<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE ArticleSet PUBLIC "-//NLM//DTD PubMed 2.7//EN" "https://dtd.nlm.nih.gov/ncbi/pubmed/in/PubMed.dtd">
<ArticleSet>
<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>پایایی درون آزمونگر و بین آزمونگران آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد دارای صافی کف پای منعطف: یک مطالعه روان‌سنجی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>پایایی درون آزمونگر و بین آزمونگران آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد دارای صافی کف پای منعطف: یک مطالعه روان‌سنجی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">31263</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2024.42597.1087</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>سارگل</FirstName>
					<LastName>ابوالحسنی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0002-6880-450X</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سحر</FirstName>
					<LastName>بوذری</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-8014-1422</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>عباس</FirstName>
					<LastName>فرجاد پزشک</LastName>
<Affiliation>استادیار بیومکانیک ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-7110-8201</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>03</Month>
					<Day>17</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: عضلات اینترینسیک (Intrinsic muscles) پا نقش مهمی در حمایت از قوس طولی- داخلی دارند و به حفظ ثبات آن کمک می‌کنند. فعالیت این عضلات در افراد مبتلا به صافی انعطاف‌پذیر کف پا کاهش می‌یابد و عملکرد مناسبی ندارند. در نتیجه، سنجش عملکرد عضلات اینترینسیک پا جهت ارزیابی و بررسی روند درمان این افراد اهمیت زیادی پیدا می‌کند. امروزه آزمون عضلات اینترینسیک پا به منظور بررسی عملکرد این عضلات انجام می‌شود. با این وجود، برای تصمیم‌گیری بالینی بر اساس نتایج این آزمون، باید میزان پایایی آن مشخص گردد. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد مبتلا به صافی کف پا بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، آزمون عضلات اینترینسیک پا بر روی 30 زن جوان مبتلا به صافی کف پای منعطف، بر اساس آزمون نسبت ارتفاع قوس انجام گردید. فاصله ارزیابی قبل و بعد برای هر دو آزمونگر، یک هفته در نظر گرفته شد. به منظور بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر، از آزمون آماری کاپای وزنی مربعی استفاده گردید. نتایج به دست آمده از آزمون هر پا، به صورت جداگانه تجزیه و تحلیل شد.یافته‌ها: میزان پایایی درون آزمونگر بر اساس ضریب Kappa برای آزمونگر اول، 508/0 و برای آزمونگر دوم، 492/0 به دست آمد. پایایی بین دو آزمونگر برای ارزیابی قبل و بعد نیز به ترتیب 472/0 و 481/0 گزارش گردید.نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج، میزان پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا متوسط بود. با این وجود، تاکنون این آزمون تنها آزمونی است که عملکرد عضلات اینترینسیک را در حفظ قوس طولی- داخلی بررسی نموده است و به سادگی در کلینیک قابل اجرا می‌باشد. همچنین، به نظر می‌رسد که داشتن تجربه بالینی درمانگر و آموزش صحیح به افراد ارزیابگر قبل از انجام این آزمون بسیار اهمیت دارد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: عضلات اینترینسیک (Intrinsic muscles) پا نقش مهمی در حمایت از قوس طولی- داخلی دارند و به حفظ ثبات آن کمک می‌کنند. فعالیت این عضلات در افراد مبتلا به صافی انعطاف‌پذیر کف پا کاهش می‌یابد و عملکرد مناسبی ندارند. در نتیجه، سنجش عملکرد عضلات اینترینسیک پا جهت ارزیابی و بررسی روند درمان این افراد اهمیت زیادی پیدا می‌کند. امروزه آزمون عضلات اینترینسیک پا به منظور بررسی عملکرد این عضلات انجام می‌شود. با این وجود، برای تصمیم‌گیری بالینی بر اساس نتایج این آزمون، باید میزان پایایی آن مشخص گردد. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد مبتلا به صافی کف پا بود.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، آزمون عضلات اینترینسیک پا بر روی 30 زن جوان مبتلا به صافی کف پای منعطف، بر اساس آزمون نسبت ارتفاع قوس انجام گردید. فاصله ارزیابی قبل و بعد برای هر دو آزمونگر، یک هفته در نظر گرفته شد. به منظور بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر، از آزمون آماری کاپای وزنی مربعی استفاده گردید. نتایج به دست آمده از آزمون هر پا، به صورت جداگانه تجزیه و تحلیل شد.یافته‌ها: میزان پایایی درون آزمونگر بر اساس ضریب Kappa برای آزمونگر اول، 508/0 و برای آزمونگر دوم، 492/0 به دست آمد. پایایی بین دو آزمونگر برای ارزیابی قبل و بعد نیز به ترتیب 472/0 و 481/0 گزارش گردید.نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج، میزان پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا متوسط بود. با این وجود، تاکنون این آزمون تنها آزمونی است که عملکرد عضلات اینترینسیک را در حفظ قوس طولی- داخلی بررسی نموده است و به سادگی در کلینیک قابل اجرا می‌باشد. همچنین، به نظر می‌رسد که داشتن تجربه بالینی درمانگر و آموزش صحیح به افراد ارزیابگر قبل از انجام این آزمون بسیار اهمیت دارد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کف پای صاف</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">قوس پا</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">معاینه فیزیکی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">توانبخشی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">روانسنجی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_31263_b884881fa38175c803d9084ac18e39b9.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق: یک مطالعه توصیفی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق: یک مطالعه توصیفی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">32878</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2025.42642.1088</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>حسین ستار</FirstName>
					<LastName>عبداله العکبی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری تخصصی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0002-4585-2648</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>رخساره</FirstName>
					<LastName>بادامی</LastName>
<Affiliation>دانشیار، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-4507-0382</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>عباس عبدالحمزه</FirstName>
					<LastName>کاظم</LastName>
<Affiliation>استادیار، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه کربلا، کربلا، عراق</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-5915-3525</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>زهره</FirstName>
					<LastName>مشکاتی</LastName>
<Affiliation>دانشیار، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-7328-9357</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>31</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: اثر سن نسبی به منظور اشاره به تفاوت‌های سنی بین افرادی که در یک رقابت ورزشی با هم گروه‌بندی می‌شوند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سن نسبی نشان می‌دهد که به دلیل پدیده بلوغ، ورزشکاران جوانی که در نیمه اول سال به دنیا می‌آیند، ممکن است نسبت به کسانی که در نیمه دوم سال به دنیا می‌آیند، توانایی‌های فیزیکی و شناختی بالاتری داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق انجام شد.مواد و روش‌ها: شرکت‌کنندگان مطالعه را 477 کشتی‌گیر که در مسابقات کشوری سال‌های 2020 تا 2022 کشور عراق در دو شاخه فرنگی و آزاد شرکت کرده بودند، تشکیل داد. سن نسبی شرکت‌کنندگان با توجه به ماه تولد مورد بررسی قرار گرفت و تمامی ورزشکاران در دو نیمه در سال تولد خود دسته‌بندی شدند. متولدین شش ماه اول سال میلادی (1 ژانویه تا 31 ژوئن) در نیمه اول سال و متولدین شش ماه دوم سال میلادی (1 ژوئیه تا 31 دسامبر) در نیمه دوم سال قرار گرفتند. در نهایت، داده‌ها با استفاده از آزمون 2c تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: ورزشکاران بیشتری در نیمه اول سال نسبت به نیمه دوم متولد شده بودند (3/54 درصد در مقابل 7/45 درصد). همچنین، درصد بیشتری (6/53 درصد) از مدال‌آوران متولد نیمه اول سال بودند. با این وجود، بین دو گروه از نظر تعداد ورزشکاران و درصد موفقیت (دریافت مدال) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 &lt; P).نتیجه‌گیری: سن نسبی بر دستیابی کشتی‌گیران عراقی به موفقیت تأثیری نداشت.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: اثر سن نسبی به منظور اشاره به تفاوت‌های سنی بین افرادی که در یک رقابت ورزشی با هم گروه‌بندی می‌شوند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سن نسبی نشان می‌دهد که به دلیل پدیده بلوغ، ورزشکاران جوانی که در نیمه اول سال به دنیا می‌آیند، ممکن است نسبت به کسانی که در نیمه دوم سال به دنیا می‌آیند، توانایی‌های فیزیکی و شناختی بالاتری داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق انجام شد.مواد و روش‌ها: شرکت‌کنندگان مطالعه را 477 کشتی‌گیر که در مسابقات کشوری سال‌های 2020 تا 2022 کشور عراق در دو شاخه فرنگی و آزاد شرکت کرده بودند، تشکیل داد. سن نسبی شرکت‌کنندگان با توجه به ماه تولد مورد بررسی قرار گرفت و تمامی ورزشکاران در دو نیمه در سال تولد خود دسته‌بندی شدند. متولدین شش ماه اول سال میلادی (1 ژانویه تا 31 ژوئن) در نیمه اول سال و متولدین شش ماه دوم سال میلادی (1 ژوئیه تا 31 دسامبر) در نیمه دوم سال قرار گرفتند. در نهایت، داده‌ها با استفاده از آزمون 2c تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: ورزشکاران بیشتری در نیمه اول سال نسبت به نیمه دوم متولد شده بودند (3/54 درصد در مقابل 7/45 درصد). همچنین، درصد بیشتری (6/53 درصد) از مدال‌آوران متولد نیمه اول سال بودند. با این وجود، بین دو گروه از نظر تعداد ورزشکاران و درصد موفقیت (دریافت مدال) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 &lt; P).نتیجه‌گیری: سن نسبی بر دستیابی کشتی‌گیران عراقی به موفقیت تأثیری نداشت.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کشتی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تاریخ تولد</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">سن نسبی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">موفقیت</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_32878_891565c4dbecf15e2cd7f7f737931518.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>03</Month>
					<Day>20</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>اثر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری تکیه و آهنگ بر درک خواندن دانش‌آموزان دارای کاشت حلزون: یک مطالعه مورد- منفرد</ArticleTitle>
<VernacularTitle>اثر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری تکیه و آهنگ بر درک خواندن دانش‌آموزان دارای کاشت حلزون: یک مطالعه مورد- منفرد</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33184</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2025.42925.1102</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>طاهره</FirstName>
