Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2024 03 20 Investigating Self-Stigma and its Impact on the Career Life of People with Visual Impairment: A Qualitative Study بررسی عوامل مرتبط با خودانگ‌زنی و نقش آن بر زندگی شغلی افراد با آسیب بینایی: یک مطالعه کیفی 33259 10.48305/jrrs.2026.45562.1120 EN Erfan Rahimi PhD Student, Department of Counselling, School of Education and Psychology, University of Isfahan, Isfahan, Iran 0009-0007-1451-4781 Somayeh Kazemian Associate Professor, Department of Counselling, School of Psychology and Education, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran 0000-0001-8425-7361 Mahdi Zare-Bahramabadi Associate Professor, Department of Counselling, School of Psychology and Education, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran 0000-0003-0632-2142 Journal Article 2025 08 26 Introduction: The present study aimed to investigate factors related to self-stigmatization and its role in the career life of individuals with disabilities. Considering the detrimental consequences of self-stigma on the performance and quality of career life of individuals with disabilities, as well as the lack of domestic research that specifically addresses the role of this phenomenon in the work environment, conducting this study is of high necessity. Materials and Methods: This qualitative study was conducted using a phenomenological approach. The target population included all individuals with visual impairment in Tehran City, Iran, in 2024, from whom 12 blind members of the Bahman Cultural Center were selected through purposive sampling. Data were collected using semi-structured interviews and analyzed using the Colaizzi method. Results: After analyzing the interviews through coding, 126 primary codes, 56 subcategories, and 5 main categories were identified. Accordingly, the factors influencing self-stigmatization in individuals with disabilities included: personality traits, workplace conditions, employment conditions, cultural and social factors, and government policies and laws. Conclusion: Self-stigmatization in individuals with disabilities can be a significant cause of reduced job performance and lower occupational quality in this group. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل مرتبط با خودانگ‌زنی و نقش آن بر زندگی شغلی افراد دارای معلولیت انجام شد. با در نظر گرفتن پیامدهای مخرب خودانگ‌زنی بر عملکرد و کیفیت زندگی شغلی افراد دارای معلولیت و همچنین، کمبود پژوهش‌های داخلی که به طور خاص به تبیین نقش این پدیده در محیط کار پرداخته باشند، انجام این مطالعه از ضرورت بالایی برخوردار می‌باشد. مواد و روش‌ها: این تحقیق به شیوه کیفی و با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی انجام شد. جامعه مورد نظر شامل کلیه افراد با آسیب بینایی در شهر تهران در سال 1403 بود که از میان آن‌ها، 12 نفر از اعضای نابینای فرهنگسرای بهمن به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و اطلاعات آن‌ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته جمع‌آوری گردید. داده‌ها بر اساس شیوه Colaizzi مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: پس از تحلیل مصاحبه‌ها به روش کدگذاری، 126 کد اولیه، 56 مقوله فرعی و 5 مقوله اصلی شناسایی گردید. بر این اساس، عوامل مؤثر بر خودانگ‌زنی در افراد معلول شامل «ویژگی‌های شخصیتی، شرایط محیط کار، شرایط استخدامی، عوامل فرهنگی و اجتماعی، دولت و قوانین» بود. نتیجه‎گیری: خودانگ‌زنی در افراد دارای معلولیت می‌تواند یکی از دلایل مهم افت عملکرد شغلی و کاهش سطح کیفیت شغلی این گروه از افراد باشد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33259_31bd2c1425f9766a5081c75efff468bd.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Comparison of Skill and Landing Technique in Basketball Players with Pes Planus during Applying Low-Dye Taping and Kinesio Taping: A Randomized Controlled Trial مقایسه مهارت و تکنیک فرود بسکتبالیست‌های دارای کف پای صاف در هنگام استفاده از تیپینگ لودای و کنزیوتیپینگ: یک آزمایش کنترل شده تصادفی 33267 10.48305/jrrs.2026.45826.1127 EN Hemn Mohammadi Assistant Professor, Department of Physical Education and Sports Sciences, School of Humanity Sciences, University of Kurdistan, Sanandaj, Iran 0000-0002-8225-4463 Mohammad Rasool Omidi MSc, Department of Physical Education and Sport Sciences, School of Humanity Sciences, Kurdistan University, Sanandaj, Iran 0009-0008-5903-5239 Journal Article 2025 10 30 Introduction: Seventy percent of basketball injuries are non-contact, with 75% occurring in the lower extremities. Flexible pes planus is the most common malalignment among basketball players, and the most common intervention is supportive taping. However, research on the effects of taping and kinesio taping on landing techniques and skills is limited and warrants further exploration. Therefore, the present study aimed to compare the skills and landing errors of basketball players with flexible pes planus when using two common supportive taping methods. Materials and Methods: The subjects of this quasi-experimental, applied study included professional male basketball players with flexible pes planus (age: 22.91 ± 2.39 years, height: 190.83 ± 9.35 cm, weight: 93.83 ± 18.95 kg, basketball experience: 6.75 ± 1.81 years, Staheli index: 0.94 ± 0.03). Assessments included the Staheli index for flexible pes planus, skill tests (free throw, jump shot, and layup tests), and landing technique [Landing Error Scoring System (LESS) test]. The research interventions included supportive taping and kinesio taping. Data analysis was performed using a paired t-test at the 0.05 significance level. Results: Data analysis revealed that supportive taping, compared to no taping, resulted in a 12.75% reduction in landing errors (P = 0.03) and a 5% increase in layup scores (P = 0.05). Additionally, supportive taping compared to kinesio taping led to a 6.5% increase in layup scores (P = 0.05), while kinesio taping compared to no taping resulted in a 6.5% decrease in free throw scores (P = 0.04). Conclusion: In addition to reducing landing errors and their consequences, supportive taping also improves layup scores. Therefore, it is recommended that basketball players with flexible pes planus use low-dye taping rather than kinesio taping and no taping, as it reduces the risk of non-contact injuries from landing errors. مقدمه: 70 درصد آسیب‌های بسکتبال غیر برخوردی و 75 درصد آن در اندام تحتانی رخ می‌دهد. کف پای صاف منعطف، شایع‌ترین بدراستایی بازیکنان بسکتبال و رایج‌ترین اقدام مداخله‌ای آن، اعمال بانداژ حمایتی است. پژوهش حاضر درباره تأثیر بانداژ و کینزیوتیپ بر مهارت و تکنیک فرود بسیار محدود و ضروری می‌باشد. بنابراین، هدف از انجام آن، مقایسه مهارت و خطای فرود بسکتبالیست‌ها دارای کف پای صاف منعطف هنگام استفاده از این دو روش بانداژ بود. مواد و روش‌ها: آزمودنی‌های این مطالعه نیمه تجربی و کاربردی شامل بسکتبالیست‌های مرد حرفه‌ای دارای کف پای صاف منعطف (با سن 39/2 ± 91/22 سال، قد 35/9 ± 83/190 سانتی‌متر، وزن 95/18 ± 83/93 کیلوگرم، سابقه بسکتبال 81/1 ± 75/6 سال، شاخص Staheli برابر با 03/0 ± 94/0) بود. ارزیابی‌ها شامل کف پای صاف منعطف (شاخص Staheli)، مهارت (آزمون‌های پرتاب آزاد، منطقه‌ای و لی‌آپ) و تکنیک فرود [آزمون سیستم امتیازدهی خطای فرود (Landing Error Scoring System یا LESS)] و مداخله پژوهشی شامل بانداژ حمایتی و کینزیوتیپ بود. داده‌ها با استفاده از آزمون Paired t در سطح معنی‌داری 05/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: استفاده از بانداژ حمایتی در مقایسه با عدم تیپینگ، باعث کاهش 75/12 درصدی خطاهای فرود (03/0 = P) و افزایش ۵ درصدی (05/0 = P) امتیاز لی‌آپ شد. همچنین، استفاده از بانداژ حمایتی در مقایسه با کینزیوتیپ، منجر به افزایش 5/6 درصدی (05/0 = P) امتیاز لی‌آپ و استفاده از کینزیوتیپ در مقایسه با عدم تیپینگ نیز سبب کاهش 5/6 درصدی (04/0 = P) امتیاز پرتاب آزاد گردید. نتیجه‎گیری: بانداژ حمایتی علاوه بر کاهش خطای فرود و عواقب ناشی از آن، بهبود امتیاز پرتاب لی‌آپ را به همراه دارد. بنابراین، به بسکتبالیست‌های دارای کف پای صاف منعطف، استفاده از بانداژ لودای نسبت به کینزیوتیپ و عدم تیپینگ توصیه می‌گردد؛ چرا که منجر به کاهش خطر آسیب‌های غیر برخوردی ناشی از خطای فرود می‌شود.