Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 04 01 The Intra-rater and Inter-rater Reliability of Intrinsic Foot Muscle Test in People with Flexible Flat Feet: A Psychometric Study پایایی درون آزمونگر و بین آزمونگران آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد دارای صافی کف پای منعطف: یک مطالعه روان‌سنجی 31263 10.48305/jrrs.2024.42597.1087 EN Sargol Abolhasani MSc Student, Department of Physiotherapy, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran 0009-0002-6880-450X Sahar Boozari Assistant Professor of Physiotherapy, Department of Physiotherapy, School of Medical Sciences, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran 0000-0002-8014-1422 Abbas Farjad-Pezeshk Assistant Professor of Sports Biomechanics, Department of Sport Sciences, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Birjand, Birjand, Iran 0000-0001-7110-8201 Journal Article 2024 03 17 Introduction: Intrinsic foot muscles play an important role in supporting the medial-longitudinal arch and maintaining its stability. In individuals with flexible flat foot, the activity of these muscles decreases, leading to function impairment. Therefore, assessing the performance of the intrinsic foot muscles is critical for evaluating and monitoring the treatment progression in these individuals. The test that is commonly used these days to evaluate the performance of these muscles is the intrinsic foot muscle test. However, to make clinical decisions based on the results of this test, its reliability must be determined. Therefore, our study aimed to investigate the intra-rater and inter-rater reliability of the intrinsic foot muscle test in individuals with flexible flat foot. Materials and Methods: In this study, the intrinsic foot muscles test was performed on 30 young women with flexible flat foot, based on the Arch Height Ratio test. The assessment interval was one week for both raters. Quadratic Weighted Kappa test was used to evaluate intra-test and inter-test reliability. The results of each foot test were analyzed separately. Results: The intra-rater reliability based on the Kappa coefficient for the first rater was 0.508 and for the second rater was 0.492. Additionally, the inter-rater reliability for pre- and post-assessment was 0.472 and 0.481, respectively. Conclusion: According to the results of this study, the intra-rater and inter-rater reliability of the intrinsic foot muscles test was moderate. However, this test is the only one that evaluates the function of intrinsic foot muscles in maintaining the medial-longitudinal arch which can be easily performed in clinical settings. Also, it seems that the clinical experience of the therapist and proper training of individuals before performing this test are crucial. مقدمه: عضلات اینترینسیک (Intrinsic muscles) پا نقش مهمی در حمایت از قوس طولی- داخلی دارند و به حفظ ثبات آن کمک می‌کنند. فعالیت این عضلات در افراد مبتلا به صافی انعطاف‌پذیر کف پا کاهش می‌یابد و عملکرد مناسبی ندارند. در نتیجه، سنجش عملکرد عضلات اینترینسیک پا جهت ارزیابی و بررسی روند درمان این افراد اهمیت زیادی پیدا می‌کند. امروزه آزمون عضلات اینترینسیک پا به منظور بررسی عملکرد این عضلات انجام می‌شود. با این وجود، برای تصمیم‌گیری بالینی بر اساس نتایج این آزمون، باید میزان پایایی آن مشخص گردد. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا در افراد مبتلا به صافی کف پا بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، آزمون عضلات اینترینسیک پا بر روی 30 زن جوان مبتلا به صافی کف پای منعطف، بر اساس آزمون نسبت ارتفاع قوس انجام گردید. فاصله ارزیابی قبل و بعد برای هر دو آزمونگر، یک هفته در نظر گرفته شد. به منظور بررسی پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر، از آزمون آماری کاپای وزنی مربعی استفاده گردید. نتایج به دست آمده از آزمون هر پا، به صورت جداگانه تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: میزان پایایی درون آزمونگر بر اساس ضریب Kappa