					<LastName>خوشدل</LastName>
<Affiliation>دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه زبان و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0002-7191-2704</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>محمد امین</FirstName>
					<LastName>ناصح</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه زبان و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0009-4666-7197</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>حسین</FirstName>
					<LastName>نویدی‌نیا</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه زبان و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-3700-1256</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>فریده</FirstName>
					<LastName>فرهادی</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه زبان و زبان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0003-1023-1566</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>08</Month>
					<Day>14</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: ویژگی‌های زبرزنجیری «تکیه» و «آهنگ» با برجسته نمودن برخی جنبه‌های معنایی و کاربردی زبان و همچنین، کمک به انتقال احساسات گوینده، نقش مهمی در برقراری ارتباط کلامی به ویژه در کودکان دارند. با وجود انجام اقدامات درمانی و توان‌بخشی به‌موقع به دنبال تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی کودکان، این گروه با ورود به مراحل آموزش در دبستان، عملکرد ضعیف‌تری نسبت به همسالان شنوای خود در بعضی از جنبه‌های یادگیری و به ویژه درک خواندن دارند. به نظر می‌رسد تاکنون به اندازه کافی به آموزش این مهم در برنامه‌های توان‌بخشی کودکان دارای نقص شنوایی پرداخته نشده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار بر درک خواندن این گروه از کودکان انجام شد.مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع پژوهشی مورد- منفرد (تک آزمودنی) با دوره پیگیری یک ماهه بود. برنامه آموزشی ویژگی‌های زبرزنجیری شامل آموزش درک تکیه و آهنگ در پنج جلسه تنظیم و تدوین و برای هر یک از چهار آزمودنی به صورت انفرادی اجرا شد. ابزار اندازه‌گیری، خرده آزمون «درک متن» از آزمون خواندن «نما» بود که در مقاطع زمانی پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله و در پایان دوره پیگیری انجام گردید. تعیین اثر از طریق توصیفی و محاسبه درصد بهبودی در هر یک از آزمودنی‌ها مورد بررسی قرار گرفت.یافته‌ها: در همه آزمودنی‌ها، نمرات درک متن نسبت به خط پایه بهبودی خوب و بالای 49 درصد را نشان داد. نمرات پس از پیگیری یک ماهه بیان‌کننده ثبات اثر برنامه آموزشی بود.نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار، درک خواندن را در کودکان دارای کم‌شنوایی بهبود می‌بخشد. این برنامه آموزشی را می‌توان برای طراحی برنامه‌های درمانی و توان‌بخشی این کودکان به درمانگران و برنامه‌ریزان آموزشی توصیه نمود.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: ویژگی‌های زبرزنجیری «تکیه» و «آهنگ» با برجسته نمودن برخی جنبه‌های معنایی و کاربردی زبان و همچنین، کمک به انتقال احساسات گوینده، نقش مهمی در برقراری ارتباط کلامی به ویژه در کودکان دارند. با وجود انجام اقدامات درمانی و توان‌بخشی به‌موقع به دنبال تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی کودکان، این گروه با ورود به مراحل آموزش در دبستان، عملکرد ضعیف‌تری نسبت به همسالان شنوای خود در بعضی از جنبه‌های یادگیری و به ویژه درک خواندن دارند. به نظر می‌رسد تاکنون به اندازه کافی به آموزش این مهم در برنامه‌های توان‌بخشی کودکان دارای نقص شنوایی پرداخته نشده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار بر درک خواندن این گروه از کودکان انجام شد.مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع پژوهشی مورد- منفرد (تک آزمودنی) با دوره پیگیری یک ماهه بود. برنامه آموزشی ویژگی‌های زبرزنجیری شامل آموزش درک تکیه و آهنگ در پنج جلسه تنظیم و تدوین و برای هر یک از چهار آزمودنی به صورت انفرادی اجرا شد. ابزار اندازه‌گیری، خرده آزمون «درک متن» از آزمون خواندن «نما» بود که در مقاطع زمانی پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله و در پایان دوره پیگیری انجام گردید. تعیین اثر از طریق توصیفی و محاسبه درصد بهبودی در هر یک از آزمودنی‌ها مورد بررسی قرار گرفت.یافته‌ها: در همه آزمودنی‌ها، نمرات درک متن نسبت به خط پایه بهبودی خوب و بالای 49 درصد را نشان داد. نمرات پس از پیگیری یک ماهه بیان‌کننده ثبات اثر برنامه آموزشی بود.نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار، درک خواندن را در کودکان دارای کم‌شنوایی بهبود می‌بخشد. این برنامه آموزشی را می‌توان برای طراحی برنامه‌های درمانی و توان‌بخشی این کودکان به درمانگران و برنامه‌ریزان آموزشی توصیه نمود.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کم‌شنوایی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کاشت حلزون</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تکیه</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">آهنگ</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33184_4a61f90089bdb5a4965c92b9b825afc5.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>مقایسه حرکات برای تعیین بیشینه انقباض ارادی عضلات کمری در مردان فعال: مطالعه مقطعی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>مقایسه حرکات برای تعیین بیشینه انقباض ارادی عضلات کمری در مردان فعال: مطالعه مقطعی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33247</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.45457.1116</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>امیر</FirstName>
					<LastName>صادقی گل‌افزانی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری تخصصی، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0005-0709-8826</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>رغد</FirstName>
					<LastName>معمار</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-0558-6421</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2025</Year>
					<Month>07</Month>
					<Day>15</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: الکترومایوگرافی سطحی (Surface electromyography یا sEMG) ابزار رایجی جهت ارزیابی فعالیت عضلانی می‌باشد. با این حال، تفسیر دقیق داده‌ها نیازمند نرمال‌سازی است. روش بیشینه انقباض ارادی (Maximal voluntary contraction یا MVC) متداول‌ترین شیوه بدین منظور محسوب می‌شود، اما انتخاب یک حرکت مناسب برای دستیابی به MVC به ویژه در عضلات خلفی کمری، همچنان چالش‌برانگیز است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه حرکت مناسب برای اعمال مقاومت دستی جهت تعیین MVC در افراد فعال انجام شد تا قابلیت اطمینان نرمال‌سازی sEMG در مطالعات مرتبط با ستون فقرات ارتقا یابد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 8 مرد جوان فعال شرکت کردند. سه عضله لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس با استفاده از sEMG ارزیابی گردید. حرکات برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC شامل اکستنشن تنه خمیده (Declined trunk extension)، اکستنشن دمر (Prone trunk extension) و آزمون Arch بود. داده‌ها با استفاده از آزمون One-way ANOVA، پساآزمون Bonferroni و اندازه اثر Cohen مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری میان حرکات مختلف برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس وجود داشت (05/0 &gt; P). نتایج پساآزمون Bonferroni نشان داد که اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر در عضله لانجیسموس، تفاوت معنی‌داری با سایر حرکات داشت و در عضلات مولتی‌فیدوس و ایلیوکوستالیس نیز تفاوت معنی‌داری با آزمون Arch گزارش گردید (05/0 &gt; P). اندازه اثر Cohen نشان داد که وظیفه اکستنشن دمر در عضلات لانجیسموس و مولتی‌فیدوس تأثیر بسیار بیشتری نسبت به سایر وظایف داشت، اما در عضله ایلیوکوستالیس وظایف اکستنشن تنه خمیده و دمر عملکردی نزدیک به هم را نشان داد و تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر به عنوان مؤثرترین حرکت برای دستیابی به MVC در عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس کمری باشد. این حرکت قابلیت اعتماد بالایی برای نرمال‌سازی sEMG در افراد فعال دارد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: الکترومایوگرافی سطحی (Surface electromyography یا sEMG) ابزار رایجی جهت ارزیابی فعالیت عضلانی می‌باشد. با این حال، تفسیر دقیق داده‌ها نیازمند نرمال‌سازی است. روش بیشینه انقباض ارادی (Maximal voluntary contraction یا MVC) متداول‌ترین شیوه بدین منظور محسوب می‌شود، اما انتخاب یک حرکت مناسب برای دستیابی به MVC به ویژه در عضلات خلفی کمری، همچنان چالش‌برانگیز است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه حرکت مناسب برای اعمال مقاومت دستی جهت تعیین MVC در افراد فعال انجام شد تا قابلیت اطمینان نرمال‌سازی sEMG در مطالعات مرتبط با ستون فقرات ارتقا یابد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 8 مرد جوان فعال شرکت کردند. سه عضله لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس با استفاده از sEMG ارزیابی گردید. حرکات برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC شامل اکستنشن تنه خمیده (Declined trunk extension)، اکستنشن دمر (Prone trunk extension) و آزمون Arch بود. داده‌ها با استفاده از آزمون One-way ANOVA، پساآزمون Bonferroni و اندازه اثر Cohen مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری میان حرکات مختلف برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس وجود داشت (05/0 &gt; P). نتایج پساآزمون Bonferroni نشان داد که اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر در عضله لانجیسموس، تفاوت معنی‌داری با سایر حرکات داشت و در عضلات مولتی‌فیدوس و ایلیوکوستالیس نیز تفاوت معنی‌داری با آزمون Arch گزارش گردید (05/0 &gt; P). اندازه اثر Cohen نشان داد که وظیفه اکستنشن دمر در عضلات لانجیسموس و مولتی‌فیدوس تأثیر بسیار بیشتری نسبت به سایر وظایف داشت، اما در عضله ایلیوکوستالیس وظایف اکستنشن تنه خمیده و دمر عملکردی نزدیک به هم را نشان داد و تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر به عنوان مؤثرترین حرکت برای دستیابی به MVC در عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس کمری باشد. این حرکت قابلیت اعتماد بالایی برای نرمال‌سازی sEMG در افراد فعال دارد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">الکترومایوگرافی سطحی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">ستون مهره</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">انقباض عضلانی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">عضلات اطراف ستون فقرات</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33247_2d362d95ed1876eba101ac02d53a048d.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>تأثیر 12 هفته تمرین در آب بر کیفیت زندگی، شاخص‌های هورمونی و متابولیکی، توان هوازی و عملکرد فیزیکی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک و هیپوتیروئیدیسم: کارآزمایی بالینی یک سوکور</ArticleTitle>