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33267_f16687bf60f00b108f59df28c5fd173b.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effect of Execution Surface on the Accuracy of Children's Perceived Motor Competence in Locomotor Skills: A Quasi-Experimental Study تأثیر سطح اجرا بر دقت ادراک شایستگی حرکتی کودکان در مهارت‌های جابه‌جایی: یک مطالعه نیمه تجربی 33271 10.48305/jrrs.2026.45632.1123 EN Younes Mosadegh PhD, Department of Physical Education, Technical and Vocational University, Tehran, Iran 0000-0001-7785-2293 Shahab Parvinpour Assistant Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0003-2142-3347 Abbas Bahram Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0003-3430-4777 Mohsen Shafizadeh Associate Professor, Department of Health and Wellbeing, College of Health, Wellbeing and Life Sciences, Sheffield Hallam University, Sheffield, United Kingdom 0000-0002-7524-1058 Journal Article 2025 09 09 Introduction: Self-concept is a structured set of perceptions an individual holds about themselves, which undergoes significant changes during the transition from childhood to adolescence. The purpose of this study was to examine the effect of execution level on the accuracy of children's perceived motor competence in locomotor skills. Materials and Methods: This research employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest structure. The statistical population consisted of children from the city of Bandar Anzali, Iran. A sample of 64 children aged 6 to 8 years was selected via cluster sampling from local kindergartens and schools. Children's perceived motor competence was assessed using the Almeida maximum performance estimation method, and their actual competence was evaluated through the performance of locomotor skills, including horizontal jump, hopping, and skipping, on two surfaces: concrete and artificial grass. Statistical analyses were conducted using mixed analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post hoc tests in SPSS software with a significance level of 0.05. Results: The results from the mixed ANOVA for the within-group effects across all three tasks, horizontal jump (P < 0.001), hopping (P < 0.001), and skipping (P = 0.020), showed that the main effect of task was significant. However, the interactive effects of task and age (P = 0.250), task and gender (P = 0.320), and the three-way interaction of task, age, and gender (P = 0.750) in horizontal jump skill were not significant. Similarly, for the hopping skill, the interactions of task and age (P = 0.830), task and gender (P = 0.310), and all three factors combined (P = 0.370) were not significant. For skipping, the interactions of task with gender (P = 0.450), and the combined effect of all three factors (P = 0.51) were also not significant. The only significant interactive effect was between task and age in skipping (P < 0.001). Between-group comparisons revealed significant main effects of age and gender only in the horizontal jump task. Conclusion: Children were unable to perceive changes in their performance level while executing motor tasks. The findings indicated that the perceptual ability was influenced by age and gender, only in the horizontal jump task, underscoring the importance of considering this factor in studies of locomotor skills in children. مقدمه: خودپنداره مجموعه ساختار یافته‌ای از ادراک است که فرد درباره خودش دارد و در طول گذار از کودکی به نوجوانی دچار تغییرات اساسی می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر سطح اجرا بر دقت ادراک شایستگی حرکتی کودکان در مهارت‌های جابه‌جایی انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و جامعه آماری شامل کودکان شهرستان بندرانزلی بود که ۶۴ کودک در گروه‌های سنی ۶ تا ۸ سال، از مهدکودک‌ها و مدارس شهرستان بندرانزلی به عنوان نمونه به صورت نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب شدند. شایستگی حرکتی ادراک شده کودکان از طریق روش حداکثر برآورد عملکرد Almeida و شایستگی واقعی از طریق اجرای مهارت‌های جابه‌جایی پرش جفت، لی‌لی کردن و سکسکه دویدن در دو سطح بتنی و چمن مصنوعی ارزیابی گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون Mixed ANOVA و آزمون تعقیبی Bonferroni در نرم‌افزار SPSS و سطح معنی‌داری 05/0 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج آزمون Mixed ANOVA در رابطه با اثرات درون‌گروهی در هر سه تکلیف پرش جفت (001/0 > P)، لی‌لی کردن (001/0 > P) و سکسکه دویدن (020/0 = P) نشان داد که اثر اصلی تکلیف معنی‌دار بود، اما اثرات تعاملی تکلیف و سن (250/0 = P)، تکلیف و جنسیت (320/0 = P) و تکلیف، سن و جنسیت (750/0 = P) در مهارت پرش جفت و اثرات تعاملی تکلیف و سن (830/0 = P)، تکلیف و جنسیت (310/0 = P) و تکلیف، سن و جنسیت (370/0 = P) در مهارت لی‌لی کردن و اثرات تعاملی تکلیف و جنسیت (450/0 = P) و تکلیف، سن و جنسیت (510/0 = P) در مهارت سکسکه دویدن معنی‌دار نبود و فقط اثر تعاملی تکلیف و سن در مهارت سکسکه دویدن معنی‌دار (001/0 > P) گزارش شد. در مقایسه‌های بین‌گروهی، اثر اصلی سن و اثر اصلی جنسیت فقط در تکلیف پرش جفت معنی‌دار بود. نتیجه‎گیری: کودکان توانایی درک تغییر سطح اجرا را در انجام تکالیف حرکتی نشان ندادند. این توانایی ادراکی فقط در تکلیف پرش جفت تحت تأثیر سن و جنسیت قرار دارد که اهمیت در نظر گرفتن این عوامل در مطالعات مربوط به مهارت‌های جابه‌جایی توسط کودکان را برجسته می‌کند.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33271_004083e4d334ba508ba2c419fa300fd7.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effect of Combined Vestibula-Proprioceptive Training on Postural Control in Children with Visual Impairment: A Quasi-Experimental Study اثر تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی بر کنترل پاسچر کودکان دارای اختلال بینایی: مطالعه نیمه تجربی 33272 10.48305/jrrs.2026.46102.1133 EN Mahla Armanfar MSc, Department of Corrective Exercises and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0009-0006-8321-2173 Hassan Daneshmandi Professor, Department of Corrective Exercises and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0000-0003-1154-0531 Journal Article 2026 02 03 Introduction: Reduced visual input in children with visual impairments can negatively affect postural control and motor performance. In such conditions, the vestibular and proprioceptive systems play a crucial compensatory role. This study aimed to investigate the effects of combined vestibular-proprioceptive training conducted in a school setting on postural control, knee joint position sense, and locomotor skills in children with visual impairment, as well as the retention of these effects after a two-month follow-up period. Materials and Methods: This quasi-experimental study included 20 boys with visual impairment aged 7-10 years who were randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group participated in combined vestibular-proprioceptive exercises for eight weeks, while the control group received no intervention. Outcome measures were assessed at pre-test, post-test, and two-month follow-up. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance (ANOVA) with a significance level of P ≤ 0.05. Results: Significant intergroup differences were observed for group effect, time effect, and group × time interaction (P ≤ 0.001), with medium to large effect sizes. In the experimental group, significant improvements were found in postural control, knee joint position sense, and locomotor skills in both pre-test to post-test and pre-test to follow-up comparisons (P ≤ 0.050). However, no significant difference was observed between post-test and follow-up for locomotor skills (P = 0.580). In the control group, no significant changes were found across assessment times in any of the studied variables (P ≥ 0.050). Conclusion: Combined vestibular-proprioceptive training implemented in school settings can effectively improve postural control and locomotor skills in children with visual impairment and may be incorporated into daily rehabilitation programs in schools for students with visual impairments. Nevertheless, further studies are required to confirm and generalize these findings. مقدمه: کاهش ورودی‌های بینایی در کودکان دارای اختلال بینایی، می‌تواند منجر به اختلال در کنترل پاسچر و عملکرد حرکتی شود. در این شرایط، سیستم‌های دهلیزی و حس عمقی نقش مهمی در جبران کمبود ورودی‌های حسی ایفا می‌کنند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی در محیط مدرسه بر کنترل پاسچر، حس وضعیت مفصل زانو و مهارت‌های جابه‌جایی کودکان دارای اختلال بینایی و ارزیابی ماندگاری این اثرات در دوره پیگیری دوماهه بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه به ‌صورت نیمه ‌تجربی انجام شد. 20 نفر از دانش‌آموزان پسر دارای اختلال بینایی 7 تا 10 ساله به ‌صورت تصادفی در دو گروه تجربی و شاهد قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات دهلیزی- حس عمقی شرکت کردند. متغیرهای تحقیق در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دو ماهه ارزیابی شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون Repeated Measures ANOVA در سطح معنی‌داری 05/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: تغییرات بین‌گروهی در بخش‌های اثر گروه، اثر زمان و اثر تعاملی اختلاف معنی‌داری را نشان داد (001/0 > P) و اندازه اثر متوسط و بالا در این بخش‌ها گزارش شد. در بخش تغییرات درون‌گروهی در گروه تجربی، در مقایسه بین مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری، بهبود معنی‌داری در کنترل پاسچر، حس وضعیت مفصل زانو و مهارت‌های جابه‌جایی مشاهده گردید (050/0 > P)؛ تنها مورد عدم معنی‌داری در مقایسه زمان پس‌آزمون و پیگیری در متغیر مهارت‌های جابه‌جایی (580/0 = P) بود. در گروه شاهد، مقایسه زمان پس‌آزمون و پیگیری در هیچ یک از متغیرهای پژوهش اختلاف معنی‌داری را نشان نداد (050/0 < P). نتیجه‎گیری: تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی در محیط مدرسه می‌تواند موجب بهبود کنترل پاسچر و مهارت‌های جابه‌جایی کودکان دارای اختلال بینایی شود و بخشی از برنامه‌های توان‌بخشی روزانه مدارس ویژه نابینایان را تشکیل دهد. با این حال، تعمیم نتایج مستلزم انجام پژوهش‌های بیشتر می‌باشد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33272_76c94d390851dfa82a33d943abb0b8b6.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effectiveness of Genetic Factors on the Trainability of Individuals with Autism Spectrum Disorders: A Narrative Review تأثیر عوامل ژنتیکی بر تمرین‌‌پذیری افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم: یک مرور روایتی 33275 10.48305/jrrs.2026.45550.1118 EN Hassan Daneshmandi Professor, Department of Sports Injury and Corrective Exercise, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0000-0003-1154-0531 Younes Mosadegh PhD, Department of Physical Education, Technical and Vocational University, Tehran, Iran 0000-0001-7785-2293 Faezeh Mehdipour MSc Student, Department of Exercise Physiology and Corrective Exercise, School of Sport Sciences, Urmia University, Urmia, Iran 0009-0006-4214-9171 Fatemeh Mehdipour MSc, Department of Biology, School of Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0009-0001-5313-6134 Journal Article 2025 08 11 Autism spectrum disorders connect to challenges like difficulties in movement. People with these disorders respond in unique ways to exercise and how they improve with practice. Scientists are learning that the genes people have at birth and other things affecting these genes might explain why individuals with autism spectrum disorders are so varied. The genes tied to these disorders are spread, with both common and rare differences showing up. Studies reveal that certain genes such as CNTF, AKT1, AMPD1, and APOE have a role in how much someone improves through exercise programs. These genes help us understand why exercise affects people. Exercise plays a role in helping people with Autism Spectrum Disorder through rehabilitation programs. Some researchers believe that polygenic risk scores and DNA methylation in genes like OXTR and BDNF have an influence on how effective these programs can be. Studying factors such as genes and DNA methylation may explain why some individuals with Autism Spectrum Disorder show better responses to exercise programs compared to others. This can provide insights into understanding trainability in autism. It also creates opportunities to explore tailored approaches in exercise and rehab programs. اختلالات طیف اوتیسم، یک اختلال عصبی- رشدی (Neurodevelopmental disorder یا NDD) پیچیده با چالش‌‌های قابل توجه از جمله نقص عملکرد حرکتی می‌باشد. پاسخ به تمرین بدنی یا تمرین‌‌پذیری (Trainability) در افراد مبتلا به این اختلال از تنوع بالایی برخوردار است و شواهد نوین این احتمال را مطرح می‌کند که تفاوت‌‌های فردی می‌توانند تحت تأثیر عوامل ژنتیکی و اپی‌ژنتیکی قرار گیرند. چشم‌‌انداز ژنتیکی اوتیسم بسیار ناهمگون و شامل واریانت‌‌های شایع و نادر متعددی است. مطالعات مختلف نشان داده است که ژن‌هایی همچون Ciliary Neurotrophic Factor (CNTF)، AKT1، Adenosine monophosphate deaminase (AMPD1) و Apolipoprotein E (APOE) می‌‌توانند بر میزان تغییرات پس از مداخلات تمرینی اثرگذار باشند و بخشی از ناهمگونی پاسخ به تمرین را توضیح دهند. علاوه بر این، مکانیسم‌های اپی‌ژنتیکی از جمله متیلاسیون (Methylation) DNA در ژن‌‌های کلیدی عصبی- رشدی مانند گیرنده اکسی‌توسین (OXTR یا Oxytocin receptor) و Brain-derived neurotrophic factor (BDNF) و همچنین، نمرات خطر چند ژنی (Polygenic risk score یا PRS) به عنوان عوامل احتمالی مؤثر بر پیامد‌های مداخلات توان‌بخشی به ‌ویژه مداخلات ورزشی مطرح شده‌‌اند. برایند این شواهد حاکی از آن است که توجه به این عوامل زیستی می‌‌تواند به درک دقیق‌تری از تمرین‌پذیری در افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم کمک کند و زمینه را برای بررسی رویکردهای شخصی‌سازی ‌شده در برنامه‌های تمرینی و توان‌بخشی فراهم سازد. این بینش راه را برای پزشکی دقیق هموار و امکان طراحی مداخلات مناسب به منظور بهبود پیامدهای عملکردی و کیفیت زندگی این جمعیت را فراهم می‌کند.