Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 21 1 2025 04 01 The Effect of Combined Vestibula-Proprioceptive Training on Postural Control in Children with Visual Impairment: A Quasi-Experimental Study اثر تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی بر کنترل پاسچر کودکان دارای اختلال بینایی: مطالعه نیمه تجربی 33272 10.48305/jrrs.2026.46102.1133 EN Mahla Armanfar MSc, Department of Corrective Exercises and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0009-0006-8321-2173 Hassan Daneshmandi Professor, Department of Corrective Exercises and Sports Injury, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Guilan, Rasht, Iran 0000-0003-1154-0531 Journal Article 2026 02 03 Introduction: Reduced visual input in children with visual impairments can negatively affect postural control and motor performance. In such conditions, the vestibular and proprioceptive systems play a crucial compensatory role. This study aimed to investigate the effects of combined vestibular-proprioceptive training conducted in a school setting on postural control, knee joint position sense, and locomotor skills in children with visual impairment, as well as the retention of these effects after a two-month follow-up period. Materials and Methods: This quasi-experimental study included 20 boys with visual impairment aged 7-10 years who were randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group participated in combined vestibular-proprioceptive exercises for eight weeks, while the control group received no intervention. Outcome measures were assessed at pre-test, post-test, and two-month follow-up. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance (ANOVA) with a significance level of P ≤ 0.05. Results: Significant intergroup differences were observed for group effect, time effect, and group × time interaction (P ≤ 0.001), with medium to large effect sizes. In the experimental group, significant improvements were found in postural control, knee joint position sense, and locomotor skills in both pre-test to post-test and pre-test to follow-up comparisons (P ≤ 0.050). However, no significant difference was observed between post-test and follow-up for locomotor skills (P = 0.580). In the control group, no significant changes were found across assessment times in any of the studied variables (P ≥ 0.050). Conclusion: Combined vestibular-proprioceptive training implemented in school settings can effectively improve postural control and locomotor skills in children with visual impairment and may be incorporated into daily rehabilitation programs in schools for students with visual impairments. Nevertheless, further studies are required to confirm and generalize these findings. مقدمه: کاهش ورودی‌های بینایی در کودکان دارای اختلال بینایی، می‌تواند منجر به اختلال در کنترل پاسچر و عملکرد حرکتی شود. در این شرایط، سیستم‌های دهلیزی و حس عمقی نقش مهمی در جبران کمبود ورودی‌های حسی ایفا می‌کنند. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی در محیط مدرسه بر کنترل پاسچر، حس وضعیت مفصل زانو و مهارت‌های جابه‌جایی کودکان دارای اختلال بینایی و ارزیابی ماندگاری این اثرات در دوره پیگیری دوماهه بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه به ‌صورت نیمه ‌تجربی انجام شد. 20 نفر از دانش‌آموزان پسر دارای اختلال بینایی 7 تا 10 ساله به ‌صورت تصادفی در دو گروه تجربی و شاهد قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت هشت هفته در تمرینات دهلیزی- حس عمقی شرکت کردند. متغیرهای تحقیق در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دو ماهه ارزیابی شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون Repeated Measures ANOVA در سطح معنی‌داری 05/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: تغییرات بین‌گروهی در بخش‌های اثر گروه، اثر زمان و اثر تعاملی اختلاف معنی‌داری را نشان داد (001/0 > P) و اندازه اثر متوسط و بالا در این بخش‌ها گزارش شد. در بخش تغییرات درون‌گروهی در گروه تجربی، در مقایسه بین مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری، بهبود معنی‌داری در کنترل پاسچر، حس وضعیت مفصل زانو و مهارت‌های جابه‌جایی مشاهده گردید (050/0 > P)؛ تنها مورد عدم معنی‌داری در مقایسه زمان پس‌آزمون و پیگیری در متغیر مهارت‌های جابه‌جایی (580/0 = P) بود. در گروه شاهد، مقایسه زمان پس‌آزمون و پیگیری در هیچ یک از متغیرهای پژوهش اختلاف معنی‌داری را نشان نداد (050/0 < P). نتیجه‎گیری: تمرینات ترکیبی دهلیزی- حس عمقی در محیط مدرسه می‌تواند موجب بهبود کنترل پاسچر و مهارت‌های جابه‌جایی کودکان دارای اختلال بینایی شود و بخشی از برنامه‌های توان‌بخشی روزانه مدارس ویژه نابینایان را تشکیل دهد. با این حال، تعمیم نتایج مستلزم انجام پژوهش‌های بیشتر می‌باشد.

https://jrrs.mui.ac.ir/article_33272_76c94d390851dfa82a33d943abb0b8b6.pdf