<VernacularTitle>تأثیر 12 هفته تمرین در آب بر کیفیت زندگی، شاخص‌های هورمونی و متابولیکی، توان هوازی و عملکرد فیزیکی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک و هیپوتیروئیدیسم: کارآزمایی بالینی یک سوکور</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33260</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.43206.1105</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>شبنم</FirstName>
					<LastName>طالبی خرزوقی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری تخصصی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-8126-8329</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>خسرو</FirstName>
					<LastName>جلالی دهکردی</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-0210-5984</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>فرزانه</FirstName>
					<LastName>تقیان</LastName>
<Affiliation>استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9531-2952</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>11</Month>
					<Day>13</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (Polycystic ovary syndrome یا PCOS) یک اختلال اندوکرین و متابولیکی است که 15 تا 20 درصد زنان را در سنین باروری درگیر می‌کند و با ایجاد هایپراندروژنیسم (Hyperandrogenism)، منجر به مقاومت به انسولین، افزایش انسولین خون (Hyper-insulinemia) و اختلال در پروفایل چربی خون (Dyslipidemia) می‌شود. ورزش با افزایش فعالیت محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال و به دنبال آن کاهش اندروژن‌ها، می‌تواند از هایپراندروژنسیم جلوگیری کند. در پژوهش حاضر اثر تمرین در آب بر کیفیت زندگی و نیز شاخص‌های هورمونی و جسمی زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم بررسی شد.مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی یک سوکور، 30 نفر از زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم ساب‌کلینیکال به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره تحت بررسی قرار گرفتند. متغیرها در ابتدای مطالعه و پس از 12 هفته بررسی و تحلیل گردید. گروه آزمایش 12 هفته تمرینات منظم در آب انجام دادند و در این مدت گروه شاهد هیچ فعالیت ورزشی نداشت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk مورد بررسی قرار گرفت و به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از ANCOVA استفاده شد.یافته‌ها: تمرینات ورزشی در آب سبب بهبود معنی‌دار شاخص‌های آنتروپومتریک و پروفایل چربی در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد شد (001/0 = P). همچنین، این تمرینات سبب تغییرات مثبت توان هوازی، عملکرد جسمی و متغیرهای هورمونی در گروه آزمون گردید (001/0 = P)؛ در حالی که تغییری در سطح هورمون محرک فولیکولی (Follicle stimulating hormone یا FSH) ایجاد نکرد (060/0 = P).نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد 12 هفته تمرینات منظم در آب می‌تواند سبب بهبود شاخص‌های آنتروپومتریک، هورمونی،کیفیت زندگی، توان هوازی و فیزیکی در بیماران PCOS و هیپوتیروئیدیسم گردد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (Polycystic ovary syndrome یا PCOS) یک اختلال اندوکرین و متابولیکی است که 15 تا 20 درصد زنان را در سنین باروری درگیر می‌کند و با ایجاد هایپراندروژنیسم (Hyperandrogenism)، منجر به مقاومت به انسولین، افزایش انسولین خون (Hyper-insulinemia) و اختلال در پروفایل چربی خون (Dyslipidemia) می‌شود. ورزش با افزایش فعالیت محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال و به دنبال آن کاهش اندروژن‌ها، می‌تواند از هایپراندروژنسیم جلوگیری کند. در پژوهش حاضر اثر تمرین در آب بر کیفیت زندگی و نیز شاخص‌های هورمونی و جسمی زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم بررسی شد.مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی یک سوکور، 30 نفر از زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم ساب‌کلینیکال به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره تحت بررسی قرار گرفتند. متغیرها در ابتدای مطالعه و پس از 12 هفته بررسی و تحلیل گردید. گروه آزمایش 12 هفته تمرینات منظم در آب انجام دادند و در این مدت گروه شاهد هیچ فعالیت ورزشی نداشت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk مورد بررسی قرار گرفت و به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از ANCOVA استفاده شد.یافته‌ها: تمرینات ورزشی در آب سبب بهبود معنی‌دار شاخص‌های آنتروپومتریک و پروفایل چربی در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد شد (001/0 = P). همچنین، این تمرینات سبب تغییرات مثبت توان هوازی، عملکرد جسمی و متغیرهای هورمونی در گروه آزمون گردید (001/0 = P)؛ در حالی که تغییری در سطح هورمون محرک فولیکولی (Follicle stimulating hormone یا FSH) ایجاد نکرد (060/0 = P).نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد 12 هفته تمرینات منظم در آب می‌تواند سبب بهبود شاخص‌های آنتروپومتریک، هورمونی،کیفیت زندگی، توان هوازی و فیزیکی در بیماران PCOS و هیپوتیروئیدیسم گردد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تخمدان پلی‌کیستیک</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تمرین در آب</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">پروفایل لیپیدی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">هیپوتیروئیدیسم</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33260_8b3abac11f3e92b7d499ef4739e8ffc9.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی: گستره‌پژوهی مختصر</ArticleTitle>
<VernacularTitle>کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی: گستره‌پژوهی مختصر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33261</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.42673.1090</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>فاطمه</FirstName>
					<LastName>ترابی کنجین</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری تخصصی، گروه مدیریت و فن‌آوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و فن‌آوری اطلاعات، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0000-5417-7627</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سعید</FirstName>
					<LastName>اورعی یزدانی</LastName>
<Affiliation>دانشیار، مرکز تحقیقات جراحی مغز و اعصاب عملکردی، دانشکده جراحی اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-4550-9698</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>12</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: توسعه فن‌آوری در صنعت سلامت، فرصت جدیدی را در افزایش کیفیت زندگی بیماران و خدمات درمانی مهیا ساخته است. در این میان، واقعیت مجازی یک فن‌آوری در حال توسعه می‌باشد که محیط‌های شبیه‌سازی شده سه بعدی با قابلیت تعاملات متنی را فراهم می‌کند. کاربرد واقعیت مجازی در زمینه‌های علمی به علوم مختلف پزشکی مانند بیماری‌های مغز در حال گسترش است و در ارزیابی‌های شناختی تشخیص، توان‌بخشی و آموزش نقش مهمی ایفا می‌کند. همچنین، ابزار مناسبی جهت آموزش اقدامات قبل و حین جراحی‌ها و رادیولوژی مداخله‌ای به دستیاران است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مرور منابع علمی جهت بررسی کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی بود.مواد و روش‌ها: در در این راستا، 228 مقاله انگلیسی و فارسی نمایه شده در پایگاه داده PubMed طی سال‌های 2010 تا 2023 به کمک موتور جستجوی Google Scholar و ScienceDirect با استفاده از کلمات کلیدی «Virtual Reality، Rehabilitation، Neurological Disorders و Neurosurgery» و 30 مقاله در پایگاه Magiran بین سال‌های 1396 تا 1403 با معادل فارسی کلمات کلیدی بیان شده، مورد بررسی قرار گرفت. بررسی کیفیت و خطای سوگیری در مطالعات گستره پژوهشی لزومی ندارد و در تحقیق حاضر نیز به این دو بخش پرداخته نشد.یافته‌ها: به نظر می‌رسد پس از به کارگیری واقعیت مجازی در بیماری‌های مرتبط با سیستم اعصاب مرکزی، بهبود چشمگیری در مشکلات شناختی- رفتاری بیماران همچون توجه، تمرکز و استرس مشاهده شده است. بر اساس مقالات بررسی شده، از این فن‌آوری می‌توان جهت ارزیابی علایم مرتبط با بروز بیماری‌های مغزی و همچنین، آموزش قبل و حین جراحی به دستیاران استفاده نمود.نتیجه‎گیری: با توجه به کاربرد این فن‌آوری در سه حوزه توان‌بخشی، تشخیص و آموزش قبل و حین جراحی‌ها، پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های مرور نظام یافته در هر یک از حیطه‌های ارزیابی، تشخیص، درمان جراحی و توان‌بخشی مشکلات نورولوژیک و تأثیر استفاده از هوش مصنوعی در آن‌ها انجام شود و در صورت امکان، بهترین رویکرد بالینی در هر یک از این حیطه‌ها استخراج گردد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: توسعه فن‌آوری در صنعت سلامت، فرصت جدیدی را در افزایش کیفیت زندگی بیماران و خدمات درمانی مهیا ساخته است. در این میان، واقعیت مجازی یک فن‌آوری در حال توسعه می‌باشد که محیط‌های شبیه‌سازی شده سه بعدی با قابلیت تعاملات متنی را فراهم می‌کند. کاربرد واقعیت مجازی در زمینه‌های علمی به علوم مختلف پزشکی مانند بیماری‌های مغز در حال گسترش است و در ارزیابی‌های شناختی تشخیص، توان‌بخشی و آموزش نقش مهمی ایفا می‌کند. همچنین، ابزار مناسبی جهت آموزش اقدامات قبل و حین جراحی‌ها و رادیولوژی مداخله‌ای به دستیاران است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مرور منابع علمی جهت بررسی کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی بود.مواد و روش‌ها: در در این راستا، 228 مقاله انگلیسی و فارسی نمایه شده در پایگاه داده PubMed طی سال‌های 2010 تا 2023 به کمک موتور جستجوی Google Scholar و ScienceDirect با استفاده از کلمات کلیدی «Virtual Reality، Rehabilitation، Neurological Disorders و Neurosurgery» و 30 مقاله در پایگاه Magiran بین سال‌های 1396 تا 1403 با معادل فارسی کلمات کلیدی بیان شده، مورد بررسی قرار گرفت. بررسی کیفیت و خطای سوگیری در مطالعات گستره پژوهشی لزومی ندارد و در تحقیق حاضر نیز به این دو بخش پرداخته نشد.یافته‌ها: به نظر می‌رسد پس از به کارگیری واقعیت مجازی در بیماری‌های مرتبط با سیستم اعصاب مرکزی، بهبود چشمگیری در مشکلات شناختی- رفتاری بیماران همچون توجه، تمرکز و استرس مشاهده شده است. بر اساس مقالات بررسی شده، از این فن‌آوری می‌توان جهت ارزیابی علایم مرتبط با بروز بیماری‌های مغزی و همچنین، آموزش قبل و حین جراحی به دستیاران استفاده نمود.نتیجه‎گیری: با توجه به کاربرد این فن‌آوری در سه حوزه توان‌بخشی، تشخیص و آموزش قبل و حین جراحی‌ها، پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های مرور نظام یافته در هر یک از حیطه‌های ارزیابی، تشخیص، درمان جراحی و توان‌بخشی مشکلات نورولوژیک و تأثیر استفاده از هوش مصنوعی در آن‌ها انجام شود و در صورت امکان، بهترین رویکرد بالینی در هر یک از این حیطه‌ها استخراج گردد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">واقعیت مجازی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">توان‌بخشی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">بیماری‌های مغزی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33261_ba87bf3d5e6d670f13cffa0f38a8d775.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>اثر روش‌های درمانی زبانی و تحریک غیر تهاجمی مغز بر نقایص نامیدن و دیگر مهارت‌های شناختی بیماران مبتلا به آلزایمر: یک گستره‌پژوهی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>اثر روش‌های درمانی زبانی و تحریک غیر تهاجمی مغز بر نقایص نامیدن و دیگر مهارت‌های شناختی بیماران مبتلا به آلزایمر: یک گستره‌پژوهی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33348</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46168.1136</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>لیلا</FirstName>