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33275_f6c59252b852c52ff41a84ce6ddc8e24.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Biomechanical Evaluation of Morton's Toe Effects on Plantar Pressure Distribution during Gait: A Preliminary Cross-Sectional Study ارزیابی بیومکانیکی اثرات انگشت مورتون بر توزیع فشار کف پا حین راه رفتن: یک مطالعه مقطعی مقدماتی 33276 10.48305/jrrs.2026.45720.1125 EN Sina Najafpour MSc Student, Department of Biomechanics and Sports Pathology, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0009-0001-8411-4763 Hamed Fadaei PhD Student, Department of Biomechanics and Sports Pathology, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0002-7408-4417 Hakimeh Adigozali Associate Professor, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran 0000-0001-8784-8992 Journal Article 2025 10 09 Introduction: The foot's anatomical structure, particularly the toes, plays a crucial role in distributing forces and pressures on the sole. Morton's toe, a condition where the second toe is longer than the first, is a notable morphological feature that can impact foot stability and increase the risk of walking-related injuries. This study investigated the biomechanical effects of Morton's toe on plantar pressure during walking. Materials and Methods: Thirty-two students from Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, Iran, were examined in two groups of 16 (Morton’s foot and normal). The emed C50 plantar pressure measurement platform was used to record the data. The variables investigated included peak pressure, contact area, contact time, and pressure-time integral in 10 anatomical regions of the plantar foot. Results: In individuals with Morton's foot, the peak pressure and pressure-time integral in the lateral midfoot region were higher than those in the normal group (P = 0.032 and P = 0.041, respectively). These values also showed a significant increase at the second metatarsal head (P = 0.002 and P = 0.004) and the third metatarsal head (P = 0.011 and P = 0.003). Additionally, the contact area at the second metatarsal was significantly increased (P = 0.028). In contrast, the peak pressure, contact area, and pressure-time integral in the hallux region decreased in the Morton's foot group (P = 0.014, P = 0.009, and P = 0.001, respectively). Furthermore, the peak pressure at the first metatarsal also decreased (P = 0.021). A significant reduction in the pressure-time integral was also observed at the fourth metatarsal (P = 0.019). Furthermore, in the second to fifth toes region, the peak pressure and pressure-time integral were significantly higher in the Morton's foot group (P = 0.025 and P = 0.033, respectively). Conclusion: These findings suggest that Morton's foot alters plantar pressure distribution, potentially increasing the risk of musculoskeletal injuries. The study underscores the importance of designing appropriate footwear and using customized orthotic interventions to reduce pressure and improve foot function in individuals with Morton's toe. مقدمه: ساختار آناتومیکی پا به ویژه انگشتان، نقش مهمی در توزیع نیروها و فشارهای وارد آمده بر کف ‌پا ایفا می‌کند. یکی از ویژگی‌های مورفولوژیکی قابل توجه، انگشت مورتون است که در آن انگشت دوم بلندتر از انگشت اول می‌باشد. این تفاوت ساختاری می‌تواند تعادل دینامیکی را تحت تأثیر قرار داده و احتمال بروز ناهنجاری‌های مرتبط با راه‌ رفتن را افزایش دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات بیومکانیکی انگشت مورتون بر توزیع فشار کف ‌پا در حین راه ‌رفتن انجام شد. مواد و روش‌ها: ۳۲ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در دو گروه ۱۶ نفره (مورتون و طبیعی) بررسی شدند. از پلتفرم اندازه‌گیری فشار کف ‌پا (emed C50) برای ثبت داده‌ها استفاده گردید. متغیرهای مورد بررسی شامل اوج‌ فشار، سطح تماس، مدت تماس و انتگرال فشار- زمان در 10 ناحیه آناتومیکی کف ‌پا بود. یافته‌ها: در افراد دارای پای مورتون، اوج فشار و انتگرال فشار- زمان در ناحیه میانه خارجی پا بیشتر از گروه طبیعی بود (به ‌ترتیب 032/0 = P و 041/0 = P). این مقادیر در سر متاتارسال دوم (002/0 = P و 004/0 = P) و سوم (011/0 = P و 003/0 = P) نیز افزایش معنی‌داری را نشان داد. همچنین، سطح تماس در متاتارسال دوم افزایش معنی‌داری داشت (028/0 = P). در مقابل، اوج فشار (014/0 = P)، سطح تماس (009/0 = P) و انتگرال فشار- زمان (001/0 = P) در ناحیه انگشت شست پای مورتون کاهش یافت. علاوه بر این، اوج فشار در متاتارسال اول نیز کاهش داشت (021/0 = P). کاهش معنی‌دار انتگرال فشار- زمان در متاتارسال چهارم نیز مشاهده گردید (019/0 = P). از سوی دیگر، در ناحیه انگشتان دوم تا پنجم، اوج فشار (025/0 = P) و انتگرال فشار- زمان (033/0 = P) در گروه پای مورتون به‌ طور معنی‌داری بالاتر بود. نتیجه‎گیری: پای مورتون می‌تواند الگوی توزیع فشار کف ‌پا را تغییر و احتمالاً خطر آسیب‌های اسکلتی- عضلانی را افزایش دهد. این نتایج اهمیت طراحی کفش‌های مناسب و استفاده از مداخلات ارتوتیک سفارشی را برای کاهش فشار و بهبود عملکرد پا برجسته می‌کند.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33276_785b5b6c95808c0b89f6a1d1a4b20990.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Evaluation of General Health and Associated Factors among Patients with Spinal Cord Injuries Registered with the Rasht Welfare Organization, Iran: A Cross-Sectional Study بررسی سلامت عمومی و عوامل مرتبط با آن در مبتلایان به ضایعات نخاعی عضو سازمان بهزیستی شهر رشت: یک مطالعه مقطعی 33280 10.48305/jrrs.2026.45610.1122 EN Zinat Sadat Mirpoor PhD, Department of Counseling, School of Humanities, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran 0000-0002-2532-4373 Zahra Jafarpasand MSc, Department of Counseling, School of Humanities, Rasht Branch, Islamic Azad University, Rasht, Iran 0009-0001-7893-1409 Fatemeh Abbasian PhD Student, Department of Counseling, School of Humanities, Tonekabon Branch, Islamic Azad University, Tonekabon, Iran 0009-0007-0679-930X Fatemeh Javid MSc, Department of Midwifery, School of Midwifery and Nursing, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, Iran 0009-0009-4361-1673 Journal Article 2025 09 15 Introduction: Spinal cord injury (SCI) is the most important lasting complication following trauma, leading to temporary or permanent changes in motor-sensory or autonomic functions. These changes disrupt the patient’s life balance, often resulting in anxiety and reduced life satisfaction, which ultimately diminishes psychological well-being. This study aimed to investigate the prevalence of mental disorders and their associated factors in this population. Materials and Methods: In this cross-sectional, descriptive-analytical study, 89 individuals with SCI were selected from a population of 115 members of the Welfare Organization of Rasht City, Iran, using the Cochran sampling formula. Participants