دوره 11، شماره 6: 1394:418-424

خودمردم‌نگاري، شيوه پژوهشي نوين در توان‌بخشي و سلامت (بخش اول)

اعظم نقوي, اسماعيل محمدي

DOI: 10.22122/jrrs.v11i6.2558

چکیده


خودمردم‌نگاری شیوه‌ای پژوهشی است که مفهوم «خود» را در یک بافت اجتماعی مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌دهد. این شیوه که به طور سنتی در پژوهش‌های علوم اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به تازگی در حیطه سلامت نیز جای خود را باز کرده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، معرفی روش پژوهش خودمردم‌نگاري و كاربرد آن در پژوهش‌هاي توان‌بخشي و سلامت بود. جهت معرفي اين شيوه، مروري بر تعاريف،‌ انواع، فرايند اجرا، مسايل اخلاقي و روش نگارش يافته‌هاي خودمردم‌نگارانه با نگاهي بر مقالات چهره‌هاي شاخص در اين زمينه انجام گرفت. خودمردم‌نگاري نوعي پژوهش كيفي است كه تجارب شخصي را به فرهنگ عمومي پيوند مي‌زند. متخصصاني كه داراي نوعي محدوديت و ناتواني هستند، با استفاده از اين شيوه مي‌توانند جامعه بزرگ‌تر را از نيازهايشان آگاه سازند و از اين طريق، مدافعي براي برنامه‌هاي توان‌بخشي مناسب با گروه خاصي كه به آن تعلق دارند، باشند. مرور مقالات نشان داد كه توجه به نظر تخصصی فردی که دارای نوعي از محدودیت است، ارزش بسزایی برای سایر متخصصان دخیل در امر سلامت و توان‌بخشی دارد.

 


واژگان کلیدی


روش تحقیق؛ پژوهش توان‌بخشی؛ خودمردم‌نگاری؛ ناتوانی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License which allows users to read, copy, distribute and make derivative works for non-commercial purposes from the material, as long as the author of the original work is cited properly.