برای آزمونگر اول، 508/0 و برای آزمونگر دوم، 492/0 به دست آمد. پایایی بین دو آزمونگر برای ارزیابی قبل و بعد نیز به ترتیب 472/0 و 481/0 گزارش گردید. نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج، میزان پایایی درون آزمونگر و بین دو آزمونگر آزمون عضلات اینترینسیک پا متوسط بود. با این وجود، تاکنون این آزمون تنها آزمونی است که عملکرد عضلات اینترینسیک را در حفظ قوس طولی- داخلی بررسی نموده است و به سادگی در کلینیک قابل اجرا می‌باشد. همچنین، به نظر می‌رسد که داشتن تجربه بالینی درمانگر و آموزش صحیح به افراد ارزیابگر قبل از انجام این آزمون بسیار اهمیت دارد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_31263_b884881fa38175c803d9084ac18e39b9.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 04 01 The Effect of Relative Age on the Success of Elite Wrestlers in Iraq: A Descriptive Study اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق: یک مطالعه توصیفی 32878 10.48305/jrrs.2025.42642.1088 EN Hossein Satar Abdollah Alokbi PhD Candidate, School of Physical Education and Sports Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0009-0002-4585-2648 Rokhsareh Badami Associate Professor, School of Physical Education and Sports Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-4507-0382 Abbas Abdulhamza Kadhim Assistant Professor, School of Physical Education, Karbala University, Karbala, Iraq 0000-0002-5915-3525 Zohreh Meshkati Associate Professor, School of Physical Education and Sports Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-7328-9357 Journal Article 2024 05 31 Introduction: The term "relative age effect" refers to the age discrepancies among individuals participating in the same sports competition. This phenomenon suggests that younger athletes born in the first half of the year may possess greater physical and cognitive abilities compared to those born in the latter half of the year. The aim of this study was to examine the impact of relative age on the success of elite wrestlers in Iraq. Materials and Methods: The study involved 477 wrestlers who participated in the national championships of Iraq between 2020 and 2022 in both the freestyle and Greco-Roman wrestling categories. The participants' relative ages were categorized into two half-years based on the month of birth. Those born in the first six months of the Georgian calendar (January 1 to June 31) were assigned into the first half, while those born in the latter six months (July 1 to December 31) were categorized into the second half. Finally, the data were analyzed using the chi-square test (χ2). Results: More athletes were born in the first half of the year compared to the second half (54.3% vs. 45.7%, respectively), and most champions were born in the first half (53.6%). However, the groups were not statistically different in terms of the number of athletes and number of champions (P > 0.05). Conclusion: Apparently, the relative age effect is not an impactful factor for Iraqi wrestlers. مقدمه: اثر سن نسبی به منظور اشاره به تفاوت‌های سنی بین افرادی که در یک رقابت ورزشی با هم گروه‌بندی می‌شوند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. سن نسبی نشان می‌دهد که به دلیل پدیده بلوغ، ورزشکاران جوانی که در نیمه اول سال به دنیا می‌آیند، ممکن است نسبت به کسانی که در نیمه دوم سال به دنیا می‌آیند، توانایی‌های فیزیکی و شناختی بالاتری داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سن نسبی بر موفقیت کشتی‌گیران نخبه کشور عراق انجام شد. مواد و روش‌ها: شرکت‌کنندگان مطالعه را 477 کشتی‌گیر که در مسابقات کشوری سال‌های 2020 تا 2022 کشور عراق در دو شاخه فرنگی و آزاد شرکت کرده بودند، تشکیل داد. سن نسبی شرکت‌کنندگان با توجه به ماه تولد مورد بررسی قرار گرفت و تمامی ورزشکاران در دو نیمه در سال تولد خود دسته‌بندی شدند. متولدین شش ماه اول سال میلادی (1 ژانویه تا 31 ژوئن) در نیمه اول سال و متولدین شش ماه دوم سال میلادی (1 ژوئیه تا 31 دسامبر) در نیمه دوم سال قرار گرفتند. در نهایت، داده‌ها با استفاده از آزمون 2c تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: ورزشکاران بیشتری در نیمه اول سال نسبت به نیمه دوم متولد شده بودند (3/54 درصد در مقابل 7/45 درصد). همچنین، درصد بیشتری (6/53 درصد) از مدال‌آوران متولد نیمه اول سال بودند. با این وجود، بین دو گروه از نظر تعداد ورزشکاران و درصد موفقیت (دریافت مدال) تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 < P). نتیجه‌گیری: سن نسبی بر دستیابی کشتی‌گیران عراقی به موفقیت تأثیری نداشت.