					<LastName>قسیسین</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-7550-3372</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سید امین</FirstName>
					<LastName>مدرس‌زاده</LastName>
<Affiliation>دکتری تخصصی، گروه گفتاردرمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9272-1347</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>ندا</FirstName>
					<LastName>فرهادی</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه گفتاردرمانی دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0009-0444-6724</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>27</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: آلزایمر یک سندرم بالینی اکتسابی است که با زوال عملکردهای عالی ذهن مشخص می‌شود. این اختلال با نقایص شناختی مانند حافظه، زبان، حل مسأله، یادگیری، موقعیت‌یابی، ادراک، توجه، قضاوت، تمرکز و مهارت‌های اجتماعی همراه می‌باشد. از بین مهارت‌های زبانی، نامیدن بیش از بقیه مهارت‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تحقیقاتی در زمینه درمان نقایص نامیدن صورت گرفته و روش‌های درمانی نیز ارایه شده است. با وجود این مطالعات، انتخاب روش درمانی مناسب بسیار سخت است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی و مقایسه تأثیر روش‌های درمانی مربوط به نقایص نامیدن در بیماران مبتلا به آلزایمر بود..مواد و روش‌ها: در این مطالعه گستره‌پژوهی، جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی Cochrane Library، ISI Web of Sciences، Scopus، ProQuest، PubMed، ScienceDirect و همچنین، پایگاه‌های Scientific Information Database (SID)، Magiran، IranDoc و سامانه طرح‌های تحقیقاتی علوم پزشکی وابسته به وزارت بهداشت صورت گرفت و تمامی تحقیقاتی که بر روی بزرگسالان به زبان انگلیسی و فارسی صرف‌نظر از جنسیت و نژاد نمونه‌ها از ابتدای سال 2010 تا پایان سال 2022 میلادی (10 دی سال 1401) انجام شده بود، وارد مطالعه شدند. همه پژوهش‌های انجام شده در این زمینه از کارآزمایی‌های بالینی تا گزارش موردی وارد مطالعه شدند و در پایان سطح شواهد مشخص گردید.یافته‌ها: پس از جمع‌آوری تمام تحقیقات انجام شده در زمینه روش‌های درمانی مرتبط با نقایص نامیدن، تعدادی از مقالات با توجه به معیارهای ورود و خروج حذف شدند و در نهایت، 10 مقاله وارد پژوهش شد. پس از آن با استفاده از چک‌لیست، اطلاعات لازم از هر مطالعه استخراج و ثبت گردید. سپس تحقیقات بر اساس نوع درمان مورد استفاده در آن‌ها در دسته‌های روش‌های درمانی زبانی، ابزاری، شناختی، ابزاری- زبانی طبقه‌بندی شدند.نتیجه‎گیری: هرچند تعداد پژوهش‌ها در درمان آلزایمر محدود است، اما درمان زبانی تحریک واژگانی- معنایی دارای بیشترین سطح شواهد می‌باشد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: آلزایمر یک سندرم بالینی اکتسابی است که با زوال عملکردهای عالی ذهن مشخص می‌شود. این اختلال با نقایص شناختی مانند حافظه، زبان، حل مسأله، یادگیری، موقعیت‌یابی، ادراک، توجه، قضاوت، تمرکز و مهارت‌های اجتماعی همراه می‌باشد. از بین مهارت‌های زبانی، نامیدن بیش از بقیه مهارت‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تحقیقاتی در زمینه درمان نقایص نامیدن صورت گرفته و روش‌های درمانی نیز ارایه شده است. با وجود این مطالعات، انتخاب روش درمانی مناسب بسیار سخت است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی و مقایسه تأثیر روش‌های درمانی مربوط به نقایص نامیدن در بیماران مبتلا به آلزایمر بود..مواد و روش‌ها: در این مطالعه گستره‌پژوهی، جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی Cochrane Library، ISI Web of Sciences، Scopus، ProQuest، PubMed، ScienceDirect و همچنین، پایگاه‌های Scientific Information Database (SID)، Magiran، IranDoc و سامانه طرح‌های تحقیقاتی علوم پزشکی وابسته به وزارت بهداشت صورت گرفت و تمامی تحقیقاتی که بر روی بزرگسالان به زبان انگلیسی و فارسی صرف‌نظر از جنسیت و نژاد نمونه‌ها از ابتدای سال 2010 تا پایان سال 2022 میلادی (10 دی سال 1401) انجام شده بود، وارد مطالعه شدند. همه پژوهش‌های انجام شده در این زمینه از کارآزمایی‌های بالینی تا گزارش موردی وارد مطالعه شدند و در پایان سطح شواهد مشخص گردید.یافته‌ها: پس از جمع‌آوری تمام تحقیقات انجام شده در زمینه روش‌های درمانی مرتبط با نقایص نامیدن، تعدادی از مقالات با توجه به معیارهای ورود و خروج حذف شدند و در نهایت، 10 مقاله وارد پژوهش شد. پس از آن با استفاده از چک‌لیست، اطلاعات لازم از هر مطالعه استخراج و ثبت گردید. سپس تحقیقات بر اساس نوع درمان مورد استفاده در آن‌ها در دسته‌های روش‌های درمانی زبانی، ابزاری، شناختی، ابزاری- زبانی طبقه‌بندی شدند.نتیجه‎گیری: هرچند تعداد پژوهش‌ها در درمان آلزایمر محدود است، اما درمان زبانی تحریک واژگانی- معنایی دارای بیشترین سطح شواهد می‌باشد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">دمانس</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">نامیدن</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">درمان</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اختلالات نامیدن</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">آلزایمر</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33348_c1014dccbadfa3bd223e055e26e65527.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>اخلاق حرفه‌ای در شنوایی‌شناسی؛ بایدها و نبایدها: نامه به سردبیر</ArticleTitle>
<VernacularTitle>اخلاق حرفه‌ای در شنوایی‌شناسی؛ بایدها و نبایدها: نامه به سردبیر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33412</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46118.1134</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمد حسین</FirstName>
					<LastName>نیلفروش</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9422-8695</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>مهسا</FirstName>
					<LastName>سپهرنژاد</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-2915-0419</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>01</Month>
					<Day>31</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>-</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">-</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اخلاق حرفه‌ای</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">شنوایی‌شناسی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">شنوایی‌شناس</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33412_7de4baa95edf7521f460fa6147a2f8ee.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>اعتبارسنجی مقدماتی نسخه مجازی آزمون تصویری نامیدن موازی جهت ارزیابی از راه دور اختلال نامیدن در بزرگسالان فارسی زبان</ArticleTitle>
<VernacularTitle>اعتبارسنجی مقدماتی نسخه مجازی آزمون تصویری نامیدن موازی جهت ارزیابی از راه دور اختلال نامیدن در بزرگسالان فارسی زبان</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33413</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46330.1148</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>شیوا</FirstName>
					<LastName>خدری‌زاده</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی و مرکز تحقیقات توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9819-9174</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>بهنوش</FirstName>
					<LastName>طحان‌زاده</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی و مرکز تحقیقات توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-8001-3095</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>پروانه</FirstName>
					<LastName>رحیمی‌فر</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی و مرکز تحقیقات توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-0784-7381</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>امل</FirstName>
					<LastName>ساکی مالحی</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-0952-5861</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>31</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: در سال‌های اخیر ارایه خدمات توان‌بخشی مجازی به رویکرد بالینی قابل قبولی بدل شده است. یافته‌های مطالعات توان‌بخشی از راه دور، چالش‌هایی در زمینه اعتبار نمرات حاصل شده از این شیوه ارزیابی زبان را نشان می‌دهد. در نتیجه، لازم است که ارزیابی مجازی بیماران بر طبق چارچوب‌های معتبری صورت گیرد. پژوهش مقدماتی حاضر با هدف بررسی اعتبار نسخه مجازی آزمون تصویری نامیدن موازی (Parallel picture naming test یا PPNT) انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی- توصیفی- تحلیلی، ابتدا دو نسخه PPNT که هر یک متشکل از 109 تصویر خطی سیاه و سفید از اسامی فارسی بود، برای ارایه مجازی آماده شد. روایی صوری نسخه‌های مجازی توسط 5 گفتار درمانگر تعیین گردید. سپس آزمون مجازی بر روی 30 فرد بزرگسال طبیعی اجرا و پایایی آزمون- بازآزمون و نسخه‌های هم‌ارز محاسبه شد.یافته‌ها: تصاویر دو نسخه PPNT از نظر سادگی، میزان وضوح و قابلیت درک، میانگین نمره تأثیر (1/4-4/4) و شاخص روایی محتوایی (99/0 تا 1) قابل قبولی را داشتند. Intraclass correlation coefficient (ICC) برای نسخه A، 88/0 و برای نسخه B، 79/0 به دست آمد که معنی‌دار (001/0 &gt; P) بود، تفاوت نمرات بین دو نسخه آزمون مجازی معنی‌دار نبود (450/0 = P).نتیجه‎گیری: آزمون‌های تصویری نامیدن موازی در شیوه اجرای مجازی روایی صوری و پایایی مناسبی دارند. با توجه به اهمیت ارزیابی مهارت نامیدن در ارزیابی‌های زبانی و شناختی، این آزمون‌ها می‌توانند ابزار مجازی مناسبی به منظور ارزیابی مشکلات بازیابی واژگان از راه دور باشند. تحقیقات بیشتر بر روی گروه بیماران پیشنهاد می‌گردد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: در سال‌های اخیر ارایه خدمات توان‌بخشی مجازی به رویکرد بالینی قابل قبولی بدل شده است. یافته‌های مطالعات توان‌بخشی از راه دور، چالش‌هایی در زمینه اعتبار نمرات حاصل شده از این شیوه ارزیابی زبان را نشان می‌دهد. در نتیجه، لازم است که ارزیابی مجازی بیماران بر طبق چارچوب‌های معتبری صورت گیرد. پژوهش مقدماتی حاضر با هدف بررسی اعتبار نسخه مجازی آزمون تصویری نامیدن موازی (Parallel picture naming test یا PPNT) انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی- توصیفی- تحلیلی، ابتدا دو نسخه PPNT که هر یک متشکل از 109 تصویر خطی سیاه و سفید از اسامی فارسی بود، برای ارایه مجازی آماده شد. روایی صوری نسخه‌های مجازی توسط 5 گفتار درمانگر تعیین گردید. سپس آزمون مجازی بر روی 30 فرد بزرگسال طبیعی اجرا و پایایی آزمون- بازآزمون و نسخه‌های هم‌ارز محاسبه شد.