Isfahan University of Medical Sciences Journal of Research in Rehabilitation Sciences 1735-7519 14 3 2018 08 01 The Effect of Quite Eye Training with Self-Control and Variable-Constant Organization on Learning and Performance of Badminton Backhand Low Service in Student Novice Girls تأثیر تمرین چشم آرام با سازماندهی خودکنترل و ثابت- متغیر بر یادگیری و اجرای سرویس بک‌هند بدمینتون در دختران مبتدی دانشجو 126 133 17072 10.22122/jrrs.v14i3.3220 EN Nastaran Parvizi PhD Student, Department of Motor Behavior and Psychology, School of Physical Education and Sport Sciences, Alborz Campus, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-7363-8377 Mehdi Shahbazi Associate Professor, Department of Motor Behavior and Psychology, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran Shahzad Tahmasebi-Borojeni Associate Professor, Department of Motor Behavior and Psychology, School of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran 0000-0002-0875-3993 Afkham Daneshfar Associate Professor, Department of Motor Behavior, School of Physical Education and Sport Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran 0000-0003-2371-2652 Journal Article 2019 01 11 Introduction: Quiet eye had been introduced as a period of extended gaze fixation in many targeting tasks. The aim of this study was to investigate the effect of quiet eye training with self-control and constant-variable body organization on performance and learning badminton low backhand service in the student novice girls.Materials and Methods: In this quasi-experimental study, 19 girl students of physical education in University of Tehran, Iran, were selected using convenience sampling method and randomly divided into two groups of self-control (n = 9) and constant-variable (n = 10). The task intention was badminton backhand low service. In order to measure the accuracy of backhand low service, we used French short serve standard five test, and to record the visual data, Ergonear Eye Tracking test was used. The day after the pretest, participants took part in 3 sections of acquisition (8 blocks with 15 trails, a total of 360 trails), and 48 hours after the acquisition test, the test of retention and transfer was executed. The data were analyzed using Mixed ANOVA test of 2 × 4 at performance and 2 × 3 during the period of the quiet eye at a significance level of P ≥ 0.050.Results: Quiet eye duration showed a significant increase in both groups from pretest to retention (P ≥ 0.001). Therefore, it can be noted that both methods of practice had a positive effect on the quiet eye duration. However, in the accuracy performance, there was no significant different between the groups (P = 0.374) and within the groups (P = 0.890).Conclusion: It seems that the organization of constant-variable and self-control exercises has similar effects on the accuracy and quiet eye duration. مقدمه: چشم آرام (Quiet eye یا QE)، به عنوان عامل گسترش دوره تثبیت خیرگی در بسیاری از تکالیف هدف‌گیری معرفی شده است که به دقت نیاز دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، اثر تمرین QE با سازماندهی بدنی خودکنترل و ثابت- متغیر بر اجرا و یادگیری سرویس بک‌هند بدمینتون در دانشجویان دختر مبتدی بود.مواد و روش‌ها: این مطالعه آزمایشی به صورت نیمه تجربی بر روی 19 دانشجوی تربیت بدنی دختر دانشگاه تهران انجام گردید. نمونه‌ها به روش در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده در دو گروه خودکنترل (9 نفر) و ثابت- متغیر (10 نفر) در پیش‌آزمون قرار گرفتند. تکلیف مورد نظر، ضربه سرویس بک‌هند بدمینتون بود. جهت سنجش دقت اجرای بک‌هند بدمینتون، از آزمون استاندارد 5 ارزشی (French short serve) و برای ثبت داده‌های بینایی از دستگاه ردیابی چشم (Eye Tracking) استفاده شد. مشارکت‌کنندگان یک روز پس از پیش‌آزمون، در سه جلسه اکتساب (8 دسته 15 کوششی و در مجموع 360 کوشش) شرکت نمودند و 48 ساعت بعد از آزمون اکتساب، آزمون‌های یادداری و انتقال را انجام دادند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مرکب 4 × 2 در اجرا و 3 × 2 در طول دوره QE مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 05/0 ≥ P به عنوان سطح معنی‌داری در نظر گرفته شد.یافته‌ها: طول دوره QE در هر دو گروه از مرحله پیش‌آزمون تا یادداری افزایش معنی‌داری را نشان داد (001/0 ≥ P). بنابراین، می‌توان گفت که هر دو شیوه تمرین، تأثیر مثبتی بر طول دوره QE داشته است. تفاوت معنی‌داری بین گروه‌ها (374/0 = P) و درون گروه‌ها (890/0 = P) در دقت اجرا مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: به نظر می‌رسد که سازماندهی تمرین خودکنترل و ثابت- متغیر، اثرات مشابهی بر دقت و طول دوره QE دارد. https://jrrs.mui.ac.ir/article_17072_945e6b1aaf303dfdaf3c13fe0e08c02a.pdf