included those who had referred to clinics and hospitals in Rasht City for rehabilitation services in 2021. Data were collected using the Goldberg and Hillier General Health Questionnaire (GHQ-28). Results: Data analysis using t-tests and analysis of variance (ANOVA) indicated that women (mean GHQ = 39.10) exhibited significantly better mental health compared to men (mean GHQ = 46.11) (P = 0.011). Employment status also had a significant effect, with employed participants showing better general health (P = 0.012). No significant differences were observed regarding age groups, marital status, or injury level (P > 0.05). Receiving rehabilitation services did not result in a statistically significant difference in mental health (mean GHQ = 45.69 in recipients vs. 48.32 in non-recipients, t = 1.47, P = 0.228). However, the duration of injury significantly affected general health; mean GHQ scores for participants with injury durations of < 5 years, 5-10 years, and > 10 years were 45.21, 46.78, and 52.11, respectively (F = 6.79, P = 0.002), indicating a decline in mental health as the duration of injury increased. Conclusion: This study suggests that the mental health of individuals with SCI is more heavily influenced by gender, employment, social support, and injury duration than by other demographic factors. Consequently, providing continuous rehabilitation services and strengthening psychosocial support are crucial for maintaining and improving the overall health of these patients. مقدمه: ضایعه نخاعی مهم‌ترین عارضه ماندگار به دنبال تروما می‌باشد که منجر به تغییر موقت یا دایمی در عملکرد سیستم‌های حرکتی- حسی یا اتونوم و در نتیجه، از هم‌گسیختگی وضعیت تعادل زندگی فرد ضایعه دیده و بر هم زدن توازن، اضطراب و کاهش رضایتمندی از زندگی می‌گردد و در نهایت، بهزیستی روان‌شناختی را کاهش می‌دهد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی- توصیفی- تحلیلی، 89 نفر از آسیب‌دیدگان ضایعه نخاعی که در سال 1400 به منظور دریافت خدمات توان‌بخشی به کلینیک‌ها و بیمارستان‌های سطح شهر رشت مراجعه کرده بودند، به روش نمونه‌گیری Cochran از بین جامعه 115 نفری عضو سازمان بهزیستی، وارد تحقیق شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها، از پرسش‌نامه سلامت عمومی (General Health Questionnaire یا GHQ) Goldberg و Hiller استفاده شد. یافته‌ها: زنان (10/39) سلامت روان بهتری نسبت به مردان (11/46) داشتند (011/0 = P). وضعیت شغلی نیز تأثیر داشت؛ افراد شاغل سلامت عمومی بهتری را گزارش کردند (012/0 = P). تفاوت معنی‌داری بین گروه‌های سنی، وضعیت تأهل و محل آسیب مشاهده نشد (050/0 < P). دریافت خدمات توان‌بخشی نیز تفاوت معنی‌داری را نشان نداد (228/0 = P، 47/1 = t). همچنین، مدت زمان آسیب تأثیر معنی‌داری بر سلامت عمومی داشت؛ میانگین GHQ در افراد با آسیب کمتر از ۵ سال، 10-5 سال و بیش از ۱۰ سال به ترتیب 21/45، 78/46 و 11/52 به دست آمد (002/0 = P، 79/6 = F) که نشان دهنده کاهش سلامت روان با طولانی‌تر شدن مدت آسیب می‌باشد. نتیجه‎گیری: بر اساس یافته‌های به دست آمده مشخص شد که سلامت روان افراد مبتلا به ضایعه نخاعی بیشتر تحت تأثیر جنسیت، اشتغال، حمایت اجتماعی و مدت زمان آسیب است تا عوامل جمعیت‌شناختی دیگر. در نتیجه، تداوم خدمات توان‌بخشی و تقویت حمایت‌های روانی- اجتماعی نقش مهمی در حفظ و ارتقای سلامت عمومی این بیماران دارد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33280_0bb275959bab94a82b9d376d39efdace.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Effect of Adding Reactive Neuromuscular Exercises to Core Foot Training on Gait Kinetics in Girls with Flexible Flatfoot: A Single-Blind Clinical Trial تأثیر اضافه کردن تمرینات عصبی- عضلانی واکنشی بر تمرینات کرفوت بر کینتیک راه رفتن در دختران دارای کف پای صاف انعطاف‌پذیر: یک کارآزمایی بالینی یک سوکور 33310 10.48305/jrrs.2026.46094.1132 EN Ghazal Taghizadeh MSc, Department of Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0009-0002-7325-6317 Seyed Sadredin Shojaedin Professor, Department of Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0002-9428-685X Journal Article 2026 01 20 Introduction: Flexible flatfoot is a common disorder during growth, characterized by a decreased medial longitudinal arch and altered gait patterns, which can lead to pain and chronic injuries. This study aimed to investigate the effect of combining core foot exercises (CFE) and reactive neuromuscular training (RNT) on gait kinetics in girls with flexible flatfoot. Materials and Methods: A single-blind clinical trial with a pretest-posttest design was conducted involving three groups (two intervention groups and one control group). Forty-eight girls aged 12-15 years were randomly assigned into three groups of 16: CFE, CFE plus RNT (CFE + RNT), and control. Interventions were performed for eight weeks (three sessions per week). Kinetic data, including ground reaction force (GRF), time to peak GRF (T-Peak GRF), and center of pressure (COP) displacement, were recorded using a force plate. Normality of data distribution was assessed using the Shapiro-Wilk test, and homogeneity of variances was examined using Levene's test. One-way analysis of variance (ANOVA) was used to compare groups at pre-test, and analysis of covariance (ANCOVA) with Bonferroni post-hoc test was used for post-test comparisons after controlling for pre-test effects, at a significance level of 0.05. Data were analyzed using SPSS software. Results: Eight weeks of training produced significant differences in GRF, T-Peak GRF, and COP (P < 0.05). The combined training group (CFE + RNT) experienced greater improvements in GRF, T-Peak GRF, and COP compared to the CFE group alone. Conclusion: Adding RNT to CFE improves gait kinetics and enhances stability, representing a cost-effective and clinically effective approach for managing flexible flatfoot. مقدمه: کف پای صاف انعطاف‌پذیر اختلال شایعی در دوران رشد می‌باشد که با افت قوس طولی داخلی و تغییر الگوی راه ‌رفتن همراه است و می‌تواند منجر به درد و آسیب‌های مزمن شود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر ترکیب تمرینات کرفوت و تمرینات عصبی- ‌عضلانی واکنشی بر کینتیک راه ‌رفتن در دختران مبتلا به کف پای صاف بود. مواد و روش‌ها: این کارآزمایی بالینی یک سوکور با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون در سه گروه (دو گروه تجربی، یک گروه شاهد) انجام شد. ۴۸ دختر 12 تا 15 ساله به‌ صورت تصادفی در سه گروه ۱۶ نفره تمرینات کرفوت، تمرینات کرفوت به اضافه تمرینات عصبی- ‌عضلانی واکنشی و شاهد قرار گرفتند. مداخلات به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته) انجام گرفت و داده‌های کینتیکی شامل نیروی عکس‌العمل زمین (Ground reaction force یا GRF)، زمان رسیدن به اوج نیروی عکس‌العمل زمین (T-Peak GRF) و جابه‌جایی مرکز فشار (Center of pressure یا COP) به کمک صفحه نیرو ثبت گردید. نرمال‌ بودن توزیع داده‌ها و همگنی واریانس‌ها به ترتیب با استفاده از آزمون‌های Shapiro-Wilk و Levene مورد بررسی قرار گرفت. به منظور مقایسه گروه‌ها در پیش‌آزمون، از آزمون One-way ANOVA و جهت مقایسه پس‌آزمون با کنترل اثر پیش‌آزمون از آزمون‌های ANCOVA و تعقیبی Bonferroni در سطح معنی‌داری ۰۵/۰ استفاده شد. داده‌ها در نرم‌افزار SPSS تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: هشت هفته تمرینات تفاوت معنی‌داری در GRF، T-Peak GRF و COP ایجاد کرد (05/0 > P). گروه تمرینات کرفوت به اضافه تمرینات عصبی- عضلانی واکنشی نسبت به گروه کرفوت به تنهایی در GRF، T-Peak GRF وCOP بهبودی بیشتری را گزارش نمودند. نتیجه‎گیری: اضافه کردن تمرینات عصبی- ‌عضلانی واکنشی به کرفوت، باعث بهبود کینتیک راه ‌رفتن و پایداری بیشتر می‌شود و یک رویکرد کم‌هزینه و بالینی مؤثر برای مدیریت کف پای صاف انعطاف‌پذیر است.