یافته‌ها: تصاویر دو نسخه PPNT از نظر سادگی، میزان وضوح و قابلیت درک، میانگین نمره تأثیر (1/4-4/4) و شاخص روایی محتوایی (99/0 تا 1) قابل قبولی را داشتند. Intraclass correlation coefficient (ICC) برای نسخه A، 88/0 و برای نسخه B، 79/0 به دست آمد که معنی‌دار (001/0 &gt; P) بود، تفاوت نمرات بین دو نسخه آزمون مجازی معنی‌دار نبود (450/0 = P).نتیجه‎گیری: آزمون‌های تصویری نامیدن موازی در شیوه اجرای مجازی روایی صوری و پایایی مناسبی دارند. با توجه به اهمیت ارزیابی مهارت نامیدن در ارزیابی‌های زبانی و شناختی، این آزمون‌ها می‌توانند ابزار مجازی مناسبی به منظور ارزیابی مشکلات بازیابی واژگان از راه دور باشند. تحقیقات بیشتر بر روی گروه بیماران پیشنهاد می‌گردد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">پزشکی از راه دور</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">نامیدن تصویر</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">ارزیابی‌های زبانی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اعتبارسنجی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">فارسی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33413_1e33d42f52a9ebdd703844cffcf6601c.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>ملاحظات ادیولوژیک در ارزیابی شنوایی بیمار مبتلا به شکستگی پایک قدامی استخوان رکابی: یک گزارش موردی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>ملاحظات ادیولوژیک در ارزیابی شنوایی بیمار مبتلا به شکستگی پایک قدامی استخوان رکابی: یک گزارش موردی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33417</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46268.1141</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محمد حسین</FirstName>
					<LastName>نیلفروش</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9422-8695</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>مهسا</FirstName>
					<LastName>سپهرنژاد</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-2915-0419</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>06</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: شکستگی ایزوله پایک قدامی استخوان رکابی از علل نادر کم‌شنوایی انتقالی پس از تروما می‌باشد و به دلیل طبیعی بودن یافته‌های اتوسکوپی، ممکن است تشخیص آن با تأخیر صورت گیرد. در چنین شرایطی، تلفیق شرح‌حال دقیق، ارزیابی جامع شنوایی و تصویربرداری با سی‌تی ‌اسکن با قدرت تفکیک بالا در شناسایی ضایعه نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.گزارش مورد: بیمار مرد ۳۵ ساله‌ای پس از ترومای مستقیم ناحیه گیجگاهی راست در تصادف رانندگی بود که با شکایت کم‌شنوایی یک ‌طرفه راست، احساس پری گوش و وزوز خفیف مراجعه کرد. ارزیابی شنوایی‌شناختی نشان‌ دهنده کم‌شنوایی انتقالی در گوش راست با گپ هوایی- استخوانی حدود ۳۰ تا ۳۵ دسی‌بل، تمپانوگرام نوع A و رفلکس آکوستیک غایب بود. تصویربرداری High resolution computed tomography (HRCT) استخوان تمپورال، شکستگی مجزای پایک قدامی رکابی را بدون شواهد دررفتگی مفصل سندانی- رکابی یا فیستول لابیرنت نشان داد. بیمار تحت استاپدوتومی ترانس‌کانال با کارگذاری پروتز پیستونی قرار گرفت و در پیگیری شش هفته‌ای، آستانه‌های راه هوایی حدود ۱۵ تا ۲۰ دسی‌بل بهبود یافت.نتیجه‎گیری: در بیمار مبتلا به کم‌شنوایی انتقالی پس از تروما، وجود تمپانومتری طبیعی همراه با رفلکس‌های آکوستیک غایب باید احتمال آسیب ظریف زنجیره استخوانچه‌ای به‌ ویژه آسیب رکابی را مطرح کند. همچنین، ارزیابی ادیولوژیک دقیق می‌تواند در هدایت تصمیم‌گیری جراحی، مستندسازی پیامد درمان و برنامه‌ریزی توان‌بخشی پس از مداخله نقش محوری داشته باشد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: شکستگی ایزوله پایک قدامی استخوان رکابی از علل نادر کم‌شنوایی انتقالی پس از تروما می‌باشد و به دلیل طبیعی بودن یافته‌های اتوسکوپی، ممکن است تشخیص آن با تأخیر صورت گیرد. در چنین شرایطی، تلفیق شرح‌حال دقیق، ارزیابی جامع شنوایی و تصویربرداری با سی‌تی ‌اسکن با قدرت تفکیک بالا در شناسایی ضایعه نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.گزارش مورد: بیمار مرد ۳۵ ساله‌ای پس از ترومای مستقیم ناحیه گیجگاهی راست در تصادف رانندگی بود که با شکایت کم‌شنوایی یک ‌طرفه راست، احساس پری گوش و وزوز خفیف مراجعه کرد. ارزیابی شنوایی‌شناختی نشان‌ دهنده کم‌شنوایی انتقالی در گوش راست با گپ هوایی- استخوانی حدود ۳۰ تا ۳۵ دسی‌بل، تمپانوگرام نوع A و رفلکس آکوستیک غایب بود. تصویربرداری High resolution computed tomography (HRCT) استخوان تمپورال، شکستگی مجزای پایک قدامی رکابی را بدون شواهد دررفتگی مفصل سندانی- رکابی یا فیستول لابیرنت نشان داد. بیمار تحت استاپدوتومی ترانس‌کانال با کارگذاری پروتز پیستونی قرار گرفت و در پیگیری شش هفته‌ای، آستانه‌های راه هوایی حدود ۱۵ تا ۲۰ دسی‌بل بهبود یافت.نتیجه‎گیری: در بیمار مبتلا به کم‌شنوایی انتقالی پس از تروما، وجود تمپانومتری طبیعی همراه با رفلکس‌های آکوستیک غایب باید احتمال آسیب ظریف زنجیره استخوانچه‌ای به‌ ویژه آسیب رکابی را مطرح کند. همچنین، ارزیابی ادیولوژیک دقیق می‌تواند در هدایت تصمیم‌گیری جراحی، مستندسازی پیامد درمان و برنامه‌ریزی توان‌بخشی پس از مداخله نقش محوری داشته باشد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">استخوان رکابی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">شکستگی پایک قدامی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کم‌شنوایی انتقالی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">استاپدوتومی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">ارزیابی شنوایی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">گزارش موردی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33417_3d3f298f60a4333ec4c3916bf59aad87.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>نقش گفتار درمانگر در ارزیابی و هدایت تصمیم‌گیری درمانی در اختلالات بلع پس از لارنژکتومی کامل: نامه به سردبیر</ArticleTitle>
<VernacularTitle>نقش گفتار درمانگر در ارزیابی و هدایت تصمیم‌گیری درمانی در اختلالات بلع پس از لارنژکتومی کامل: نامه به سردبیر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33577</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46631.1156</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>مرضیه</FirstName>
					<LastName>پورجواد</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-4066-4971</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>07</Month>
					<Day>11</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>-</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">-</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اختلالات بلع</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">گفتار درمانی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">لارنژکتومی کامل</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33577_ee617a1f3bbdbbbc0996f12fca2a3701.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>نقد و بررسی ویرایش سوم کتاب زبان‌پریشی و اختلالات ارتباطی عصب‌زاد مرتبط: نامه‌ای به سردبیر</ArticleTitle>
<VernacularTitle>نقد و بررسی ویرایش سوم کتاب زبان‌پریشی و اختلالات ارتباطی عصب‌زاد مرتبط: نامه‌ای به سردبیر</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33588</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46260.1157</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>سید امین</FirstName>
					<LastName>مدرس‌زاده</LastName>
<Affiliation>دکتری تخصصی، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9272-1347</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>07</Month>
					<Day>21</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>-</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">-</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">زبان‌پریشی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اختلالات زبانی عصب‌زاد</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کتاب درسی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33588_bb64c74f463ee92e6f877c47a130d645.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>بررسی فرکانس پایه، شدت صدا، جیتر و شیمر واکه /a/ در وضعیت‌های مختلف سر و گردن در افراد سالم: یک مطالعه مقایسه‌ای مقطعی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>بررسی فرکانس پایه، شدت صدا، جیتر و شیمر واکه /a/ در وضعیت‌های مختلف سر و گردن در افراد سالم: یک مطالعه مقایسه‌ای مقطعی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33590</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46959.1172</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>فریبا</FirstName>
					<LastName>مجیری</LastName>
<Affiliation>مربی، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-8900-7230</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>پروین</FirstName>
					<LastName>شاکری</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-8358-5451</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>ابراهیم</FirstName>
					<LastName>صادقی دمنه</LastName>
<Affiliation>استاد، گروه ارتوز و پروتز، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-0590-8512</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>09</Month>
					<Day>13</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر وضعیت سر و گردن بر ویژگی‌های آکوستیکی مانند فرکانس پایه، شدت صدا، آشفتگی دامنه و آشفتگی فرکانس واکه‌ /a/ بود.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی- مقطعی، 33 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس مورد بررسی قرار گرفتند و از آن‌ها درخواست شد که صدای /a/ را در سه موقعیت وضعیت سر در راستای تنه (طبیعی)، سر رو به جلو (خمیده) و سر کشیده به عقب (کشیده) در حالت نشسته بکشند. میانگین فرکانس پایه، آشفتگی فرکانس، شدت صدا و آشفتگی دامنه به وسیله نرم‌افزار Praat استخراج گردید و سپس با استفاده از آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی Least significant difference (LSD) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری در میانگین فرکانس پایه بین دو موقعیت خمیده و کشیده سر (۰۲۴/۰ = P) و دو موقعیت خمیده و طبیعی سر (۰۴/۰ = P) در زنان مشاهده گردید. شدت صدا در مردان بین دو موقعیت خمیده و کشیده سر (۰۰۵/۰ = P) و دو موقعیت طبیعی و خمیده سر (۰۰۶/۰ = P) معنی‌دار بود. میانگین آشفتگی فرکانس پایه در سه موقعیت سر، نه در زنان (۹۰۷/۰ = P) و نه مردان (۷۹۵/۰ = P) معنی‌دار نبود. در مردان تفاوت معنی‌داری در میانگین آشفتگی دامنه بین دو موقعیت طبیعی و کشیده سر (۰۲۲/۰ = P) و دو موقعیت طبیعی و خمیده سر ( ۰۱۳/۰ = P) وجود داشت.
