing the delayed onset muscle soreness (DOMS) which is caused by eccentric exercises. Our hypothesis was that the vibration exercise would reduce the delayed onset muscle soreness. Materials and Methods: The statistical population included 40 female athletes with an age range of 19 to 25 years who had 3 years of experiment in sports. Participants were divided randomly into two groups: vibration training (n = 20) and Non-vibration training (n = 20). The maximum voluntary contraction (MVC) of quadriceps muscles in both left and right legs was measured, as well as the pressure pain threshold (PPT) in 5, 10 and 15 centimeters above patella and in the center of gastrocnemeus. Knee joint's range of motion (flexion and extension) was also measured and registered. In VT group, the quadriceps, gastrocnemeus muscles and hamstrings of both legs were vibrated for one minute, using a vibration system (with 50 hertz). Then, each group carried out eccentric exercises using the Leg Press system. After 24 hours, all the measurements including pain levels and muscle soreness were repeated by the VAS scale. Results: Comparing the average amounts of changes, a significant decrease in maximum voluntary contraction of quadriceps muscles (P < 0.05) and in pressure pain threshold was indicated (P < 0.05). A significant decrease in knee joint range of motion among Non-VT subjects compared to VT subjects was also shown in this study. The mean levels of muscle soreness of VT group (24 hours after eccentric exercise) were significantly lower than Non-VT group. (P < 0.01) The comparison of outcomes showed that the vibration training could reduce delayed onset muscle soreness caused by eccentric exercises. Keywords: Vibration training, Delayed onset muscle soreness, Eccentric exercise.
چکیده مقدمه: کوفتگی عضلانی تأخیری که بعد از ورزشهای اکسنتریک رخ میدهد، موجب کاهش کارایی و عملکرد ورزشی به خصوص بین ورزشکاران حرفهای میگردد. به همین دلیل کاهش این عوارض همواره مورد توجه مطالعات مختلف قرار داشته است. هدف از تحقیق حاضر تعیین میزان تأثیر ویبریشن بر پیشگیری از کوفتگی عضلانی تأخیری (Delayed Onset Muscle Soreness یا DOMS) ایجاد شده در نتیجه تمرین اکسنتریک، با فرض کاهش میزان کوفتگی عضلانی تأخیری در اثر تمرین ویبریشن، بود. مواد و روشها: جامعه آماری این تحقیق را 40 نفر زن ورزشکار در دامنه سنی 25-19 سال تشکیل میدادند که دارای3 سال سابقه ورزشی بودند. داوطلبان به طور تصادفی در یکی از دو گروه بیست نفره Vibration Training (VT) و Non Vibration Training (Non-VT) قرار گرفتند. حداکثر قدرت ارادی عضلات چهارسررانی (Quadriceps) پای راست و چپ، آستانه درد فشاری در 5، 10 و 15 سانتیمتر بالای پاتلا و همین طور در وسط عضلات شکمی ساق (Gastrocnemius) هر دو پا و دامنه حرکتی مفصل زانو (زاویه خم شدن و باز شدن زانو) در هر دو پا اندازهگیری و ثبت شد. در گروه VT از دستگاه ویبراتور با فرکانس HZ 50 برای اعمال لرزش عضلات چهارسر رانی، شکمی ساق و همسترینگهای (Hamstrings) هر دو پا هر یک به مدت 1 دقیقه استفاده شد. سپس هر دو گروه به تمرین اکسنتریک با دستگاه Leg Press پرداختند. 24 ساعت پس از انجام ورزش اکسنتریک، علاوه بر تکرار اندازهگیریهای فوق، سطح درد و آزردگی عضلانی با استفاده از مقیاس Visual Analogue Scale (VAS) مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها: مقایسه میانگین تغییرات پارامترهای اندازهگیری شده بیانگر کاهش معنیدار حداکثر انقباض ارادی عضله چهارسر رانی (05/0 > P) و کاهش معنیدار آستانه درد فشاری (05/0 > P)، همچنین کاهش معنیدار دامنه حرکتی مفصل زانو (05/0 > P) در گروه Non-VT در مقایسه با گروه VT بود. میانگین سطح ادراک درد عضلانی در 24 ساعت پس از فعالیت اکسنتریک به طور معنیداری در گروه VT پایینتر از گروه Non-VT بود (05/0 > P). بحث: مقایسه نتایج به دست آمده بین دو گروه VT و Non-VT نشان داد که استفاده از VT میتواند به طور قابل ملاحظهای موجب کاهش کوفتگی عضلانی تأخیری ناشی از انجام ورزشهای اکسنتریک در ورزشکاران گردد. کلید واژهها: ویبریشن، کوفتگی عضلانی تأخیری، فعالیت اکسنتریک.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16389_c64c1dc40ade60a3aba8332e10260c93.pdf
Isfahan University of Medical Sciences
Journal of Research in Rehabilitation Sciences
1735-7519
5
2
2009
11
01
Sensory re-education methods after peripheral nerve repair in upper extremity: a review article
مروری بر روشهای بازآموزی حسی، به دنبال ترمیم اعصاب محیطی اندام فوقانی
16390
10.22122/jrrs.v5i2.113
EN
Roghaye
Hassanzadeh
PhD student of cognitive neuroscience, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tabriz, Tabriz, Iran.