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_32878_891565c4dbecf15e2cd7f7f737931518.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 03 20 The Effectiveness of Teaching the Suprasegmental Features of Stress and Intonation on the Reading Comprehension of Students with Cochlear Implant: A Single-Subject Study اثر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری تکیه و آهنگ بر درک خواندن دانش‌آموزان دارای کاشت حلزون: یک مطالعه مورد- منفرد 33184 10.48305/jrrs.2025.42925.1102 EN Tahereh Khoshdell MSc Student, Department of Language and Linguistics, School of Literature and Humanities, Birjand University, Birjand, Iran 0009-0002-7191-2704 Mohammad Amin Naseh Assistant Professor, Department of Language and Linguistics, School of Literature and Humanities, Birjand University, Birjand, Iran 0009-0009-4666-7197 Hossein Navidinia Associate Professor, Department of Language and Linguistics, School of Literature and Humanities, Birjand University, Birjand, Iran 0000-0002-3700-1256 Faride Farhadi Instructor, Department of Language and Linguistics, School of Literature and Humanities, Birjand University, Birjand, Iran 0009-0003-1023-1566 Journal Article 2024 08 14 Introduction: Suprasegmental features such as "stress" and "intonation" play a crucial role in verbal communication by highlighting various semantic and practical aspects of language, particularly in children. Despite receiving treatment and rehabilitation after an early diagnosis of hearing loss, children in this group often perform worse than their hearing peers in certain areas of learning, especially in reading comprehension during primary school. It appears that rehabilitation programs for children with hearing impairments do not adequately address this issue. This study aimed to investigate the effectiveness of teaching suprasegmental features on the reading comprehension of these children. Materials and Methods: This study used a single-subject research design with a 1-month follow-up. The training program focused on teaching the understanding of "stress" and "intonation" over five individual sessions for each participant. The measurement tool used was the "text understanding" sub-test from the "Nama" reading test, administered before the intervention, immediately after the intervention, and again after the follow-up period. The effectiveness of the training was determined through descriptive analysis and calculation of recovery percentage for each participant. Results: All participants showed significant improvement in text comprehension scores, with increases of over 49% compared to baseline measurements. Scores obtained during the one-month follow-up demonstrated the stability of the training results. Conclusion: Teaching suprasegmental speech features appears to enhance reading comprehension in children with hearing impairments. This program is recommended to therapists and educational planners involved in designing treatment and rehabilitation programs for these children. مقدمه: ویژگی‌های زبرزنجیری «تکیه» و «آهنگ» با برجسته نمودن برخی جنبه‌های معنایی و کاربردی زبان و همچنین، کمک به انتقال احساسات گوینده، نقش مهمی در برقراری ارتباط کلامی به ویژه در کودکان دارند. با وجود انجام اقدامات درمانی و توان‌بخشی به‌موقع به دنبال تشخیص زودهنگام کم‌شنوایی کودکان، این گروه با ورود به مراحل آموزش در دبستان، عملکرد ضعیف‌تری نسبت به همسالان شنوای خود در بعضی از جنبه‌های یادگیری و به ویژه درک خواندن