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33310_cc46f33ee83eb94cea644695f8717c0e.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Analysis of Muscle Activation Patterns during Mīl Swinging, Kabadeh Pulling, and Sang Holding in Traditional Zurkhaneh Sports Using Electromyography and Motion Modeling in Elite Athletes: A Case Study تحلیل الگوی فعالیت عضلانی در حرکات میل ‌زدن، کباده‌کشی و سنگ‌ گرفتن ورزش زورخانه‌ای با استفاده از الکترومایوگرافی و مدلسازی حرکت در ورزشکاران نخبه: مطالعه موردی- اکتشافی 33335 10.48305/jrrs.2026.46279.1142 EN Neda Boroushak Assistant Professor, Department of Sports Biomechanics, Sport Sciences Research Institute, Tehran, Iran 0000-0003-3953-722X Rasoul Abedi Assistant Professor, Department of Biomedical Engineering Biomechanics, School of Biomedical Engineering, Amirkabir University of Technology, Tehran, Iran 0000-0003-3337-9320 Mohammad Amin Mohammadian Assistant Professor, Department of Cognitive and Behavioral Sciences and Technology in Sport, School of Sport Sciences and Health, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran 0000-0001-7150-364X Journal Article 2026 05 11 Introduction: Despite its high cultural value, Zurkhaneh sport is associated with a significant prevalence of upper extremity injuries. The lack of a reference pattern of muscle activity in elite athletes and the failure to utilize modern methods such as movement modeling represent a major research gap. This study aimed to analyze the muscle activity pattern in Mil-Zadan, Kabadeh-Keshi, and Sang-Gereftan movements using surface electromyography and biomechanical modeling to provide a reference pattern for rehabilitation and injury prevention. Materials and Methods: In this analytical-descriptive study, two elite Zurkhaneh athletes (mean weight 52 kg, height 166 cm) were evaluated. Electromyographic activity of six muscles (biceps, triceps, latissimus dorsi, middle deltoid, upper trapezius, and pectoralis major) was recorded during maximal voluntary contraction and while performing the movements. Kinematic data were collected using a 10-camera motion analysis system (200 Hz) and link-segment modeling in Mokka software. EMG data were normalized to MVC and reported as a percentage of maximal activity (RMS). Results: In Mil-Zadan, the biceps were activated before movement, and the triceps played an eccentric role in the overhead phase. In Kabadeh-Keshi, the middle deltoid showed the highest activity, followed by the latissimus dorsi and triceps. In Sang-Gereftan, the middle deltoid and triceps had the highest activity in controlling the weight of the stone. In all three movements, the biceps and triceps played a protective-control eccentric role. Conclusion: The phased patterns of concentric and eccentric contractions in elite athletes showed that the elbow muscles play a key role in the eccentric control of torques. These findings can be used as a reference pattern for designing rehabilitation programs, eccentric strengthening, and preventing shoulder and elbow joint injuries in Zurkhaneh sport. مقدمه: ورزش زورخانه‌ای با وجود ارزش فرهنگی بالا، با شیوع قابل توجه آسیب‌های اندام فوقانی همراه است. نبود الگوی مرجع فعالیت عضلانی در ورزشکاران نخبه و استفاده نکردن از روش‌های نوین مانند مدلسازی حرکت، شکاف تحقیقاتی مهمی در این زمینه به شمار می‌رود. هدف از انجام پژوهش حاضر، تحلیل الگوی فعالیت عضلانی در حرکات میل ‌زدن، کباده‌کشی و سنگ ‌گرفتن با استفاده از الکترومایوگرافی سطحی و مدلسازی بیومکانیکی به منظور ارایه یک الگوی مرجع برای توان‌بخشی و پیشگیری از آسیب بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تحلیلی- توصیفی، دو ورزشکار نخبه زورخانه‌ای (میانگین وزن ۵۲ کیلوگرم، قد ۱۶۶ سانتی‌متر) ارزیابی شدند. فعالیت الکترومایوگرافی شش عضله (دو سر بازویی، سه ‌سر بازویی، پشتی بزرگ، دلتوئید میانی، ذوزنقه فوقانی و سینه‌ای بزرگ) حین حداکثر انقباض ارادی (MVC یا Maximal voluntary contraction) و حین اجرای حرکات ثبت شد. داده‌های کینماتیکی با سیستم آنالیز حرکت ۱۰ دوربینه (۲۰۰ هرتز) و مدلسازی مفصلی- عضوی در نرم‌افزار Mokka تحلیل گردید. داده‌های الکترومایوگرافی پس از نرمال‌سازی با مقدار MVC به صورت درصدی از حداکثر فعالیت مقدار مؤثر عضله گزارش شد. یافته‌ها: در حرکت میل‌ زدن، دو سر بازویی پیش از حرکت فعال شد و سه ‌سر بازویی در فاز بالای سر نقش برون‌گرا داشت. در حرکت کباده‌کشی، دلتوئید میانی بیشترین فعالیت را نشان داد و پشتی بزرگ و سه ‌سر بازویی به ترتیب در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. در حرکت سنگ ‌گرفتن، دلتوئید میانی و سه‌ سر بازویی بیشترین فعالیت را در کنترل وزن سنگ به خود اختصاص دادند. در هر سه حرکت، عضلات دو سر بازویی و سه ‌سر بازویی نقش محافظتی- کنترلی برون‌گرا ایفا نمودند. نتیجه‎گیری: الگوهای فازبندی شده از انقباضات درون‌گرا و برون‌گرا در ورزشکاران نخبه نشان داد که عضلات آرنج نقش کلیدی در کنترل برون‌گرای گشتاورها دارند. این یافته‌ها می‌توانند به عنوان الگوی مرجع در طراحی برنامه‌های توان‌بخشی، تقویت برون‌گرا و پیشگیری از آسیب مفاصل شانه و آرنج در ورزش زورخانه‌ای مورد استفاده قرار گیرند.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33335_dda4bdea15022bac2479280f775d1fb7.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Book Review “3D Printing in Orthotics and Prosthetics”: Innovations and Opportunities نقد و بررسی کتاب «چاپ سه‌ بعدی در ارتوز و پروتز: نوآوری‌ها و فرصت‌ها» 33355 10.48305/jrrs.2026.46305.1147 EN Ebrahim Sadeghi-Demneh Professor, Musculoskeletal Research Center AND Department of Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0003-0590-8512 Mohammad Javad Nouri Assistant Professor, Department of Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation Sciences, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan AND Musculoskeletal Research Center AND Department of Orthotics and Prosthetics, School of Rehabilitation Sciences, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran 0000-0002-9512-0106 Journal Article 2026 05 23 In recent years, 3D printing technology has emerged as one of the most transformative tools in the field of digital health, opening new horizons in the personalization of medical and rehabilitation services. This technology, through its capability of layer-by-layer fabrication of three-dimensional objects based on digital models, has been able to overcome the limitations of traditional manufacturing methods in the production of orthotic and prosthetic devices, paving the way for the design and fabrication of devices fully tailored to each patient's anatomy and specific needs. The convergence of advances in materials science, increasing accessibility to 3D printers, and growing clinical demand has created a fertile ground for the widespread application of this technology in rehabilitation services. From the fabrication of custom orthopedic implants and limb prostheses to the production of orthotic braces and customized insoles for diverse patient populations, the scope of 3D printing applications is rapidly expanding. However, the effective utilization of this technology requires a simultaneous understanding of engineering fundamentals, materials science, biomechanics, and clinical principles, and the lack of comprehensive resources that present these multidisciplinary perspectives in an integrated manner has always been apparent. In this regard, the book 3D printing in Orthotics and Prosthetics: Innovations and Opportunities by Dr. Salman Shaikh, published by Springer, has endeavored to bridge this gap by integrating clinical experience with technical knowledge. The present article reviews and critiques this book, and while elucidating its structure, content, and strengths, it also addresses its limitations and offers suggestions for future studies. -