Majid
MahmoudAliloo
Associate professor, University of Tabriz, Tabriz, Iran.
Abbas
Bakhshipour
Associate professor, University of Tabriz, Tabriz, Iran.
Ahmad Reza
Roofigari
Fellowship of Hand and Peripheral Nerve Corrective Surgery, Associate Professor, Tehran University of Medical Science, Tehran, Iran.
Journal Article
2010
11
08
Abstract Introduction: Following surgical repair of major nerve trunks there is a rapid functional reorganization in the brain which is characterized by a change in cortical mapping of the hand due to the incorrect reinnervation of peripheral targets. Sensory re-educational programs are used in the rehabilitation phase to facilitate and positively influence the re-learning process. This process is required to make possible an adaptation to the new synaptic organization and to improve the recovery of functional sensibility known as “tactile gnosis”. However, the outcome of such programs is often disappointing, especially in adults. The design of sensory re-education programs has not changed for several decades. Materials and Methods: For the current research, studies were initially identified from such resources as Google, Science Direct, and Ovid and then systematically reviewed. For obtaining some of the studies reviewed here, correspondence with the author(s) was done. Conclusion: The purposes of this paper were to review evolving concepts in neuroscience and cognitive science, to present a rationale for a modified approach to classic sensory re-education, and to suggest new strategies for enhanced sensory re-learning following nerve repair. Keywords: Sensory re-education, Classic strategies, New strategies, Neuroscience and cognitive science.
چکیده مقدمه: به دنبال جراحی ترمیمی تنه اعصاب محیطی در اندام فوقانی، به سرعت یک سازماندهی مجدد کارکردی در مغز اتفاق میافتد؛ این پدیده به صورت شکلگیری تغییراتی در نقشه کورتیکال دست میباشد و علت آن انحراف آکسونهای در حال رشد از مسیر اولیه و اصلی خود به سمت اندامهای هدف است. برنامههای بازآموزی حسی، در فاز توانبخشی به منظور تسهیل و تأثیر گذاری مثبت بر روی روند یادگیری مجدد حسی انجام میشود. این برنامهها موجب تطبیق دادن سازماندهی سیناپتیک جدید و ارتقای سطح بهبودی حساسیتپذیری کارکردی میگردد که «اگنوزی لمسی» (Tactile Agnosia) نام دارد. هرچند در اغلب موارد، به ویژه در بزرگسالان، نتایج مأیوسکننده بوده، روشهای برنامه بازآموزی حسی در چندین دهه اخیر تغییری نداشته است. مواد و روشها: در این مطالعه ابتدا به جمع آوری مقالات مرتبط موجود از طریق جستجو در پایگاههای اطلاعاتی چون google، Ovid و Science Direct و همچنین مکاتبه با نویسندگان مقالات جهت احراز مقالات پرداخته شد و سپس به طور دقیق، بررسی و مرور مفاهیم و روشهای موجود انجام پذیرفت. بحث: در این بررسی، به مرور مفاهیم موجود در علوم اعصاب و شناختی، معرفی یک دلیل منطقی برای نیاز به تغییر و تعدیل روشهای بازآموزی حسی قدیمی و پیشنهاد روشهای جدید برای ارتقای میزان یادگیری مجدد حسی پس از ترمیم عصب پرداخته شد. کلید واژهها: بازآموزی حسی، روشهای قدیمی، روشهای جدید، علوم اعصاب و شناختی.
https://jrrs.mui.ac.ir/article_16390_7fe6f43b1fa74eaab7e0388b4c24c010.pdf