دارند. به نظر می‌رسد تاکنون به اندازه کافی به آموزش این مهم در برنامه‌های توان‌بخشی کودکان دارای نقص شنوایی پرداخته نشده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار بر درک خواندن این گروه از کودکان انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع پژوهشی مورد- منفرد (تک آزمودنی) با دوره پیگیری یک ماهه بود. برنامه آموزشی ویژگی‌های زبرزنجیری شامل آموزش درک تکیه و آهنگ در پنج جلسه تنظیم و تدوین و برای هر یک از چهار آزمودنی به صورت انفرادی اجرا شد. ابزار اندازه‌گیری، خرده آزمون «درک متن» از آزمون خواندن «نما» بود که در مقاطع زمانی پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله و در پایان دوره پیگیری انجام گردید. تعیین اثر از طریق توصیفی و محاسبه درصد بهبودی در هر یک از آزمودنی‌ها مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: در همه آزمودنی‌ها، نمرات درک متن نسبت به خط پایه بهبودی خوب و بالای 49 درصد را نشان داد. نمرات پس از پیگیری یک ماهه بیان‌کننده ثبات اثر برنامه آموزشی بود. نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، آموزش ویژگی‌های زبرزنجیری گفتار، درک خواندن را در کودکان دارای کم‌شنوایی بهبود می‌بخشد. این برنامه آموزشی را می‌توان برای طراحی برنامه‌های درمانی و توان‌بخشی این کودکان به درمانگران و برنامه‌ریزان آموزشی توصیه نمود.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33184_4a61f90089bdb5a4965c92b9b825afc5.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 04 01 Comparison of Tasks to Determine Maximum Voluntary Contraction of Lumbar Muscles in Physically Active Men: Cross-Sectional Study مقایسه حرکات برای تعیین بیشینه انقباض ارادی عضلات کمری در مردان فعال: مطالعه مقطعی 33247 10.48305/jrrs.2026.45457.1116 EN Amir Sadeghi-Golafzani PhD Candidate, Department of Biomechanics and Sports Injuries, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0009-0005-0709-8826 Raghad Mimar Assistant Professor, Department of Biomechanics and Sports Injuries, School of Physical Education and Sport Sciences, Kharazmi University, Tehran, Iran 0000-0002-0558-6421 Journal Article 2025 07 15 Introduction: Surface electromyography (sEMG) is commonly used to assess muscle activity; however, accurate interpretation requires normalization. The maximal voluntary contraction (MVC) is the most widely applied approach for this purpose although selecting an appropriate task to achieve MVC, particularly in the posterior muscles of lower back, remains challenging. This study aimed to compare tasks used to apply manual resistance for determining MVC in physically active men with the goal of enhancing the reliability of sEMG normalization in spine-related research. Materials and Methods: Eight young physically active men participated in this study. The longissimus, iliocostalis, and multifidus muscle activities were assessed using sEMG. Manual resistance for achieving MVC was applied during prone trunk extension, declined trunk extension, and the arch test. One-way analysis of variance (ANOVA), Bonferroni post-hoc test, and Cohen’s effect size were used for data analysis. Results: The ANOVA results revealed significant differences among MVC tasks for the longissimus, iliocostalis, and multifidus muscles (P < 0.05). Bonferroni's post-hoc analysis showed that prone trunk extension exhibited significantly different MVCs from other tasks for the longissimus. Additionally, for the multifidus and iliocostalis muscles, MVC during the prone trunk extension task was significantly different from that of the arch task (P < 0.05). Cohen's effect size indicated that prone trunk extension, for the longissimus and multifidus, had a much greater effect than other tasks. However, in the iliocostalis muscle, the declined trunk extension and prone trunk extension tasks showed similar results, with no significant difference between them. Conclusion: Manual resistance against prone trunk extension apparently emerges as the most effective task for achieving MVC in