نتیجه‎گیری: می‌توان نتیجه گرفت که بهترین موقعیت برای صداسازی، هم‌راستا بودن سر و گردن، تنه و لگن می‌باشد و هر تغییری در این وضعیت می‌تواند بر شاخص‌های آکوستیک تأثیر بگذارد. اگرچه برخی شاخص‌ها در تحقیق حاضر تفاوت معنی‌داری را نشان ندادند، این یافته‌ها می‌توانند از نظر بالینی به ‌ویژه در کاربران حرفه‌ای صدا حایز اهمیت باشد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی تأثیر وضعیت سر و گردن بر ویژگی‌های آکوستیکی مانند فرکانس پایه، شدت صدا، آشفتگی دامنه و آشفتگی فرکانس واکه‌ /a/ بود.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی- مقطعی، 33 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس مورد بررسی قرار گرفتند و از آن‌ها درخواست شد که صدای /a/ را در سه موقعیت وضعیت سر در راستای تنه (طبیعی)، سر رو به جلو (خمیده) و سر کشیده به عقب (کشیده) در حالت نشسته بکشند. میانگین فرکانس پایه، آشفتگی فرکانس، شدت صدا و آشفتگی دامنه به وسیله نرم‌افزار Praat استخراج گردید و سپس با استفاده از آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی Least significant difference (LSD) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری در میانگین فرکانس پایه بین دو موقعیت خمیده و کشیده سر (۰۲۴/۰ = P) و دو موقعیت خمیده و طبیعی سر (۰۴/۰ = P) در زنان مشاهده گردید. شدت صدا در مردان بین دو موقعیت خمیده و کشیده سر (۰۰۵/۰ = P) و دو موقعیت طبیعی و خمیده سر (۰۰۶/۰ = P) معنی‌دار بود. میانگین آشفتگی فرکانس پایه در سه موقعیت سر، نه در زنان (۹۰۷/۰ = P) و نه مردان (۷۹۵/۰ = P) معنی‌دار نبود. در مردان تفاوت معنی‌داری در میانگین آشفتگی دامنه بین دو موقعیت طبیعی و کشیده سر (۰۲۲/۰ = P) و دو موقعیت طبیعی و خمیده سر ( ۰۱۳/۰ = P) وجود داشت.
نتیجه‎گیری: می‌توان نتیجه گرفت که بهترین موقعیت برای صداسازی، هم‌راستا بودن سر و گردن، تنه و لگن می‌باشد و هر تغییری در این وضعیت می‌تواند بر شاخص‌های آکوستیک تأثیر بگذارد. اگرچه برخی شاخص‌ها در تحقیق حاضر تفاوت معنی‌داری را نشان ندادند، این یافته‌ها می‌توانند از نظر بالینی به ‌ویژه در کاربران حرفه‌ای صدا حایز اهمیت باشد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">فرکانس پایه</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">جیتر</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">شدت صدا</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">شیمر</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">وضعیت سر</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33590_960b0b807b8d3bab15ebec50b4cefa7e.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>بررسی تأثیر IQoro Screen Training بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع: یک مرور نظام‌مند</ArticleTitle>
<VernacularTitle>بررسی تأثیر IQoro Screen Training بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع: یک مرور نظام‌مند</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33593</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46591.1155</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>زهره</FirstName>
					<LastName>غلامی</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه گفتار درمانی، دانشکده توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0007-1766-9279</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>مرضیه</FirstName>
					<LastName>پورجواد</LastName>
<Affiliation>استادیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده توان‌بخشی و مرکز تحقیقات اختلالات اسکلتی- عضلانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0003-4066-4971</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>رسول</FirstName>
					<LastName>نوری</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه کتابداری و اطلاع‌رسانی پزشکی، دانشکده مدیریت و اطلاع‌رسانی پزشکی و مرکز تحقیقات فن‌آوری اطلاعات سلامت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-1648-923X</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>07</Month>
					<Day>08</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: رویکردهای مختلفی برای مدیریت دیسفاژی وجود دارد. IQoro Screen Training (IQST) یکی از تکنیک‌های جدیدی می‌باشد که به تازگی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. در این برنامه درمانی، از وسیله‌ای به نام Oral IQoro Screen که منجر به تحریک درون‌دادهای حسی و قدرت عضلات می‌شود، استفاده می‌گردد. هدف از انجام پژوهش نظام‌مند حاضر، بررسی تأثیر IQST بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع بود.مواد و روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های ProQuest، Cochrane library، Web of Science، Embase، Scopus و PubMed تا نوامبر سال 2022 انجام و سپس در ژوئن سال 2023 به‌روزرسانی شد. تنها مطالعاتی که متن کامل آن‌ها به زبان انگلیسی منتشر شده بود و به تأثیر IQST بر عمکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع پرداخته‌ بودند، وارد شدند. تحقیقاتی که در کیفیت روش‌شناختی بر اساس چک‌لیست‌های کیفیت‌سنجی Joanna Briggs Institute (JBI) و طراحی آزمایشی تک موردی (Single-case experimental design یا SCED) نمره بالای 50 درصد را کسب نمودند، به مرحله استخراج اطلاعات راه یافتند.یافته‌ها: پس از غربالگری 67 رکورد جستجو شده بر اساس معیارهای ورود و خروج، 14 مقاله انتخاب گردید و پس از کیفیت‌سنجی، اطلاعات 6 مقاله استخراج شد که از این تعداد، 5 پژوهش از نوع شبه تجربی و یک تحقیق SCED بود. اهداف اصلی این مطالعات شامل بررسی تأثیر IQST بر اختلالات گوارشی، دیسفاژی ناشی از نقایص عصبی- عضلانی و همچنین، تأثیر استفاده از این وسیله در مکانیسم بلع افراد سالم بود.نتیجه‎گیری: IQST پتانسیل قابل توجهی در درمان اختلال بلع حلقی و حتی مروی دارد، اما در حال حاضر شواهد کافی برای استفاده از این روش در محیط‌های بالینی وجود ندارد و انجام پژوهش‌های معتبری که بتوانند مکانیسم اثر این روش درمان را بر فرایند بلع و عضلات مختلف دخیل در بلع با دقت بیشتری بررسی نمایند، نیاز است.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: رویکردهای مختلفی برای مدیریت دیسفاژی وجود دارد. IQoro Screen Training (IQST) یکی از تکنیک‌های جدیدی می‌باشد که به تازگی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. در این برنامه درمانی، از وسیله‌ای به نام Oral IQoro Screen که منجر به تحریک درون‌دادهای حسی و قدرت عضلات می‌شود، استفاده می‌گردد. هدف از انجام پژوهش نظام‌مند حاضر، بررسی تأثیر IQST بر عملکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع بود.مواد و روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های ProQuest، Cochrane library، Web of Science، Embase، Scopus و PubMed تا نوامبر سال 2022 انجام و سپس در ژوئن سال 2023 به‌روزرسانی شد. تنها مطالعاتی که متن کامل آن‌ها به زبان انگلیسی منتشر شده بود و به تأثیر IQST بر عمکردهای دهانی- حلقی مرتبط با بلع پرداخته‌ بودند، وارد شدند. تحقیقاتی که در کیفیت روش‌شناختی بر اساس چک‌لیست‌های کیفیت‌سنجی Joanna Briggs Institute (JBI) و طراحی آزمایشی تک موردی (Single-case experimental design یا SCED) نمره بالای 50 درصد را کسب نمودند، به مرحله استخراج اطلاعات راه یافتند.یافته‌ها: پس از غربالگری 67 رکورد جستجو شده بر اساس معیارهای ورود و خروج، 14 مقاله انتخاب گردید و پس از کیفیت‌سنجی، اطلاعات 6 مقاله استخراج شد که از این تعداد، 5 پژوهش از نوع شبه تجربی و یک تحقیق SCED بود. اهداف اصلی این مطالعات شامل بررسی تأثیر IQST بر اختلالات گوارشی، دیسفاژی ناشی از نقایص عصبی- عضلانی و همچنین، تأثیر استفاده از این وسیله در مکانیسم بلع افراد سالم بود.نتیجه‎گیری: IQST پتانسیل قابل توجهی در درمان اختلال بلع حلقی و حتی مروی دارد، اما در حال حاضر شواهد کافی برای استفاده از این روش در محیط‌های بالینی وجود ندارد و انجام پژوهش‌های معتبری که بتوانند مکانیسم اثر این روش درمان را بر فرایند بلع و عضلات مختلف دخیل در بلع با دقت بیشتری بررسی نمایند، نیاز است.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">دیسفاژی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">بلع</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اختلالات بلع</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">توان‌بخشی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">Oral Screen</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33593_4158345f3687fcb84c1795cbf3c2e638.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>مقایسه الگوی توزیع فشار کف ‌پایی حین راه ‌رفتن در دانش‌آموزان دختر ۱۲ تا ۱۴ ساله دارای کف‌ پای ‌صاف و نرمال: یک مطالعه مقطعی- مقایسه‌ای</ArticleTitle>
<VernacularTitle>مقایسه الگوی توزیع فشار کف ‌پایی حین راه ‌رفتن در دانش‌آموزان دختر ۱۲ تا ۱۴ ساله دارای کف‌ پای ‌صاف و نرمال: یک مطالعه مقطعی- مقایسه‌ای</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33607</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.46267.1140</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>حامد</FirstName>
					<LastName>فدایی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی دکتری تخصصی، گروه بیومکانیک و آسیب‌‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-7408-4417</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>رغد</FirstName>
					<LastName>معمار</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-0558-6421</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سید صدرالدین</FirstName>
