دوره 7، شماره 2: 1390

آسیب کاربرد شناختی زبان: پژوهش موردی

منصوره پيرمراديان, عليرضا طاهري, محبوبه نخشب

DOI: 10.22122/jrrs.v7i2.240

چکیده


مقدمه: کودکان دارای آسیب کاربردشناختی زبان در کاربرد زبان متناسب با سن و موقعیت مشکل دارند. در مطالعه ی حاضر به ارزیابی و درمان یک کودک دارای آسیب کاربرد شناختی زبان پرداخته شده است.

مواد و روش ها: در این مطالعه از روش جمع آوری اطلاعات مشاهده ای استفاده شد. سپس دو فرم نیمرخ شریک ارتباطی و مقیاس نمره دهی مهارت های کاربرد شناختی کودک تکمیل شد. با توجه به نتایج حاصل از دو فرم، مداخله ی درمانی مناسب انتخاب شد.

یافته ها: پس از ارائه ی درمان و مشاورات به والدین جهت بهبودی مهارت های مکالمه ای و کاربرد کنش های گفتاری، نمره ی کودک در مقیاس نمره دهی کاربردشناختی به طور معناداری افزایش یافت. همچنین توانائی کودک در مهارتهای مکالمه ای به طور متوسط 3-2 نمره افزایش یافت.

بحث: درمان انتخاب شده در این مطالعه شبیه مطالعه ی ریچاردسون و کلیکان- اکر، متمرکز بر مهارت های کاربردشناختی زبان بود. این جنبه ی زبانی به عنوان یک کل در نظر گرفته شد نه به عنوان بخشی ازدرمان.در نتیجه، تشخیص مناسب اختلال در تصمیم گیری جهت ارزیابی و انتخاب برنامه ی درمانی مناسب مؤثر است.

کلید واژه ها: آسیب کاربرد شناختی زبان، کنش های گفتاری، مهارتهای مکالمه ای، مقیاس نمره دهی کاربردشناختی، نیمرخ شریک ارتباطی

تمام متن:

PDF XML

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.


Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 Unported License which allows users to read, copy, distribute and make derivative works for non-commercial purposes from the material, as long as the author of the original work is cited properly.