longissimus, iliocostalis, and multifidus muscles in the lumbar spine, highlighting its reliability for normalizing sEMG in physically active men. مقدمه: الکترومایوگرافی سطحی (Surface electromyography یا sEMG) ابزار رایجی جهت ارزیابی فعالیت عضلانی می‌باشد. با این حال، تفسیر دقیق داده‌ها نیازمند نرمال‌سازی است. روش بیشینه انقباض ارادی (Maximal voluntary contraction یا MVC) متداول‌ترین شیوه بدین منظور محسوب می‌شود، اما انتخاب یک حرکت مناسب برای دستیابی به MVC به ویژه در عضلات خلفی کمری، همچنان چالش‌برانگیز است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه حرکت مناسب برای اعمال مقاومت دستی جهت تعیین MVC در افراد فعال انجام شد تا قابلیت اطمینان نرمال‌سازی sEMG در مطالعات مرتبط با ستون فقرات ارتقا یابد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 8 مرد جوان فعال شرکت کردند. سه عضله لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس با استفاده از sEMG ارزیابی گردید. حرکات برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC شامل اکستنشن تنه خمیده (Declined trunk extension)، اکستنشن دمر (Prone trunk extension) و آزمون Arch بود. داده‌ها با استفاده از آزمون One-way ANOVA، پساآزمون Bonferroni و اندازه اثر Cohen مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری میان حرکات مختلف برای اعمال مقاومت دستی و ثبت MVC عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس وجود داشت (05/0 > P). نتایج پساآزمون Bonferroni نشان داد که اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر در عضله لانجیسموس، تفاوت معنی‌داری با سایر حرکات داشت و در عضلات مولتی‌فیدوس و ایلیوکوستالیس نیز تفاوت معنی‌داری با آزمون Arch گزارش گردید (05/0 > P). اندازه اثر Cohen نشان داد که وظیفه اکستنشن دمر در عضلات لانجیسموس و مولتی‌فیدوس تأثیر بسیار بیشتری نسبت به سایر وظایف داشت، اما در عضله ایلیوکوستالیس وظایف اکستنشن تنه خمیده و دمر عملکردی نزدیک به هم را نشان داد و تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد اعمال مقاومت دستی به اکستنشن دمر به عنوان مؤثرترین حرکت برای دستیابی به MVC در عضلات لانجیسموس، ایلیوکوستالیس و مولتی‌فیدوس کمری باشد. این حرکت قابلیت اعتماد بالایی برای نرمال‌سازی sEMG در افراد فعال دارد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33247_2d362d95ed1876eba101ac02d53a048d.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 04 01 The Effect of 12 Weeks of Aquatic Training on the Quality of Life, Hormonal and Metabolic Indices, Aerobic Power and Physical Performance in Women with Polycystic Ovaries and Hypothyroidism: A Single-Blinded Randomized Clinical Trial تأثیر 12 هفته تمرین در آب بر کیفیت زندگی، شاخص‌های هورمونی و متابولیکی، توان هوازی و عملکرد فیزیکی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک و هیپوتیروئیدیسم: کارآزمایی بالینی یک سوکور 33260 10.48305/jrrs.2026.43206.1105 EN Shabnam Talebi-Kharzooghi PhD Student, Department of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0002-8126-8329 Khosro Jalali-Dehkordi Associate Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0003-0210-5984 Farzaneh Taghian Professor, Department of Physical Education and Sport Sciences, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran 0000-0001-9531-2952 Journal Article 2024 11 13 Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a common endocrine and metabolic disorder in reproductive women affecting 15%-20% of women of reproductive age. It induces insulin resistance, hyperinsulinemia, dyslipidemia due to hyperandrogenism. Physical exercise can reduce androgens and mitigate hyperandrogenism by modulating the activity of the hypothalamic-pituitary-adrenal (HPA) axis. This study investigated the effects of aquatic exercise on the quality of life (QoL), as well as hormonal and physical indices, in women with PCOS and hypothyroidism. Materials and Methods: In this single-blinded randomized clinical trial (RCT), 30 women with PCOS and hypothyroidism were randomly assigned to two groups (n = 15 each). The variables were evaluated at baseline and after 12 weeks. During