					<LastName>شجاع‌الدین</LastName>
<Affiliation>استاد، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-9428-685X</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سینا</FirstName>
					<LastName>نجف‌پور</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0001-8411-4763</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>حسین</FirstName>
					<LastName>شریفی</LastName>
<Affiliation>دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه بیومکانیک و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0003-6841-6766</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>06</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: کف‌ پای صاف منعطف، یکی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های اسکلتی- عضلانی در دوران نوجوانی است که می‌تواند با تغییر الگوی توزیع فشار کف‌ پا، عملکرد بیومکانیکی اندام تحتانی را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به افزایش بروز آسیب‌های اسکلتی- عضلانی شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه توزیع فشار کف ‌پا هنگام راه ‌رفتن در دختران نوجوان دارای کف‌ پای صاف منعطف و همتایان دارای قوس طبیعی کف پا انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، ۳۲ دانش‌آموز دختر ۱۲ تا ۱۴ ساله بر اساس شاخص قوس کف پا به دو گروه کف پای ‌صاف منعطف (۱۶ نفر) و قوس طبیعی (۱۶ نفر) تقسیم شدند. فشار بیشینه و سطح تماس کف ‌پا در ۱۰ ناحیه آناتومیکی با استفاده از سامانه فشارسنج emed® C50 اندازه‌گیری گردید. داده‌ها با استفاده از مدل‌های خطی آمیخته (Linear mixed-effects models یا LMM) تحلیل شد و به منظور کنترل خطای ناشی از مقایسه‌های چند گانه، تصحیح Bonferroni به‌ کار رفت.یافته‌ها: گروه کف پای ‌صاف در ناحیه میانی داخلی کف پا (M3) سطح تماس به‌ طور معنی‌داری بیشتری نسبت به گروه دارای قوس طبیعی داشتند (001/0 &gt; P، اندازه اثر Cohen = 977/1، 005/0 &lt; P تعدیل ‌شده). اگرچه فشار بیشینه در ناحیه سوم تا پنجم متاتارس (M7) در گروه کف‌ پای صاف کمتر از گروه نرمال بود، اما این اختلاف پس از اعمال تصحیح برای مقایسه‌های چند گانه معنی‌دار باقی نماند (009/0 = P، 099/0 = P تعدیل شده) . در سایر نواحی کف پا تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: افزایش سطح تماس در ناحیه میانی داخلی کف پا می‌تواند به ‌عنوان یک نشانگر بیومکانیکی جهت شناسایی زودهنگام نوجوانان مبتلا به کف پای ‌صاف مورد استفاده قرار گیرد. این یافته‌ها می‌تواند در ارزیابی بالینی، طراحی مداخلات اصلاحی، ساخت کفی‌های طبی و تدوین برنامه‌های توان‌بخشی مبتنی بر شواهد برای این گروه از افراد کاربرد داشته باشد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: کف‌ پای صاف منعطف، یکی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های اسکلتی- عضلانی در دوران نوجوانی است که می‌تواند با تغییر الگوی توزیع فشار کف‌ پا، عملکرد بیومکانیکی اندام تحتانی را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به افزایش بروز آسیب‌های اسکلتی- عضلانی شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه توزیع فشار کف ‌پا هنگام راه ‌رفتن در دختران نوجوان دارای کف‌ پای صاف منعطف و همتایان دارای قوس طبیعی کف پا انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، ۳۲ دانش‌آموز دختر ۱۲ تا ۱۴ ساله بر اساس شاخص قوس کف پا به دو گروه کف پای ‌صاف منعطف (۱۶ نفر) و قوس طبیعی (۱۶ نفر) تقسیم شدند. فشار بیشینه و سطح تماس کف ‌پا در ۱۰ ناحیه آناتومیکی با استفاده از سامانه فشارسنج emed® C50 اندازه‌گیری گردید. داده‌ها با استفاده از مدل‌های خطی آمیخته (Linear mixed-effects models یا LMM) تحلیل شد و به منظور کنترل خطای ناشی از مقایسه‌های چند گانه، تصحیح Bonferroni به‌ کار رفت.یافته‌ها: گروه کف پای ‌صاف در ناحیه میانی داخلی کف پا (M3) سطح تماس به‌ طور معنی‌داری بیشتری نسبت به گروه دارای قوس طبیعی داشتند (001/0 &gt; P، اندازه اثر Cohen = 977/1، 005/0 &lt; P تعدیل ‌شده). اگرچه فشار بیشینه در ناحیه سوم تا پنجم متاتارس (M7) در گروه کف‌ پای صاف کمتر از گروه نرمال بود، اما این اختلاف پس از اعمال تصحیح برای مقایسه‌های چند گانه معنی‌دار باقی نماند (009/0 = P، 099/0 = P تعدیل شده) . در سایر نواحی کف پا تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: افزایش سطح تماس در ناحیه میانی داخلی کف پا می‌تواند به ‌عنوان یک نشانگر بیومکانیکی جهت شناسایی زودهنگام نوجوانان مبتلا به کف پای ‌صاف مورد استفاده قرار گیرد. این یافته‌ها می‌تواند در ارزیابی بالینی، طراحی مداخلات اصلاحی، ساخت کفی‌های طبی و تدوین برنامه‌های توان‌بخشی مبتنی بر شواهد برای این گروه از افراد کاربرد داشته باشد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">الگوی توزیع فشار</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کف ‌پای صاف</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">دانش‌آموزان دختر</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">راه ‌رفتن</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33607_317d5338c2dd1182bd094370a1121ee4.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>انطباق پروتکل درمانی تقویت شبکه فعل به زبان فارسی: یک گزارش موردی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>انطباق پروتکل درمانی تقویت شبکه فعل به زبان فارسی: یک گزارش موردی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33608</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.47142.1177</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>مرضیه</FirstName>
					<LastName>ایوبی</LastName>
<Affiliation>گروه گفتاردرمانی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0009-0009-4598-8220</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>امین</FirstName>
					<LastName>مدرس‌زاده</LastName>
<Affiliation>دکتری تخصصی، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-9272-1347</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>لیلا</FirstName>
					<LastName>قسیسین</LastName>
<Affiliation>دانشیار، گروه گفتار درمانی، دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0001-7550-3372</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2026</Year>
					<Month>10</Month>
					<Day>14</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: با وجود شیوع بالای آسیب بازیابی افعال و اسامی در زبان‌پریشی، در ایران برنامه درمانی استاندارد و بومی برای این نوع آسیب در افراد دارای زبان‌پریشی وجود ندارد و نیاز به استفاده از روش درمانی تقویت شبکه فعل با هدف افزایش تولید جملات و تعمیم نامیدن به آیتم‌های آموزش ندیده احساس می‌شود. بدین ترتیب، هدف از انجام پژوهش حاضر، منطبق‌کردن روش مذکور برای کاربرد در زبان ‌فارسی، تعیین روایی محتوایی اجرا و مشخص ‌کردن میزان اثربخشی آن بر یک بیمار زبان‌پریش فارسی‌زبان بود.مواد و روش‌ها: پس از انطباق پروتکل درمان تقویت شبکه فعل به زبان فارسی، 110 فعل گذرا از فرهنگ ظرفیتی افعال زبان فارسی انتخاب و روایی آن‌ها در پنل متخصصان بررسی گردید. برای ۱۰۲ فعل، تمام عامل و معلول‌های ممکن جمع‌آوری و سناریوهای مرتبط تدوین و برای هر سناریو، سرنخ‌هایی از نوع کمینه و بیشینه ارایه شد. در ادامه، پروتکل تقویت شبکه فعل به زبان فارسی به صورت گزارش موردی روی یک نفر مراجع زبان‌پریش فارسی ‌زبان اجرا گردید.یافته‌ها: یافته‌ها در بخش اول نشان داد که افعال انتخاب شده و سناریوهای تدوین شده از روایی محتوایی مناسبی برخوردار می‌باشند و در بخش دوم، درمان تقویت شبکه فعل توانست باعث بهبود نامیدن بیمار گردد و با تحلیل بین موقعیتی درمان با استفاده از داده‌های غیر همپوش حاصل از ارزیابی نامیدن، پیش، حین و پس از درمان که برابر با 90 درصد بود، اثربخشی درمان در بیمار زبان‌پریش، بررسی و تأیید گردید.نتیجه‎گیری: نتایج به دست آمده نشان ‌داد که می‌توان از روش درمان تقویت شبکه فعل در زبان فارسی نیز استفاده کرد و روند اجرای آن از روایی محتوایی مناسبی برخوردار است. همچنین، میزان بهبود مشکلات نامیدن بیمار زبان‌پریش مورد بررسی در این روش قابل قبول بود و اثربخشی داشت.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: با وجود شیوع بالای آسیب بازیابی افعال و اسامی در زبان‌پریشی، در ایران برنامه درمانی استاندارد و بومی برای این نوع آسیب در افراد دارای زبان‌پریشی وجود ندارد و نیاز به استفاده از روش درمانی تقویت شبکه فعل با هدف افزایش تولید جملات و تعمیم نامیدن به آیتم‌های آموزش ندیده احساس می‌شود. بدین ترتیب، هدف از انجام پژوهش حاضر، منطبق‌کردن روش مذکور برای کاربرد در زبان ‌فارسی، تعیین روایی محتوایی اجرا و مشخص ‌کردن میزان اثربخشی آن بر یک بیمار زبان‌پریش فارسی‌زبان بود.مواد و روش‌ها: پس از انطباق پروتکل درمان تقویت شبکه فعل به زبان فارسی، 110 فعل گذرا از فرهنگ ظرفیتی افعال زبان فارسی انتخاب و روایی آن‌ها در پنل متخصصان بررسی گردید. برای ۱۰۲ فعل، تمام عامل و معلول‌های ممکن جمع‌آوری و سناریوهای مرتبط تدوین و برای هر سناریو، سرنخ‌هایی از نوع کمینه و بیشینه ارایه شد. در ادامه، پروتکل تقویت شبکه فعل به زبان فارسی به صورت گزارش موردی روی یک نفر مراجع زبان‌پریش فارسی ‌زبان اجرا گردید.یافته‌ها: یافته‌ها در بخش اول نشان داد که افعال انتخاب شده و سناریوهای تدوین شده از روایی محتوایی مناسبی برخوردار می‌باشند و در بخش دوم، درمان تقویت شبکه فعل توانست باعث بهبود نامیدن بیمار گردد و با تحلیل بین موقعیتی درمان با استفاده از داده‌های غیر همپوش حاصل از ارزیابی نامیدن، پیش، حین و پس از درمان که برابر با 90 درصد بود، اثربخشی درمان در بیمار زبان‌پریش، بررسی و تأیید گردید.نتیجه‎گیری: نتایج به دست آمده نشان ‌داد که می‌توان از روش درمان تقویت شبکه فعل در زبان فارسی نیز استفاده کرد و روند اجرای آن از روایی محتوایی مناسبی برخوردار است. همچنین، میزان بهبود مشکلات نامیدن بیمار زبان‌پریش مورد بررسی در این روش قابل قبول بود و اثربخشی داشت.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">زبان‌پریشی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">درمان تقویت شبکه فعل</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">آنومی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">گزارش موردی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33608_41974ba26aec1036c02ecd1d7647c37d.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>

