Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effectiveness of Genetic Factors on the Trainability of Individuals with Autism Spectrum Disorders: A Narrative Review تأثیر عوامل ژنتیکی بر تمرین‌‌پذیری افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم: یک مرور روایتی 33275 10.48305/jrrs.2026.45550.1118 EN Hassan Daneshmandi Professor, Department of Sports Injury and Corrective Exercise, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0000-0003-1154-0531 Younes Mosadegh PhD, Department of Physical Education, Technical and Vocational University, Tehran, Iran 0000-0001-7785-2293 Faezeh Mehdipour MSc Student, Department of Exercise Physiology and Corrective Exercise, School of Sport Sciences, Urmia University, Urmia, Iran 0009-0006-4214-9171 Fatemeh Mehdipour MSc, Department of Biology, School of Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0009-0001-5313-6134 Journal Article 2025 08 11 Autism spectrum disorders connect to challenges like difficulties in movement. People with these disorders respond in unique ways to exercise and how they improve with practice. Scientists are learning that the genes people have at birth and other things affecting these genes might explain why individuals with autism spectrum disorders are so varied. The genes tied to these disorders are spread, with both common and rare differences showing up. Studies reveal that certain genes such as CNTF, AKT1, AMPD1, and APOE have a role in how much someone improves through exercise programs. These genes help us understand why exercise affects people. Exercise plays a role in helping people with Autism Spectrum Disorder through rehabilitation programs. Some researchers believe that polygenic risk scores and DNA methylation in genes like OXTR and BDNF have an influence on how effective these programs can be. Studying factors such as genes and DNA methylation may explain why some individuals with Autism Spectrum Disorder show better responses to exercise programs compared to others. This can provide insights into understanding trainability in autism. It also creates opportunities to explore tailored approaches in exercise and rehab programs. <span dir="RTL" lang="FA">اختلالات طیف اوتیسم</span><span dir="RTL" lang="FA">، یک اختلال عصبی- رشدی (</span>Neurodevelopmental disorder<span dir="RTL" lang="FA"> یا </span>NDD<span dir="RTL" lang="FA">) پیچیده با چالش‌‌های قابل توجه از جمله نقص عملکرد حرکتی می‌باشد. پاسخ به تمرین بدنی یا تمرین‌‌پذیری (</span>Trainability<span dir="RTL" lang="FA">) در افراد مبتلا به این اختلال از تنوع بالایی برخوردار است و شواهد نوین این احتمال را مطرح می‌کند که تفاوت‌‌های فردی می‌توانند تحت تأثیر عوامل ژنتیکی و اپی‌ژنتیکی قرار گیرند. چشم‌‌انداز ژنتیکی اوتیسم بسیار ناهمگون و شامل واریانت‌‌های شایع و نادر متعددی است. مطالعات مختلف نشان داده است که ژن‌هایی همچون </span>Ciliary Neurotrophic Factor<span dir="RTL" lang="FA"> (</span>CNTF<span dir="RTL" lang="FA">)، </span>AKT1<span dir="RTL" lang="FA">، </span>Adenosine monophosphate deaminase<span dir="RTL" lang="FA"> (</span>AMPD1<span dir="RTL" lang="FA">) و </span>Apolipoprotein E<span dir="RTL" lang="FA"> (</span>APOE<span dir="RTL" lang="FA">) می‌‌توانند بر میزان تغییرات پس از مداخلات تمرینی اثرگذار باشند و بخشی از ناهمگونی پاسخ به تمرین را توضیح دهند. علاوه بر این، مکانیسم‌های اپی‌ژنتیکی از جمله متیلاسیون (</span>Methylation<span dir="RTL" lang="FA">) </span>DNA<span dir="RTL"> <span lang="FA">در ژن‌‌های کلیدی عصبی- رشدی مانند گیرنده اکسی‌توسین (</span></span>OXTR<span dir="RTL" lang="FA"> یا </span>Oxytocin receptor<span dir="RTL" lang="FA">) و </span>Brain-derived neurotrophic factor<span dir="RTL" lang="FA"> (</span>BDNF<span dir="RTL" lang="FA">)</span><span dir="RTL" lang="FA"> و همچنین، نمرات خطر چند ژنی (</span>Polygenic risk score<span dir="RTL" lang="FA"> یا </span>PRS<span dir="RTL" lang="FA">) به عنوان عوامل احتمالی مؤثر بر پیامد‌های مداخلات توان‌بخشی به ‌ویژه مداخلات ورزشی مطرح شده‌‌اند. برایند این شواهد حاکی از آن است که توجه به این عوامل زیستی می‌‌تواند به درک دقیق‌تری از تمرین‌پذیری در افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم کمک کند و زمینه را برای بررسی رویکردهای شخصی‌سازی ‌شده در برنامه‌های تمرینی و توان‌بخشی فراهم سازد</span><span dir="RTL" lang="AR-SA">.</span><strong> </strong><span dir="RTL" lang="FA">این بینش راه را برای پزشکی دقیق هموار و امکان طراحی مداخلات مناسب به منظور بهبود پیامدهای عملکردی و کیفیت زندگی این جمعیت را فراهم می‌کند.</span> https://jrrs.mui.ac.ir/article_33275_f6c59252b852c52ff41a84ce6ddc8e24.pdf