the 12-week period, the intervention group participated in regular aquatic exercises, while the control group did not engage in any structured exercise. Data normality was examined using the Shapiro-Wilk test, and analysis of covariance (ANCOVA) was employed for data analysis. Results: Aquatic exercises significantly improved anthropometric indicators and lipid profiles in the intervention group (P = 0.001). Additionally, these exercises had a positive impact on aerobic power, physical performance, and hormonal parameters (P = 0.001), although FSH titers remained unchanged (P = 0.06). Conclusion: It appears that 12 weeks of regular aquatic exercise can improve anthropometric and hormonal parameters, QoL, aerobic power, and physical performance in women with PCOS and hypothyroidism. مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (Polycystic ovary syndrome یا PCOS) یک اختلال اندوکرین و متابولیکی است که 15 تا 20 درصد زنان را در سنین باروری درگیر می‌کند و با ایجاد هایپراندروژنیسم (Hyperandrogenism)، منجر به مقاومت به انسولین، افزایش انسولین خون (Hyper-insulinemia) و اختلال در پروفایل چربی خون (Dyslipidemia) می‌شود. ورزش با افزایش فعالیت محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال و به دنبال آن کاهش اندروژن‌ها، می‌تواند از هایپراندروژنسیم جلوگیری کند. در پژوهش حاضر اثر تمرین در آب بر کیفیت زندگی و نیز شاخص‌های هورمونی و جسمی زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم بررسی شد. مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی بالینی یک سوکور، 30 نفر از زنان مبتلا به PCOS و هیپوتیروئیدیسم ساب‌کلینیکال به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره تحت بررسی قرار گرفتند. متغیرها در ابتدای مطالعه و پس از 12 هفته بررسی و تحلیل گردید. گروه آزمایش 12 هفته تمرینات منظم در آب انجام دادند و در این مدت گروه شاهد هیچ فعالیت ورزشی نداشت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk مورد بررسی قرار گرفت و به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از ANCOVA استفاده شد. یافته‌ها: تمرینات ورزشی در آب سبب بهبود معنی‌دار شاخص‌های آنتروپومتریک و پروفایل چربی در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد شد (001/0 = P). همچنین، این تمرینات سبب تغییرات مثبت توان هوازی، عملکرد جسمی و متغیرهای هورمونی در گروه آزمون گردید (001/0 = P)؛ در حالی که تغییری در سطح هورمون محرک فولیکولی (Follicle stimulating hormone یا FSH) ایجاد نکرد (060/0 = P). نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد 12 هفته تمرینات منظم در آب می‌تواند سبب بهبود شاخص‌های آنتروپومتریک، هورمونی،کیفیت زندگی، توان هوازی و فیزیکی در بیماران PCOS و هیپوتیروئیدیسم گردد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33260_8b3abac11f3e92b7d499ef4739e8ffc9.pdf

Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 20 1 2024 04 01 The Application of Virtual Reality in the Diagnosis, Rehabilitation, and Surgical Interventions of Neurological Disorders: A Brief Scoping Review کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی: گستره‌پژوهی مختصر 33261 10.48305/jrrs.2026.42673.1090 EN Fatemeh Torabi-Konjin PhD Candidate, Department of Management and Information Technology, School of Management and Information Technology, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran 0009-0000-5417-7627 Saeed Oraee-Yazdani Associate Professor, Functional Neurosurgery Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran 0000-0003-4550-9698 Journal Article 2024 05 12 Introduction: Technological advancements in the healthcare industry have introduced transformative opportunities to enhance patients' quality of life (QoL) and optimize clinical services. As an emerging technology, virtual reality (VR) provides simulated three-dimensional (3D) environments with diverse interactive capabilities. In academic fields, the application of VR is expanding into various medical sciences, including neurological disorders. It plays a valuable role in cognitive assessments for