<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه علوم پزشکی اصفهان</PublisherName>
				<JournalTitle>پژوهش در علوم توانبخشی</JournalTitle>
				<Issn>1735-7519</Issn>
				<Volume>20</Volume>
				<Issue>1</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2024</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>01</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>تأثیر پروتکل‌های الکترودگذاری بهینه تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه بر کارکردهای اجرایی سرد و گرم در کودکان با اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی: یک گستره‌پژوهی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>تأثیر پروتکل‌های الکترودگذاری بهینه تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه بر کارکردهای اجرایی سرد و گرم در کودکان با اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی: یک گستره‌پژوهی</VernacularTitle>
			<FirstPage></FirstPage>
			<LastPage></LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">33615</ELocationID>
			
<ELocationID EIdType="doi">10.48305/jrrs.2026.42721.1092</ELocationID>
			
			<Language>EN</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>محدثه</FirstName>
					<LastName>عرفانی‌نسب</LastName>
<Affiliation>کارشناس ارشد، گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-6473-0067</Identifier>

</Author>
<Author>
					<FirstName>سالار</FirstName>
					<LastName>فرامرزی</LastName>
<Affiliation>استاد، گروه روان‌شناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران</Affiliation>
<Identifier Source="ORCID">0000-0002-0493-9723</Identifier>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2024</Year>
					<Month>05</Month>
					<Day>25</Day>
				</PubDate>
			</History>
		    <Abstract>مقدمه: اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی (Attention deficit hyperactivity disorder یا ADHD)، نوعی اختلال عصبی- رشدی مزمن با تظاهرات بالینی و پیچیده ناهمگن از جمله سطوح نامناسب و مختل‌کننده بی‌توجهی، بیش‌فعالی و تکانشگری است که موجب بروز نارسایی عملکرد معنی‌دار در مکانیزم‌های مرتبط با کارکردهای اجرایی سرد و گرم می‌شود. این اختلال به طور مستقیم بر فرایندهایی همچون حافظه فعال، توجه، بازداری پاسخ، خودتنظیمی هیجانات، برنامه‌ریزی، انعطاف‌پذیری شناختی، تغییر زمان واکنش، ترجیح‌ دادن پاداش‌های فوری تصمیم‌گیری و... تأثیر دارد. در همین راستا و با توجه ‌به اهمیت کارکردهای اجرایی در مهارت‌های اساسی زندگی روزمره و نقش پررنگ آن‌ها در اختلالات عصبی- رشدی، پژوهش‌های بسیاری اثربخشی رویکردهای مختلف مانند تکنیک‌های تعدیل عصبی مغز را بر بهبود این مورد بررسی قرار داده‌اند. گستره‌پژوهی حاضر با هدف مرور منابع به ‌منظور بررسی تأثیر روش تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه (Transcranial direct current stimulation یا tDCS) بر کارکردهای اجرایی سرد و گرم در کودکان مبتلا به ADHD انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه گستره‌پژوهی، به ‌منظور بررسی تحقیقات مرتبط با هدف، واژگان کلیدی انگلیسی «Transcranial Direct Current Stimulation، tDCS، Hot executive functions، Cold executive functions، Attention deficit/hyperactivity disorder، Brain neuromodulation، ADHD» در پایگاه‌های داده Web of Science، ScienceDirect، Scopus، PubMed و Google Scholar و کلید واژه‌های فارسی «تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه، تعدیل عصبی مغز، اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی، کارکردهای اجرایی سرد، کارکردهای اجرایی گرم» در پایگاه فارسی Scientific Information Database (SID) مورد جستجو قرار گرفت. در نهایت و با توجه ‌به معیارهای ورود، 15 پژوهش به‌ صورت تمام متن بررسی گردید.یافته‌ها: tDCS به‌ طور کلی پتانسیل مثبتی در بهبود کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به ADHD دارد. مطالعات متعدد حاکی از آن است که این روش با تعدیل تحریک‌پذیری نواحی مرتبط با کارکردهای اجرایی به ‌ویژه قشر پیش‌پیشانی عمل می‌کند. به نظر می‌رسد که tDCS با افزایش فعالیت یا تغییر تعادل تحریک/ مهار در این نواحی، به بهبود جنبه‌هایی از کارکردهای اجرایی سرد مانند حافظه کاری و انعطاف‌پذیری شناختی کمک می‌کند. در خصوص کارکردهای اجرایی گرم، شواهدی مبنی بر تأثیر tDCS بر تنظیم هیجانی و کنترل تکانه نیز مشاهده گردید؛ هرچند نتایج در این زمینه ممکن است به دلیل تفاوت در پروتکل‌های الکترودگذاری و نواحی هدف، پراکندگی بیشتری داشته باشد. برخی تحقیقات بر اهمیت انتخاب دقیق پروتکل tDCS از جمله شدت جریان، مدت زمان تحریک و محل قرارگیری الکترودها (به‌ ویژه بر روی نواحی پیش‌پیشانی) به منظور دستیابی به اثربخشی مطلوب تأکید نمودند.نتیجه‎گیری: استفاده از پروتکل‌های صحیح الکترودگذاری در انواع روش‌های تعدیل عصبی مغز از جمله tDCS می‌تواند درمان امیدوارکننده‌ای به‌ منظور بهبود علایم در کودکان مبتلا به ADHD باشد.</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">مقدمه: اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی (Attention deficit hyperactivity disorder یا ADHD)، نوعی اختلال عصبی- رشدی مزمن با تظاهرات بالینی و پیچیده ناهمگن از جمله سطوح نامناسب و مختل‌کننده بی‌توجهی، بیش‌فعالی و تکانشگری است که موجب بروز نارسایی عملکرد معنی‌دار در مکانیزم‌های مرتبط با کارکردهای اجرایی سرد و گرم می‌شود. این اختلال به طور مستقیم بر فرایندهایی همچون حافظه فعال، توجه، بازداری پاسخ، خودتنظیمی هیجانات، برنامه‌ریزی، انعطاف‌پذیری شناختی، تغییر زمان واکنش، ترجیح‌ دادن پاداش‌های فوری تصمیم‌گیری و... تأثیر دارد. در همین راستا و با توجه ‌به اهمیت کارکردهای اجرایی در مهارت‌های اساسی زندگی روزمره و نقش پررنگ آن‌ها در اختلالات عصبی- رشدی، پژوهش‌های بسیاری اثربخشی رویکردهای مختلف مانند تکنیک‌های تعدیل عصبی مغز را بر بهبود این مورد بررسی قرار داده‌اند. گستره‌پژوهی حاضر با هدف مرور منابع به ‌منظور بررسی تأثیر روش تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه (Transcranial direct current stimulation یا tDCS) بر کارکردهای اجرایی سرد و گرم در کودکان مبتلا به ADHD انجام شد.مواد و روش‌ها: در این مطالعه گستره‌پژوهی، به ‌منظور بررسی تحقیقات مرتبط با هدف، واژگان کلیدی انگلیسی «Transcranial Direct Current Stimulation، tDCS، Hot executive functions، Cold executive functions، Attention deficit/hyperactivity disorder، Brain neuromodulation، ADHD» در پایگاه‌های داده Web of Science، ScienceDirect، Scopus، PubMed و Google Scholar و کلید واژه‌های فارسی «تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه، تعدیل عصبی مغز، اختلال نارسایی توجه/ بیش‌فعالی، کارکردهای اجرایی سرد، کارکردهای اجرایی گرم» در پایگاه فارسی Scientific Information Database (SID) مورد جستجو قرار گرفت. در نهایت و با توجه ‌به معیارهای ورود، 15 پژوهش به‌ صورت تمام متن بررسی گردید.یافته‌ها: tDCS به‌ طور کلی پتانسیل مثبتی در بهبود کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به ADHD دارد. مطالعات متعدد حاکی از آن است که این روش با تعدیل تحریک‌پذیری نواحی مرتبط با کارکردهای اجرایی به ‌ویژه قشر پیش‌پیشانی عمل می‌کند. به نظر می‌رسد که tDCS با افزایش فعالیت یا تغییر تعادل تحریک/ مهار در این نواحی، به بهبود جنبه‌هایی از کارکردهای اجرایی سرد مانند حافظه کاری و انعطاف‌پذیری شناختی کمک می‌کند. در خصوص کارکردهای اجرایی گرم، شواهدی مبنی بر تأثیر tDCS بر تنظیم هیجانی و کنترل تکانه نیز مشاهده گردید؛ هرچند نتایج در این زمینه ممکن است به دلیل تفاوت در پروتکل‌های الکترودگذاری و نواحی هدف، پراکندگی بیشتری داشته باشد. برخی تحقیقات بر اهمیت انتخاب دقیق پروتکل tDCS از جمله شدت جریان، مدت زمان تحریک و محل قرارگیری الکترودها (به‌ ویژه بر روی نواحی پیش‌پیشانی) به منظور دستیابی به اثربخشی مطلوب تأکید نمودند.نتیجه‎گیری: استفاده از پروتکل‌های صحیح الکترودگذاری در انواع روش‌های تعدیل عصبی مغز از جمله tDCS می‌تواند درمان امیدوارکننده‌ای به‌ منظور بهبود علایم در کودکان مبتلا به ADHD باشد.</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">تحریک الکتریکی مستقیم از روی جمجمه</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کارکردهای اجرایی سرد</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کارکردهای اجرایی گرم</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">کودکان</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://jrrs.mui.ac.ir/article_33615_4aa6cce872668388d1a3187f047a7572.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>
</ArticleSet>