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33355_34e0ace0f37f8857eba8e3531c96fa06.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effect of Eight Weeks of Core Stability Training on Stable and Unstable Surfaces on Range of Motion, Proprioception, and Muscle Strength in Individuals with Rotator Cuff Tendinopathy; Randomized Controlled Trial بررسی اثر هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی بدن در سطح پایدار و ناپایدار بر دامنه ‌حرکتی، حس ‌عمقی و قدرت عضلانی افراد دارای تاندینوپاتی روتاتورکاف: کارآزمایی بالینی تصادفی شده 33359 10.48305/jrrs.2026.46070.1131 EN Alireza Abbasi MSc, Department of Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0009-0006-9289-1008 Seyed Sadredin Shojaedin Professor, Department of Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0002-9428-685X Journal Article 2026 01 07 Introduction: Rotator cuff tendinopathy is one of the most common musculoskeletal injuries. The aim of this study was to investigate the effects of eight weeks of core stability training on stable and unstable surfaces on range of motion, proprioception, and muscle strength in individuals with rotator cuff tendinopathy. Materials and Methods: The study sample consisted of 36 participants from Kharazmi University, Karaj branch, who met the inclusion criteria. They were randomly assigned to three groups of 12: stable training, unstable training, and control. Range of motion, muscle strength, and proprioception were measured using a goniometer and an isokinetic device. Participants in the training groups performed core stability exercises on stable and unstable surfaces for eight weeks. After the training period, post-test measurements were recorded. Data were analyzed using SPSS with ANCOVA followed by Bonferroni post hoc tests at a significance level of 0.05. Results: Eight weeks of training led to statistically significant improvements in shoulder rotator muscle strength and proprioception in both internal and external rotation (P < 0.05); however, range of motion showed no significant changes (P > 0.05). The unstable training group demonstrated greater improvements in proprioception and muscle strength compared to the stable training group. Conclusion: Core stability training on both stable and unstable surfaces can be considered an effective intervention in rehabilitation programs to enhance shoulder function in individuals with rotator cuff tendinopathy. مقدمه: تاندینوپاتی روتاتورکاف یکی از شایع‌ترین آسیب‌ها در جوامع به شمار می‌رود. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر هشت هفته تمرینات ثبات مرکزی بدن در سطح پایدار و ناپایدار بر دامنه‌ حرکتی، حس ‌عمقی و قدرت عضلانی افراد دارای تاندینوپاتی روتاتورکاف بود. مواد و روش‌ها: نمونه آماری این مطالعه شامل ۳۶ نفر از افراد دارای معیار ورود دانشگاه خوارزمی بود که به طور تصادفی به سه گروه ۱۲ نفره پایدار، ناپایدار و شاهد تقسیم شدند. دامنه‌ حرکتی، قدرت عضلانی و حس ‌عمقی به ترتیب به وسیله گونیامتر و دستگاه ایزوکنتیک اندازه‌گیری گردید. آزمودنی‌های گروه‌های تمرینی به مدت هشت هفته در برنامه تمرینات ثبات مرکزی بر روی سطوح پایدار و ناپایدار شرکت نمودند. پس از دوره تمرینی در مرحله پس‌آزمون متغیرها اندازه‌گیری شد و نتایج به دست ‌آمده از قبل و بعد تمرینات با استفاده از آزمون‌های کوواریانس و تعقیبی Bonferroni در نرم‌افزار SPSS و سطح معنی‌داری ۰۵/۰ مورد تجزیه و تحلیل قرار‌ گرفت. یافته‌ها: هشت هفته تمرین روی سطوح پایدار و ناپایدار، منجر به بروز تفاوت معنی‌داری در قدرت عضلات چرخش‌ دهنده داخلی و خارجی شانه و همچنین، حس‌ عمقی در جهت‌های داخلی و خارجی بین مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون شد (05/0 > P). با این حال، در متغیر دامنه ‌حرکتی تفاوت معنی‌داری مشاهده نگردید (05/0 < P). بر اساس یافته‌ها، گروه تمرین روی سطح ناپایدار در مقایسه با گروه سطح پایدار، بهبود چشمگیرتری در شاخص‌های قدرت و حس‌ عمقی نشان دادند. نتیجه‎گیری: تمرینات ثبات مرکزی بر سطوح پایدار و ناپایدار می‌توانند به‌ عنوان روش مؤثری در برنامه‌های توان‌بخشی به منظور بهبود عملکرد شانه در افراد مبتلا به تاندینوپاتی روتاتورکاف مورد استفاده قرار گیرند.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33359_27d787a7cbec58381278c767399ec80d.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 Comparison of Eight Weeks of Theraband Resistance Training and Hopping Exercises on Proprioception and Postural Stability Under Muscle Fatigue Conditions in Men at Risk of Anterior Cruciate Ligament Injury مقایسه هشت هفته تمرینات قدرتی تراباند و هاپینگ بر حس عمقی و پایداری قامتی در شرایط خستگی عضلانی مردان در معرض آسیب رباط صلیبی قدامی 33406 10.48305/jrrs.2026.46349.1149 EN Zanyar Fallahi MSc Student, Department of Sport Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0009-0002-1695-4792 Seyed Sadredin Shojaedin Professor, Department of Biomechanics and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0002-9428-685X Hamed Abbasi Associate Professor, Department of Sports Medicine, Sport Sciences Research Institute, Tehran, Iran 0000-0001-8899-7439 Journal Article 2026 06 03 Introduction: Neuromuscular fatigue is a significant risk factor for anterior cruciate ligament (ACL) injury. Therefore, the purpose of the present study was to compare the effects of fatigue induced following a period of TheraBand resistance training and hopping exercises on proprioception and postural stability in men at risk of ACL injury. Materials and Methods: In this semi-experimental study, 30 men aged 18–28 years who met the inclusion criteria were randomly assigned to three groups of 10 participants each: resistance training, hopping exercises, and a control group. Proprioception was measured using the Biodex isokinetic dynamometer, and time to stability was assessed using a force plate. The training groups participated in their respective exercise programs for 8 weeks. Pretest and post-test data were analyzed using repeated-measures analysis of variance (ANOVA) and Tukey's post hoc test in SPSS. Results: Statistical analysis revealed significant differences between pretest and post-test values for both proprioception (P = 0.001, η² = 0.14) and time to stability (P = 0.030, η² = 0.09) (P < 0.05). Furthermore, the resistance training group demonstrated greater improvement in time to stability than the hopping group. In contrast, the hopping group showed better improvement in proprioception than the resistance training group. Conclusion: Based on the findings, resistance training can lead to greater improvements in time-to-stability. At the same time, hopping exercises can lead to greater improvements in proprioception among men at risk of anterior cruciate ligament injury. Overall, given the improvements observed in proprioception and postural stability under fatigue conditions, these exercises appear to mitigate some of the risk factors associated with ACL injury. مقدمه: خستگی عصبی- عضلانی، عامل خطر مهمی برای آسیب رباط صلیبی قدامی (Anterior cruciate ligament یا ACL) است. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر خستگی پس از یک دوره تمرینات مقاومتی با تراباند و تمرینات هاپینگ بر حس عمقی و ثبات وضعیتی در مردان در معرض خطر آسیب ACL بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه نیمه ‌تجربی، 30 مرد 18 تا 28 ساله که معیارهای ورود به تحقیق را داشتند، به صورت تصادفی در سه گروه 10 نفره «تمرین مقاومتی، تمرینات هاپینگ و گروه شاهد» قرار گرفتند. اندازه‌گیری حس عمقی با استفاده از دستگاه ایزوکینتیک بایودکس و زمان رسیدن به ثبات با استفاده از صفحه نیرو اندازه‌گیری گردید. گروه‌های تمرینی به مدت 8 هفته در برنامه‌های تمرینی شرکت کردند. داده‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از آزمون Repeated measures ANOVA و آزمون تعقیبی Tukey در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: بین مقادیر پیش‌آزمون و پس‌آزمون در هر دو متغیر حس عمقی (001/0 = P ، 14/0 = η²) و زمان رسیدن به ثبات (03/0 = P، 09/0 = η²) تفاوت معنی‌داری وجود داشت (05/0 > P). علاوه بر این، گروه تمرین مقاومتی در بهبود زمان رسیدن به ثبات در مقایسه با گروه هاپینگ عملکرد بهتری را نشان داد؛ در حالی که گروه هاپینگ در بهبود حس عمقی در مقایسه با گروه مقاومتی عملکرد مطلوب‌تری داشت. نتیجه‎گیری: تمرینات مقاومتی می‌تواند منجر به بهبود بیشتر در زمان رسیدن به ثبات و تمرینات هاپینگ می‌تواند سبب افزایش بیشتر حس عمقی در مردان در معرض خطر آسیب ACL شود. در مجموع، با توجه به بهبود حس عمقی و زمان رسیدن به پایداری در شرایط خستگی، به نظر می‌رسد این تمرینات بتواند برخی از عوامل خطر مرتبط با آسیب ACL را بهبود بخشد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33406_bed19194637ee3c1d4f4e48ef5308211.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Role of Vertical Stiffness in Predicting the Incidence of Patellofemoral Pain Syndrome: A Prospective Cohort Study نقش سفتی عمودی در پیش‌بینی بروز سندرم درد کشککی- رانی: یک مطالعه هم‌گروهی آینده‌نگر 33427 10.48305/jrrs.2026.46446.1151 EN Effat Hoseinzadeh Assistant Professor, Department of Sport Sciences, School of Behavioral Sciences, University of Birjand, Birjand, Iran 0000-0002-4174-2946 Mansour Eslami Associate Professor, Department of Sports Biomechanics and Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran 0000-0002-8050-7076 Mohammad Taghipour Professor, Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation Sciences, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran 0000-0003-1454-3551 Afshin Fayyaz-Movaghar Assistant Professor, Department of Statistics, School of Mathematical Sciences, University of Mazandaran, Babolsar, Iran 0000-0003-1454-3551 Journal Article 2026 06 22 Introduction: Patellofemoral pain syndrome (PFPS) is one of the most common overuse injuries of the lower extremity, particularly prevalent among active individuals. Despite numerous studies, the biomechanical risk factors associated with its incidence have not yet been fully identified. Vertical stiffness, as a modifiable variable that reflects both kinetic and kinematic components of the movement system, may play an important role in identifying individuals at risk. This study aimed to investigate the role of vertical stiffness in predicting PFPS incidence. Materials and Methods: In this prospective cohort study, 80 first-year physical education students (50 women and 30 men) who met the inclusion criteria were selected using convenience sampling. Vertical stiffness of both lower limbs was measured during running at the beginning of the academic semester. Participants were followed for 16 weeks, and lower extremity injuries were recorded and confirmed by an orthopedic physician. At the end of the follow-up period, participants were divided into two groups: those with PFPS and those without injury. Differences in vertical stiffness between groups were analyzed using an independent t-test, and the predictive role of vertical stiffness was examined using binary logistic regression. Results: The mean pre-injury vertical stiffness in the PFPS group was significantly higher than in the uninjured group (P ≤ 0.05). Logistic regression analysis showed that higher vertical stiffness was significantly associated with an increased risk of developing PFPS (OR = 2.078, 95% CI: 1.026-4.207, P ≤ 0.05). Conclusion: High vertical stiffness is a significant predictor of PFPS incidence. These findings suggest that assessing vertical stiffness may help identify individuals at risk and support the design of prevention strategies targeting biomechanical factors. مقدمه: سندرم درد کشککی- رانی (Patellofemoral pain syndrome یا PFPS) یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ناشی از استفاده بیش از حد در اندام تحتانی است که به ‌ویژه در افراد فعال شیوع بالایی دارد. با وجود مطالعات متعدد، عوامل خطر بیومکانیکی مرتبط با بروز این سندرم همچنان به ‌طور کامل مشخص نشده‌ است. سفتی عمودی به ‌عنوان شاخصی قابل ‌تعدیل که ویژگی‌های کینتیکی و کینماتیکی سیستم حرکتی را به ‌صورت یکپارچه منعکس می‌کند، می‌تواند در شناسایی افراد در معرض خطر نقش مهمی داشته باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی نقش سفتی عمودی در پیش‌بینی بروز PFPS بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه هم‌گروهی آینده‌نگر، 80 دانشجوی ورودی رشته تربیت‌بدنی (50 زن و 30 مرد) که واجد معیارهای ورود بودند، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. سفتی عمودی هر دو اندام تحتانی در ابتدای نیم‌سال تحصیلی هنگام دویدن اندازه‌گیری گردید. شرکت‌کنندگان به مدت 16 هفته پیگیری شدند و بروز آسیب‌های اندام تحتانی توسط پزشک متخصص ارتوپدی ثبت و تأیید شد. در پایان دوره پیگیری، افراد به دو گروه مبتلا به PFPS و آسیب‌ندیده تقسیم شدند. تفاوت سفتی عمودی بین گروه‌ها با استفاده از آزمون Independent t و ارزش پیش‌بینی‌کنندگی آن با Binary Logistic Regression مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: میانگین سفتی عمودی پیش از آسیب در گروه مبتلا به PFPS به ‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه آسیب‌ندیده بود (05/0 ≥ P). آنالیز Logistic Regression نشان داد که سفتی عمودی بالاتر به ‌طور معنی‌داری با افزایش خطر ابتلا به این سندرم مرتبط می‌باشد [207/4-026/1 = Confidence interval (CI) 95 درصد، 078/2 = Odds ratio (OR)، 05/0 ≥ P]. نتیجه‎گیری: سفتی عمودی بالا به‌ عنوان یک پیش‌بینی‌کننده معنی‌دار بروز PFPS شناسایی گردید. بر اساس نتایج، ارزیابی سفتی عمودی می‌تواند در شناسایی افراد در معرض خطر و طراحی برنامه‌های پیشگیری مبتنی بر اصلاح عوامل بیومکانیکی مؤثر باشد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33427_a8a12a71805851cf6052a8eaa344dbff.pdf