diagnosis, rehabilitation, and medical education. Furthermore, it serves as an effective tool for training residents in preoperative planning and intraoperative procedures, as well as in interventional radiology. This study aims to review the scientific literature on the application of VR in the diagnosis, rehabilitation, and surgery of neurological disorders. Materials and Methods: In this review, 228 English and Persian articles indexed in the PubMed database between 2010 and 2023 were examined through the Google Scholar and ScienceDirect search engines using the keywords "Virtual Reality, Rehabilitation, Neurological Disorders, and Neurosurgery", and 30 articles in the Magiran database between 2017 and 2024 with the Persian equivalents of the keywords. In scoping studies, assessing the quality and risk of bias in articles is not mandatory; therefore, these evaluations were not performed in this study. Results: It appears that following the application of VR in disorders related to the central nervous system (CNS), a significant improvement has been observed in patients' cognitive-behavioral issues, such as attention, concentration, and stress. Based on the reviewed articles, this technology can be used to assess symptoms associated with the onset of neurological disorders. Additionally, it can be utilized in training residents both before and during surgical procedures. Conclusion: Given the diverse applications of this technology in rehabilitation, diagnosis, and pre- and intra-surgical training, it is recommended that systematic review studies be conducted specifically within each domain, namely assessment, diagnosis, surgical treatment, and rehabilitation of neurological problems. Furthermore, such studies should explore the integration of artificial intelligence (AI), and if possible, the most optimal clinical approach for each domain should be identified. مقدمه: توسعه فن‌آوری در صنعت سلامت، فرصت جدیدی را در افزایش کیفیت زندگی بیماران و خدمات درمانی مهیا ساخته است. در این میان، واقعیت مجازی یک فن‌آوری در حال توسعه می‌باشد که محیط‌های شبیه‌سازی شده سه بعدی با قابلیت تعاملات متنی را فراهم می‌کند. کاربرد واقعیت مجازی در زمینه‌های علمی به علوم مختلف پزشکی مانند بیماری‌های مغز در حال گسترش است و در ارزیابی‌های شناختی تشخیص، توان‌بخشی و آموزش نقش مهمی ایفا می‌کند. همچنین، ابزار مناسبی جهت آموزش اقدامات قبل و حین جراحی‌ها و رادیولوژی مداخله‌ای به دستیاران است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مرور منابع علمی جهت بررسی کاربرد واقعیت مجازی در تشخیص، توان‌بخشی و جراحی‌های مرتبط با بیماری‌های مغزی بود. مواد و روش‌ها: در در این راستا، 228 مقاله انگلیسی و فارسی نمایه شده در پایگاه داده PubMed طی سال‌های 2010 تا 2023 به کمک موتور جستجوی Google Scholar و ScienceDirect با استفاده از کلمات کلیدی «Virtual Reality، Rehabilitation، Neurological Disorders و Neurosurgery» و 30 مقاله در پایگاه Magiran بین سال‌های 1396 تا 1403 با معادل فارسی کلمات کلیدی بیان شده، مورد بررسی قرار گرفت. بررسی کیفیت و خطای سوگیری در مطالعات گستره پژوهشی لزومی ندارد و در تحقیق حاضر نیز به این دو بخش پرداخته نشد. یافته‌ها: به نظر می‌رسد پس از به کارگیری واقعیت مجازی در بیماری‌های مرتبط با سیستم اعصاب مرکزی، بهبود چشمگیری در مشکلات شناختی- رفتاری بیماران همچون توجه، تمرکز و استرس مشاهده شده است. بر اساس مقالات بررسی شده، از این فن‌آوری می‌توان جهت ارزیابی علایم مرتبط با بروز بیماری‌های مغزی و همچنین، آموزش قبل و حین جراحی به دستیاران استفاده نمود. نتیجه‎گیری: با توجه به کاربرد این فن‌آوری در سه حوزه توان‌بخشی، تشخیص و آموزش قبل و حین جراحی‌ها، پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های مرور نظام یافته در هر یک از حیطه‌های ارزیابی، تشخیص، درمان جراحی و توان‌بخشی مشکلات نورولوژیک و تأثیر استفاده از هوش مصنوعی در آن‌ها انجام شود و در صورت امکان، بهترین رویکرد بالینی در هر یک از این حیطه‌ها استخراج گردد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33261_ba87bf3d5e6d670f13cffa0f38a8d775.pdf